ካብቲ “ተስፋ ዝቖረጸ ሰብ” እንብሎ ዝበኣሰ ዝምስገን ነገር የለን። ንሱ ኹሉ ግዜ ኣብ ካልኦት ነውሪ ይረክብ። ነቲ ናይ ጉዳይ ሓቀኛ ምንጪ ወይ ነቲ ንምፍታሑ ዝኸውን ሓቀኛ ምስጢር ፈጺሙ ኣይረኸቦን። ተነጺሉ እዩ፡ ግን ምፍላዩ ፈጺሙ ሓሳዊ እዩ። ሓዘንተኛ እዩ፤ ንኹሎም ድኹማትን ዕሽሽ ዝበሉን ንኽሰምዕዎ ዝደልዩ ድማ ከምኡ ሓዘንተኛ ክገብሮም እዩ።
ካብዚ ጸሊም ስእሊ ናብቲ ኣብዛ ምድሪ እዚኣ ዝኸደ ፍጹም ሰብ ምምላስ ክንደይ ባህ ዘብልን ዘሐድስን እዩ! መገዱ ብሓቂ ዝተነጸለ ነበረ፡ ካብኡ ዝበለ የለን። ምስቲ ኣብ ከባቢኡ ዝነበረ ነገር ፍቕሪ ኣይነበሮን። “ዓለም ኣይፈለጥቶን።” “ናብቶም ናቱ [እስራኤል] መጸ፡ እቶም ናቱ ግና ኣይተቐበልዎን።” “[ንሱ] ሓደ ዝምሕሮ ደለየ፡ ግን ኣይነበረን፤ ንዘጸናንዑ ድማ፡ ግን ኣይረኸበን።” እቶም ፍቑራት ደቀ መዛሙርቱ እኳ ንዕኡ ክምሕርዎን ክርድእዎን ኣይከኣሉን። ኣብ ደብረ ታቦር ኣብ ቅድሚ ክብሩ ደቀሱ፡ ኣብ ገነት ጌተሴማኒ ድማ ኣብ ቅድሚ ስቓዩ ደቀሱ። ብዘይእምነት ፍርሓቶም ካብ ድቃሱ ኣተንስእዎ፡ ብዘይፍልጠት ሕቶታቶምን ዕሽሽ ዝበሉ ሓሳባቶምን ድማ ብቐጻሊ ይረብሽዎ ነበሩ።
ነዚ ኹሉ ከመይ ገይሩ ተቐበሎ? ብፍጹም ጸጋ፡ ትዕግስቲ፡ ቅሳነት። ንሕቶታቶም መለሰ፤ ንሓሳባቶም ኣረመ፤ ንፍርሓቶም ኣህደአ፤ ንጸገማቶም ፈትሐ፤ ንሓጃቶም መለሰ፤ ንድኻማቶም ይቕረ በለ፤ ኣብ ግዜ ምጥላም ንምውፋሮም ኣመስገኖም፤ ብፍቑር ኣዒንቱ ረኣዮም፡ ኹሉ እናሃለወ ድማ ፈተዎም፡ “ነቶም ኣብ ዓለም ዝነበሩ ናቱ ምስ ፈተዎም፡ ክሳዕ መወዳእታ ፈተዎም።”
ነቲ መንፈስ ጐይታና ክንሰቲን ብኣሰሩ ክንከይድን ንደሊ። ሽዑ ምፍላይና ቅኑዕ ክኸውን እዩ፡ መገዲ እኳ ጸቢብ እንተኾነ፡ ልቢ ግና ዓቢ ክኸውን እዩ።
