«...ከም በጊዕ ናብ ማሕረዲ ተወስደ።» (ኢሳይያስ 53:7ለ)
ሓደ እዋን ሓደ በጊዕ ክመውት ርእየ። እዚ ኣዝዩ ዘንቀጥቅጥን ዘሰንብድን ትርኢት ነይሩ።
ናብ መቕተሊ ቦታ ምስ ተወስደ፡ ፍሉይ ፍቕሪ ዝመልኦ ይመስል ነይሩ። ቈልዑ ኸኣ ከፍቅርዎ ምፈተዉ። ንእሽቶታት ኩሎም እንስሳታት ፍቑራት እዮም—ድሙ፡ ከልቢ፡ ጫቚት፡ ዕያሉን ወርዒን—ግን በጊዕ ብፍላይ ኣዝዩ ማራኺ እዩ።
ኣብኡ ደው ኢሉ ኸሎ፡ ናይ ንጽህና ስእሊ ነይሩ። ጻዕዳ ጸጕሩ፡ ብዘይ ገለ ነውሪ፡ ናይ ንጽህና መልክዕ ይህብ ነይሩ። ልእምንን ህዱእን፡ ሓገዝ ዘይብሉን ምክልኻል ዘይብሉን ነይሩ።
ኣዒንቱ ብፍላይ ገላጽቲ ነበራ፤ ብዛዕባ ፍርሂ፡ ስምዒትን ጓህን ይዛረባ ነበራ። ከምዚ ዝበለ ንእሽቶ፡ ከምዚ ዝበለ ጽቡቕ ነገር ክመውት ዘለዎ ምኽንያት ዘይብሉ ይመስል ነይሩ።
ሕጂ ኣእጋሩ ተኣሲረን እቲ ዘሕዝን በጊዕ ኣብ ጐድኑ ተደፊኡ፡ ከም ዝመውት ዝፈልጥ ይመስል ብጽንዓት ይትንፍስ ነይሩ። እቲ ሓረድቲ ብሓንቲ ቅልጡፍ ምንቅስቓስ፡ ካራኡ ኣብ ልዕሊ ሕቖኡ ኣሕለፎ። ደም ናብ ምድሪ ፈሰሰ። እቲ ንእሽቶ ስጋ ብሞት ተናወጸ፡ ድሕሪኡ ድማ ህዱእ ኮይኑ ደቀሰ። እቲ ልእምን በጊዕ ሞይቱ ነይሩ።
ገሊኦም ተዓዘብቲ ካብቲ ትርኢት ገጾም ኣግልገሉ። ንምርኣይ ኣዝዩ ዘሕዝን ነይሩ። ካልኦት ድማ ንንብዓቶም ይደርዙ ነበሩ። ሓደ እኳ ክዛረብ ኣይደለየን።
ብእምነት ካልእ በጊዕ ክመውት እርኢ—በጊዕ ኣምላኽ። እዚ ኣዝዩ ብሩኽ፡ ኣዝዩ ዘሰንብድ ትርኢት እዩ።
እዚ በጊዕ እዚ ብምሉኡ ፍቑር፡ ኣብ ውሽጢ ዓሰርተ ሽሕ ቀንዲ፡ ካብ ጽቡቓት ዝበለጸ እዩ። ናብ መቕተሊ ቦታ ምስ ተወስደ፡ ኣብ ዕድመ ህይወቱ እዩ።
ንሱ ንጹህ ጥራይ ኣይኮነን—ቅዱስ፡ ዘይጎድእ፡ ዘይረኸሰ፡ ካብ ሓጥኣን ዝተፈልየ፡ ብዘይ ነውሪን ብዘይ ገለ ነውሪን እዩ። ከምዚ ዝበለ ንጹህ ሰብ ክመውት ዘለዎ ምኽንያት ዘይብሉ ይመስል።
ግን እቶም ፈጸምቲ ወሲዶም ኣብ መስቀል፡ ኣእዳዉን ኣእጋሩን ሰቐልዎ። ኣብኡ ድማ ንሓጥኣን ተኪኡ፡ እቲ ዝተሓወሰ ስቓይን ሽበራን ገሃነም ተሰቕየ። በዚ ኩሉ ኣዒንቱ ብፍቕርን ይቕረታን መልኣ።
ሕጂ ግዜ ስቓዩ ተወዲኡ። መንፈሱ ኣፋንዩ ስጋኡ ኣብ መስቀል ተንጠልጢሉ ኣሎ። ሓደ ወተሃደር ጐድኑ ወግአን ደምን ማይን ፈሰሰ። በጊዕ ኣምላኽ ሞይቱ።
ልበይ መልአ። ንብዓት ብብዝሒ ይፈስስ። ኣብ ኣጕልበተይ ወዲቐ ኣመስግኖን ኣመስግኖን! ንምሕሳብ ጥራይ—ንሱ ምእንታይ ሞይቱ! ንዕኡ ምፍቃር ኣይሓድግን።
