ንጐይታ የሱስ ክንጽበ ኸለና፡ ዘይቅየር ጥራይ ዘይኮነስ፡ “ንዘለኣለም ዝነብር” (1 ጴጥ. 1:25) ዝኾነ ኽቡር ቃሉ ምሳና ስለ ዘሎ፡ ንኣምላኽ ምስጋና ኽንህብ ንኽእል ኢና። እዛ ዓለም እዚኣ ቃል ኣምላኽ ጥንታዊ፡ ብሰብ እተሰርሐ፡ ብጌጋታት ዝመልአ፡ ካብ ኣምላኽ ዘይኮነ፡ ናብ ግዜና ኺሰማማዕ ዘለዎ ምዃኑ ኸተእምነና ትደሊ። ግን ከምኡ ኣይኮነን! “ቃል ሰብ ኣይኮነን፡ … ከምቲ ብሓቂ ዘሎ፡ ቃል ኣምላኽ እዩ” (1 ተሰ. 2:13)፡ ኣይቅየርን ከኣ እዩ፡ “ቃል እግዚኣብሄር ንዘለኣለም ይነብር” (1 ጴጥ. 1:25)።
ከምኡ’ውን ብሩኻትን ፍሉይ መሰል ዘሎናን ኢና፡ ምኽንያቱ እቲ ምሳና ዝነብርን ኣብ ውሽጥና ዘሎን ንዘለኣለም ምሳና ዝኸውንን መንፈስ ቅዱስ ኣምላኽ ኣሎና (ዮሃ. 14:16–17)! እቲ ስጋዊ ሰብ ንነገራት ኣምላኽ ኪቕበል ወይ ኪፈልጥ ኣይክእልን እዩ፡ ግን መንፈስ ኣምላኽ “እቲ ብነጻ ካብ ኣምላኽ እተዋህበና ነገራት” (1 ቈረ. 2:12) ከፍልጠና ይገብር። በዚ ኸኣ ኣብቲ ቕዱስ እምነትና ኽንህነጽ ንኽእል ኢና፡ መንፈስ ኣምላኽ ንቃል ኣምላኽ ተጠቒሙ፡ ነቲ ብዛዕባ “ካብ ጸልማት ናብ ግሩም ብርሃኑ ዝጸውዓና” (1 ጴጥ. 2:9) ዝምልከት ነገራት፡ ከምኡ’ውን ንዅሉ ዘለኣለማዊ ዕላማ ኣምላኽ “ንእቶም ዜፍቅርዎ” (1 ቈረ. 2:9) ከም ህያውነትን ህሉው ሓቅን ከፍልጠናን ከረድኣናን ይገብር።
ሓጋይ ንዘመኑ ዝነበሩ ሰባት ተመሳሳሊ መልእኽቲ ነበሮ፡ ካብ እግዚኣብሄር ከምዚ ኢሉ ኣወጀ፡ “ስርሑ፡ ምኽንያቱ ኣነ ምሳኻትኩም እየ፡ ይብል እግዚኣብሄር ጐይታ ሰራዊት። እቲ ምስ እስራኤል ካብ ግብጺ ምስ ወጻእኩም ዝኣተኹልኩም ቃልን መንፈሰይን ምሳኻትኩም ይነብር፡ ኣይትፍርሁ” (ሓጋይ 2:4–5)። እቶም ህዝቢ ቤተ መቕደስ ኪሃንጹ ነበሮም፡ ምኽንያቱ መሲሕ፡ “እቲ ናይ ዅሎም ኣህዛብ ትምኒት” (ቁ. 7)፡ ይመጽእ ነበረ፡ ገና ኸኣ ዚስራሕ ስራሕ ነበረ። ንዓና ኸኣ ከምኡ እዩ፡ ክሳዕ ድምጺ ናይ መወዳእታ መለኸት እንሰምዕ፡ ንስጋ ክርስቶስ ንምህናጽ (ኤፌ. 4:11–12) ኽንሰርሕ ተመሳሳሊ ምትብባዕ ኣሎና፡ ዜድልየና ዅሉ ምንጭታት ጸጋ ኸኣ ኣብቲ ቐልጢፉ ዝመጽእ ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ንረክብ!
