እቲ ኣርባዕተ ወንጌላት ነፍሲ ወከፉ ናይ ገዛእ ርእሱ ዕላማ ኣለዎ። ኣብ ማቴዎስ ጐይታ ንኣይሁዳውያን ከም መሲሕ ይረኽቦም። ኣብ ማርቆስ ንዝደሊ ዓለም ከም ኣገልጋሊ ናይቲ ድሌት ይረኽቦ። ኣብ ሉቃስ ንሰብኣዊ ስድራቤት ይረኽቦም፡ ከም ወዲ ሰብ ክዛረቦም ድማ። ኣብ ዮሃንስ ንቤተ ክርስቲያን ወይ ንሰማያዊት ስድራቤት ከም ወዲ ኣቦ ይረኽቦም፡ ንሰማያዊ ገዝኦም ከሰልጥኖም ድማ።
“ወዲ ሰብ” ኣዝዩ ሰፊሕ ትርጉም ዘለዎ ስም እዩ። ንሰብ ብፍጹምነቱ፡ ንሰብ ከም ኣምላኽ ይገልጽ። ሰብ ኣብ የሱስ ሓድሽ ነገር ኮይኑ ይቐውም፡ ኣብኡ ድማ ኩሉ ዝከኣል ሰብኣውን ስነ-ምግባራውን ውበት ንርኢ። እዚ ኩሉ ስነ-ምግባራዊ ፍጹምነት ብስም “ወዲ ሰብ” ኣብ ጐይታ የሱስ ክትግበር ከሎ ጥራይ ዘይኮነስ ይግለጽ፡ ኩሉ ስቓዩን ኩሉ ክብሩን ድማ ምስኡ ከምኡ ኮይኑ ይተሓሓዝ።
ከም ወዲ ሰብ፡ ተዋሪዱ ነበረ (መዝሙር 8)፡ ግን ናብ የማን ግርማ ኣብ ላዕሊ እውን ተልዒሉ እዩ (መዝሙር 110)። ከም ወዲ ሰብ፡ ርእሱ ዘንብረሉ ቦታ ኣይነበሮን (ሉቃስ 9:58)፡ ግን ናብ ጥንታዊ ዘመናት እውን ይመጽእ እዩ ንመንግስቲ ክወስድ (ዳንኤል 7:13)። ፍርዲ ከም ወዲ ሰብ ተዋሂብዎ እዩ (ዮሃንስ 5)። ከም ወዲ ሰብ፡ ነብዪ፡ ካህን፡ ንጉስ፡ ወራሲ፡ ጐይታ ኩሉ ነገራት፡ ርእሲን መርዓዊን ናይ ቤተ ክርስቲያን እዩ። ከም ወዲ ሰብ፡ ኣብ ምድሪ ሓጢኣት ይቕርፍ ሓይሊ ኣለዎ (ማቴዎስ 9:6)፡ ጐይታ ሰንበት እውን እዩ (ማርቆስ 2:28)፡ እንተኾነ ግን፡ ከምኡ ኮይኑ፡ ሰለስተ መዓልትን ሰለስተ ለይትን ኣብ ልቢ ምድሪ ተቐሚጡ ነበረ (ማቴዎስ 12:40)። ከም ወዲ ሰብ፡ ዝደኸመ ዘራኢ ዘርኢ ነበረ፡ ንሱ ድማ እቲ ክብሪ ዘለዎ ሓጻዲ ፍረ ክኸውን እዩ። ከም ወዲ ሰብ፡ ተሰቒሉን እንደገና ተንሲኡን እዩ (ማቴዎስ 17:9, 22–23)፡ ግን በዚ ኩሉ እዋን፡ ኣብ ሰማይ ናይ ገዛእ ርእሱ ቦታ ነበሮ (ዮሃንስ 3:13–14)። ከም ወዲ ሰብ ድማ፡ ማእከል ኩሉ ነገራት፡ ሰማያውን ምድራውን እዩ (ዮሃንስ 1:51)፡ ከመይሲ ኣብ ሰብ እዩ ኣምላኽ፡ ቀደም፡ ምስሉ ኣንቢሩ፡ እቲ ናይ ምድሪ ዝነበረ ቀዳማይ ሰብ ነቲ ምስሊ ምስ ሰበሮ፡ ወዲ ኣምላኽ ነቲ ምስሊ ንምምላስ፡ ኣብ ሰብ ነቲ መለኮታዊ ዕላማ ብሰብ ንምፍጻም፡ ንሰብ ኣብቲ ኣምላኽ ቀደም ዘዳለወሉ ናይ ክብርን እምነትን ቦታ ንምቕማጥ ተሰኪሙ። እዚ ስም ወይ መዓርግ ናይ ጐይታ፡ “ወዲ ሰብ”፡ ምስ ኩሉ ሓዘኑን ምስ ኩሉ ክብሩን እውን ይተሓሓዝ፡ ካብቲ “ኣብ ልዕሊ ኩሉ፡ ንዘለኣለም ዝተባረኸ ኣምላኽ” ዝብል ዘይብሉ። ንሱ ከም ዝተቐብአ ሰብ መጺኡ፡ ንሰብ ከም ኣእምሮ ሰማይ ንምግላጽ፡ ኣብ ማእከል እቲ ካብኡ ኣዝዩ ዝዓለወ ሰብኣዊ ስድራቤት ንዝተባረኸ ኣምላኽ ኮይኑ። ንሱ ዘይረኸሰ ነበረ፡ በዚ ድማ፡ ኣብ ማእከል ካልኦት እናዓበየ፡ ንኹሎም ካብኡ ዝተፈላለዩ ይገልጽ። ንሱ ብመንፈስ ቅዱስ ኣብ መጀመርታ ዝተሰርሐ፡ ድሕሪኡ ድማ ብእኡ ዝመልአ ዘይረኸሰ ሰብኣዊ ቤተ መቕደስ እዩ (ሉቃስ 1:35፤ 4:1)።
ንሱ እቲ ዝተዋረደ ሰብ እዩ፡ ኣብዚ ብሓዘን ዝተሰቀለ፡ ክሳብ ሞት መስቀል (ፊልጲ 2)። ንሱ እቲ ዝተልዓለ ሰብ እዩ፡ ሕጂ ብኽብርን ብኽብርን ዝተቐልዐ፡ ድሕሪኡ ድማ ኩሉ ግዝኣት ዝህልዎ (እብራውያን 2)።
