«ሳንዱቕ ኣላባስተር»
የሱስ ኣብ ቤት ስምኦን ለምጻም ኣብ ቤትኤል ምስ ነበረ፡ ሓንቲ ሰበይቲ ሓደ ሳንዱቕ ኣላባስተር ናይ ኣዝዩ ክቡር ቅዱስ ዘይቲ ሒዛ መጸት፡ ኣብ ርእሱ ድማ ኣፍሰሰቶ፡ ንሱ ድማ ኣብ መኣዲ ተቐሚጡ ነበረ። ደቀ መዛሙርቱ ግና ምስ ረኣይዎ፡ ተቖጥዑ፡ እዚ ምብኻን እንታይ እዩ? እዚ ቅዱስ ዘይቲ ብብዙሕ ክሽየጥን ንድኻታት ክወሃብን ይኽእል ነበረ። የሱስ ምስ ፈለጠ፡ ንሳቶም ድማ፡ ንሰበይቲ ስለምንታይ ተጨንቕዋ? ንሳ ንዓይ ጽቡቕ ስራሕ ሰሪሓ እያ። ድኻታት ኩሉ ግዜ ምሳኻትኩም ኣለዉኩም፡ ኣነ ግና ኩሉ ግዜ ምሳኻትኩም የብለይን። ንሳ ነዚ ቅዱስ ዘይቲ ኣብ ስጋይ ስለ ዘፍሰሰት፡ ንቕብኣተይ እያ ገበራ። ብሓቂ እብለኩም ኣሎኹ፡ እዚ ወንጌል ኣብ ኩሉ ዓለም ኣብ ዝስበኸሉ ቦታ፡ እዚ እታ ሰበይቲ ዝገበረቶ ድማ ንመዘከርታኣ ክንገር እዩ። —ማቴዎስ 26:6-13 KJV
ኣብዚ ናይ ሎሚ ግዜ ናይ ብዙሕ ስራሕን ዘይዕረፍቲ ንጥፈታትን፡ ኣምላኽ ንኹሉ ነገር ካብ ሓደ ኣረኣእያ ከም ዝርእዮ፡ ንኹሉ ነገር ብሓደ ሕጊ ከም ዝዕቅኖ፡ ንኹሉ ነገር ብሓደ መርመሪ ከም ዝፍትን ምዝካር ኣዝዩ ኣድላዪ እዩ። እቲ መርመሪ፡ እቲ ሕጊ፡ እቲ ኣረኣእያ ክርስቶስ እዩ። ንነገራት ምስ ወዲ ፍቕሩ ክሳብ ዝተኣሳሰሩ ጥራይ እዩ ዋጋ ዝህቦም፡ ካብኡ ንላዕሊ ኣይኮነን። ንክርስቶስ ዝተገብረ ዝኾነ ይኹን ነገር፡ ንዕኡ ዝተገብረ ዝኾነ ይኹን ነገር፡ ንኣምላኽ ክቡር እዩ። ካልእ ኩሉ ዋጋ የብሉን።
ብዙሕ ስራሕ ክስራሕ ይኽእል እዩ፡ ብኡ ድማ ካብ ኣፍ ሰባት ብዙሕ ምስጋና ክወጽእ ይኽእል እዩ፡ ግን ኣምላኽ ክምርምሮ ምስ ዝመጽእ ሓደ ነገር ጥራይ ክደሊ እዩ፦ እቲ ምስ ክርስቶስ ዝተኣሳሰረሉ መጠን። ዓቢ ሕቶኡ፡ «ብሽም የሱስን ንሽም የሱስን ተገይሩ ድዩ?» ዝብል ክኸውን እዩ። እንተተገይሩ፡ ተቐባልነት ረኺቡ ክሽለም እዩ፤ እንተዘይኮይኑ፡ ክነጽግን ክቃጸልን እዩ።
ብዛዕባ ዝኾነ ፍሉይ ስራሕ ሓሳባት ሰባት እንታይ ምዃኑ ፈጺሙ ኣየገድስን። ንሓደ ሰብ ንዝገብሮ ዘሎ ነገር ክሳብ ሰማይ ከምስግንዎ ይኽእሉ እዮም፤ ስሙ ኣብ ዜና ከም ዝወጽእ ክገብሩ ይኽእሉ እዮም፤ ንዕኡ ድማ ናይ ዘረባ ርእሲ ክገብርዎ ይኽእሉ እዮም። ከም ሰባኺ፡ መምህር፡ ጸሓፊ ወይ ስነ-ምግባራዊ ለዋጢ ዓቢ ስም ክህልዎ ይኽእል እዩ። ይኹን እምበር፡ ኣምላኽ ንስራሕ እቲ ሰብ ምስ ስም የሱስ ከም ዘይተኣሳስሮ እንተኾይኑ – ንዕኡን ንኽብሩን እንተዘይተገይሩ – ፍረ ናይቲ ዝገደደ ፍቕሪ ክርስቶስ እንተዘይኮይኑ፡ ኩሉ ከምቲ ሓሰር ናይ ክረምቲ መውቕዒ ክነፍስን ናብ ዘለኣለማዊ ምዝንጋዕ ክሰጥምን እዩ።
ብኣንጻሩ፡ ሓደ ሰብ ጸጥ ዝበለ፡ ትሑት፡ ትሑት መገዲ ኣገልግሎት ክስዕብ ይኽእል እዩ፡ ዘይፍለጥን ዘይርአን። ስሙ ፈጺሙ ኣይስማዕን ይኸውን፡ ስራሑ ፈጺሙ ኣይሕሰብን ይኸውን፤ ግን ዝገበሮ ንክርስቶስ ብቐሊል ፍቕሪ እዩ። ብዘይ ምፍላጥ ዓይኑ ኣብ ጐይታኡ ገይሩ ሰሪሑ እዩ። ፈገግታ ጐይታኡ ንዕኡ ጥራይ እኹል ነበረ። ንምስጋና ሰብ ወይ ንፈገግታኡ ንምሓዝ ወይ ንምፍርራሑ ንምውጋድ ሓንቲ እኳ ኣይሓሰበን። ኣብ ክንድኡ፡ ንስሩዕ መገዱ ተኸቲሉ፡ ንክርስቶስ ጥራይ እናረኣየን ንዕኡ እናሰርሐን። ስራሑ ክጸንዕ እዩ። ክዝከርን ክሽለምን እዩ፡ እኳ ደኣ ንመዘከርታ ወይ ንሽልማት ዘይኮነስ፡ ንየሱስ ብቐሊል ፍቕሪ ስለ ዝገበሮ። እዚ ቅኑዕ ዓይነት ስራሕ እዩ – ሓቀኛ – እዚ ድማ ንሓዊ ናይ መዓልቲ ጐይታ ክጸንዕ እዩ።
ካብቲ ናይ ሎሚ ግዜ ዝኾነ፡ ንሰብ ዘሐጉስ መንፈስ ምድሓን ዘይተነግረ ምሕረት እዩ፡ ኩሉ ግዜን ንጐይታ ጥራይ ንምኻድ ድማ ምኽኣል እዩ። ንሓጺር ግዜ ኣብዚ ጽቡቕን ኣዝዩ ዘንቀጥቅጥን ኣብነት ንርአ፡ ኣብ «ቤት ስምኦን ለምጻም፡ ሓንቲ ሰበይቲ ሓደ ሳንዱቕ ኣላባስተር ናይ ኣዝዩ ክቡር ቅዱስ ዘይቲ ሒዛ መጸት፡ ኣብ ርእሱ ድማ ኣፍሰሰቶ፡ ንሱ ድማ ኣብ መኣዲ ተቐሚጡ ነበረ» (ቁ.6-7)።
ሕጂ፡ ብዛዕባ ዕላማ እዛ ሰበይቲ እንተሓቲትና፡ እንታይ ነበረ? እቲ ዕላማ ንምርኣይ እቲ ፍሉይ ሽታ ናይ ቅዱስ ዘይታ ወይ ንብረትን ቅርጽን ናይ ሳንዱቕ ኣላባስተር ድዩ? ንግብራ ምስጋና ሰባት ንምርካብ ድዩ? ኣብ መንጎ ግላዊ መሓዙት መድሓኒ ንክርስቶስ ፍሉይ ምፍቕቓር ንምርካብ ድዩ? ኣይፋል፡ ካብዚኦም ሓደ እኳ ኣይነበረን። ከመይ ጌርና ንፈልጥ? ከመይሲ፡ እቲ ልዑል ኣምላኽ፡ ፈጣሪ ኩሉ ነገራት፡ እቲ ንዓሚቕ ምስጢራት ኩሉ ልብን ንሓቀኛ ምኽንያት ኩሉ ተግባርን ዝፈልጥ፡ ኣብቲ ሰብ የሱስ ናዝሬታዊ ኣብኡ ነበረ።
እቲ ቅዱስን ኩሉ ዝሰርጽን ዓይኑ ናብ ዓሚቕ ነፍሲ እዛ ሰበይቲ ብቐጥታ ኣተወ። ንሳ ዝገበረቶ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ከመይን ስለምንታይን ከም ዝገበረቶ እውን ፈለጠ፡ ንሱ ድማ፡ «ንሳ ንዓይ ጽቡቕ ስራሕ ሰሪሓ እያ» (ቁ.10) በለ። ብሓጺሩ፡ ክርስቶስ ባዕሉ እቲ ቀጥታዊ ዕላማ ናይ ነፍሲ እዛ ሰበይቲ ነበረ፤ እዚ ድማ ንግብራ ዋጋ ዝሃበን ንሽታ ቅዱስ ዘይታ ናብ ዝፋን ኣምላኽ ብቐጥታ ዘዕረገን እዩ።
ንሱ ኣብቲ ግዜ ጥራይ ዘይኮነስ ኣረጋጊጻላ፡ ናብ መጻኢ እውን ኣሕሊፉ ሃባ። እዚ ንልቢ እዛ ሰበይቲ እኹል ነበረ። ምትእምማን ጐይታኣ ስለ ዝነበራ፡ ን«ቁጥዓ» እንተላይ «ደቀ መዛሙርቱ» ክትጸውርን ንግብራ «ምብኻን» ተባሂሉ ክንገርን ክትክእል ነበረት (ቁ.8)። ልቡ ስለ ዝተሓደሰላ እኹል ነበረ። ኩሉ እቲ ዝተረፈ ዋጋኡ ይውሰድ። ንምስጋና ሰብ ንምርካብ ወይ ንምፍርራሑ ንምውጋድ ፈጺማ ኣይሓሰበትን። ሓደ ዘይተኸፋፈለ ዕላማኣ፡ ካብ መጀመርታ ክሳብ መወዳእታ፡ ክርስቶስ ነበረ።
ካብቲ እቲ ሳንዱቕ ኣላባስተር ዝሓዘትሉ ግዜ ጀሚራ ክሳብ ዝሰበረቶን ትሕዝቶኡ ኣብ ቅዱስ ሰብነቱ ዘፍሰሰትሉ ግዜ፡ ብዛዕባኡ ጥራይ እያ ሓሲባ። ኣብቲ እዋን ዝነበሮ ኣገዳሲ ኩነታት ንጐይታኣ ዝበቅዕን ዘሐጉስን እንታይ ምዃኑ ሓደ ዓይነት ስምዒታዊ ግንዛበ ነበራ፡ ብፍሉይ ብልሓት ድማ ነቲ ነገር ገበረት። እቲ ቅዱስ ዘይቲ እንታይ ከም ዝኸውን ፈጺማ ኣይሓሰበትን፤ ወይ እንተሓሲባ እውን፡ ንሱ 10,000 ግዜ ዝያዳ ዋጋ ከም ዘለዎ ተሰሚዓታ። ብዛዕባ «ድኻታት» (ቁ.11)፡ ቦታኦም ነበሮም፡ ከምኡ’ውን መሰላቶም፤ ግን የሱስ ካብ ኩሎም ድኻታት ዓለም ንላዕሊ ንዓኣ ዝያዳ ከም ዝኾነ ተሰሚዓታ።
ብሓጺሩ፡ ልቢ እዛ ሰበይቲ ብክርስቶስ ተመሊኡ ነበረ፡ እዚ ድማ ንግብራ ባህሪ ዝሃበ እዩ። ካልኦት «ምብኻን» ክብልዎ ይኽእሉ እዮም፤ ግን ንክርስቶስ ዝወጸ ዝኾነ ነገር ከም ዘይባኸነ ክንተኣማመን ንኽእል ኢና። እታ ሰበይቲ ድማ ከምኡ ፈረደት፡ ቅኑዕ ድማ ነበረት። ኣብቲ ምድሪን ሲኦልን ንዕኡ ዝተንስኡሉ ግዜ ንዕኡ ክብሪ ምሃብ፡ እቲ ዝለዓለ ተግባር ኣገልግሎት እዩ፡ ሰብ ወይ መልኣኽ ክገብሮ ዝኽእል እዩ። ክስዋእ ይኸይድ ነበረ። ጽላሎት ይነውሑ ነበሩ፡ ጸልማት ይዓምቕ ነበረ፡ ጸልማት ይወፍር ነበረ። መስቀል ብኹሉ ፍርሑ ቀሪቡ ነበረ፡ እዛ ሰበይቲ ድማ ኩሉ ኣቐዲማ ፈለጠቶ፡ ንስጋ እቲ ፍቑር ጐይታኣ ኸኣ ቅድሚኡ ቐብኣቶ። ውጽኢቱ ተመልከት።
እቲ ብሩኽ ጐይታ ንምክልኻላ ብኡብኡ ከመይ ከም ዝኣተወን ካብ ቁጥዓን ንዕቀት እቶም ዝያዳ ክፈልጡ ዝነበሮም ከመይ ከም ዝሓለዋን ተመልከት። «የሱስ ምስ ፈለጠ፡ ንሳቶም ድማ፡ ንሰበይቲ ስለምንታይ ተጨንቕዋ? ንሳ ንዓይ ጽቡቕ ስራሕ ሰሪሓ እያ። ድኻታት ኩሉ ግዜ ምሳኻትኩም ኣለዉኩም፡ ኣነ ግና ኩሉ ግዜ ምሳኻትኩም የብለይን። ንሳ ነዚ ቅዱስ ዘይቲ ኣብ ስጋይ ስለ ዘፍሰሰት፡ ንቕብኣተይ እያ ገበራ። ብሓቂ እብለኩም ኣሎኹ፡ እዚ ወንጌል ኣብ ኩሉ ዓለም ኣብ ዝስበኸሉ ቦታ፡ እዚ እታ ሰበይቲ ዝገበረቶ ድማ ንመዘከርታኣ ክንገር እዩ» (ቁ.10-13)።
ኣብ ኩሉ ዝገብርዎ ነገር ዓይንኹም ብቐጥታ ኣብ ጐይታ ምግባርኩም ኣረጋግጹ። ንየሱስ ንነፍሲ ወከፍ ንእሽቶ ተግባር ኣገልግሎት፡ ዝኾነ ይኹን፡ ቀጥታዊ ዕላማ ግበርዎ። ንነፍሲ ወከፍ ስራሕኩም ከምኡ ጌርኩም ክትሰርሑ ጽዓሩ፡ ንሱ ድማ፡ «እዚ ንዓይ ጽቡቕ ስራሕ እዩ» ክብል ይኽእል። ብሓሳባት ሰባት ብዛዕባ መገድኹም ወይ ስራሕኩም ኣይትተሓዙ። ንቁጥዓኦም ወይ ንዘይምርድኦም ኣይትግደሱ፡ ግን ሳንዱቕ ኣላባስተር ቅዱስ ዘይትኹም ኣብ ሰብነት ጐይታኹም ኣፍስሱ። ንነፍሲ ወከፍ ተግባር ኣገልግሎትኩም ፍረ ናይ ልብኹም ንዕኡ ዘለዎ ኣድናቖት ምዃኑ ኣረጋግጹ፡ ንሱ ድማ ንስራሕኩም ከም ዝፈትዎን ኣብ ቅድሚ ዝተኣከቡ ብዙሓት ከም ዝከላኸለልኩምን ተኣማመኑ።
ከምኡ ድማ ምስ እታ ኣንቢብናያ ዘሎና ሰበይቲ ነበረ። ሳንዱቕ ኣላባስተር ሒዛ ናብ ቤት ስምኦን ለምጻም ብሓደ ዕላማ ኣብ ልባ ኸደት፡ ማለት የሱስን ኣብ ቅድሚኡ ዝነበረን። እዛ ሰበይቲ ብዕኡ ተዋሒጣ ነበረት። ካልእ ኣይሓሰበትን፡ ክቡር ቅዱስ ዘይታ ድማ ኣብ ርእሱ ኣፍሰሰት። እቲ ብሩኽ ውጽኢት ድማ ተመልከት፡ ተግባራ ኣብ ወንጌል ምስቲ ግሩም ስሙ ተኣሳሲሩ ናባና በጺሑ ኣሎ። ዝኾነ ሰብ ወንጌል ከንብብ ከሎ፡ ንመዘከርታ ግላዊ ምፍቕቓራ ከይኣንበበ ኣይሓልፍን።
ግዝኣታት ተንስኦም፡ ዓብዮም፡ ናብ ዓለም ጸጥታን ምዝንጋዕን ድማ ሓለፉ። ንሰብኣዊ ብልሓትን ዓብይነትን ንምዝካር ሓወልትታት ተተኺሎም – እዞም ሓወልትታት ድማ ናብ ሓመድ ፈረሱ። ግን ተግባር እዛ ሰበይቲ ሕጂ እውን ይነብር፡ ንዘለኣለም ድማ ክነብር እዩ። ንሳ ንምምሳል ጸጋ ይሃበና።
እታ ብቅዱስ ዘይታ ዝመጸት፡ እቶም ኣብ ከባቢኡ ዝነበሩ ዘይፈልጥዎ ነገር ፈለጠት፡ ሞት ሕጂ ናብኡ ቀሪቡ ነበረ። እቲ ሳዕቤን ንዕኡ ንልባ ዝያዳ ዝዋሕጥ ዕላማ ንምግባር ነበረ፡ ንሳ ድማ ዝኾነ ክቡር ዝነበራ ምስኡ ናብ ሞት ኸደ። ምጥቃማ ንቅዱስ ዘይቲ ነዚ ይምስክር፡ ከምኡ’ውን ንሽታ እቲ ሞት ባዕሉ፡ እዚ ድማ ንዘለኣለም ምሳና ክጸንዕ እዩ። ኣብዚ ድማ ንጸንዕን ክንጸንዕን ኢና – ኣብቲ ጣዕሚ እዚ ግሩም ምእዛዝ።
ሓቀኛ ደቀ መዛሙርቲ ብጩኸት ናይ ጥቕሚ ዝተታሕዙ ነበሩ፡ እቲ ንክርስቶስ ጥራይ ዝወጸ «ምብኻን» እዩ፡ ካብ ድኻታት ድማ ዝተወስደ እዩ። ንብዙሓት፡ ከምዚኦም ዝኣመሰሉ ልመናታት ንሓቀኛ ምፍቕቓር ንዕኡ ዝሓትቶ ነገር ዝጻረሩ ሓይልኛ መከራኸሪታት ይኾኑ። እቶም ንህይወት ንዕኡ ምውፋይ ዝርድኡን ዝፈትዉን፡ ንመስዋእቲ ጥቕሚ ንዕኡ ብዙሕ ግዜ ክርድኡ ኣይክእሉን። ከምዚ ዝኣመሰለ መስዋእቲ ግዴታ ብሓቂ ክሓትት ኣይክእልን እዩ ክብሉ እዮም። ግን ብዙሕ ግዜ ኩሉ ምሕሳብ ውጽኢታት ብምሉኡ ካብ ሕቶ ንምውጻእ፡ ብቐሊሉን ብዘይ ገደብን ንትእዛዛት ቃል ንምስዓብ ይሓትት። —ኤፍ. ደብልዩ. ግራንት፡ ዘ ኑመሪካል ባይብል፡ ዝተሰርዐ
