ምምላስ ናብ ጽሑፋት

ሰለሰተ መዓልታት ናይ ኣምላኽ መጋበሪ ፍርዲ ምምስሳል

አልፍሬድ ቦውተር
12 ግን 2023
15 ዝተሓተ ንባብ

The Judgment Seat Of Christ

God is always right in whatever He says and does. In the New Testament, Romans speaks much of God’s righteousness, just as Isaiah does in the Old. The Bible shows that God is right when He condemns the unrepentant sinner and when He declares the repentant sinner to be just.

Paul showed the Greek philosophers and leaders on Mars’ Hill that the God who was to them “the unknown God” ( NKJV) is the Creator God and Sustainer of the universe (vv.24,26). God is never linked to idolatry (vv.25,29). The apostle also explained that God leads the nations and controls the times and boundaries of the human race – past, present and future. This fact does not set aside man’s responsibility to obey. The natural man refuses to acknowledge that he is accountable to God. Repentance is needed, because “all have sinned and fall short of the glory of God” ().

God seeks to have a close relationship with all human beings (). However, since Adam and Eve’s sin and rebellion (), a separation exists between God and man, which no human effort could ever bridge apart from the redemptive work of Christ. Our great Creator God commands all men and women to repent and to do it now, for He is not only the Redeemer, but also the ultimate Judge (). The message is urgent, and a proper response cannot be postponed. This is the “now” of God’s grace ().

Why is God qualified to be the ultimate Judge? provides at least part of the answer. The Creator Sustainer Redeemer (God the Father, the Son and the Holy Spirit) is:

  • Omnipresent: He is at the same time everywhere and always so.
  • Omnipotent: He is all-powerful, almighty.
  • Omniscient: He is all-knowing, knowing everything about everyone from beginning to end – even before things occur.

Is it our desire to be in tune with this wonderful God? It surely was David’s sincere wish and he prayed accordingly. It is interesting to note that this psalm describes the attributes of the Lord not as abstract thoughts but as active qualities by which He relates Himself to His people. It gives:

A description of God’s intimate knowledge of His servant (vv.1-6);

  • A summary of God’s presence with David (vv.7-12);
  • A description of God’s actions in David’s life, from the moment of his conception (vv.13-16);
  • A declaration that God’s thoughts toward David are innumerable (vv.17-18);
  • A prayer for the punishment of God’s enemies (vv.19-22);
  • A prayer that God may search and lead David (vv.23-24).

We know sin separates between God and man as well as people from one another. Sin distorts everything, as many Scriptures explain in detail. Yet, God is the God of restoration, who brings people back to Himself. On the basis of Christ’s finished work on the cross, a holy and righteous God was able to settle the matter of our sins – sinful acts – and to forgive the repentant sinner who confesses his sins ().

More than that, God also took care of the root of the problem – the sin nature, the cause of evil acts. Thus, God transferred all the believers of the period of grace, from Acts 2 until the rapture, from the family of the first Adam into the family of Christ (). We may note that believers from before the church period and those who will live after it belong to different families. God is the Father of “every family” ( ESV), and it should be understood in this way.

From the moment we became believers, Christ became our new Master. He helps us to walk in “newness of life” (), while it is up to us to yield all to Him by faith in Him and love for Him. When we thus fully surrender, it is because we have learned that we have no power to do God’s will and are cast on the help of the Holy Spirit (–8). Also, –11 shows that God is righteous in His dealings with Israel – past, present and future – and that He will accomplish His promises to the fathers. Knowing this, we can rely on our God who shows us our responsibilities toward:

  • Him ().
  • Ourselves as believers (v.3).
  • ብጾት ምእመናን (ቁ.4-16)።
  • ዘይኣምኑ (ቁ.17-21)።
  • መንግስቲ ()።

12–16 ብሓድሽ ክንመላለስ የተባብዓና፣ ንጐይታ የሱስ ንምሕጓስ፣ ንኣምላኽ ብኹሉ መዳያት ከነኽብሮ። እዚ ድማ መጋበሪ ፍርዲ ዝመጸሉ እዩ፣ ንምብራር ዘይኮነስ ንምብራር።

መጋበሪ ፍርዲ ኣምላኽ

ኣብ 14 ሃዋርያ ኣምላኽ መሰላቱ ኣብ ውልቃዊ ህይወትና፣ ኣብ ስድራቤትናን ኣብ ማእከል ህዝቢ ኣምላኽን ከመይ ከም ዝሕሎ ክገልጽ ጀመረ። እዚ ብፍላይ ኣብ ዝተፈላለዩ ኣረኣእያታት ዝምልከት እዩ፣ እዚኦም ድማ መሰረታዊ ጉዳያት እንተዘይኮኑ (:7)። ኣብዚ ኣውድእ፣ መንግስቲ ኣምላኽ ብዘለዋሉ መልክዕ () ከምኡ’ውን መጋበሪ ፍርዲ1 ኣምላኽ (ቁ.10) ኣእተወ፣ ነፍሲ ወከፍ ምእመን ከምኡ’ውን ዘይኣምን ንእኡ ተሓታቲ ምዃኑ ንምርኣይ (ቁ.11-12)።

ኩሎም ዝኣምኑ ክርስትያናት ኣብ መንግስቲ ኣምላኽ እዮም፣ ምስቲ ምስዚ መሰል ዝኸይድ ሓላፍነት። ስለዚ ንሕግታቱ ክንሰግድ ከምኡ’ውን ከነኽብሮ ይግባእ፣ ምኽንያቱ ኣብ መንግስቲ ኣምላኽ ምህላው ዓቢ ረብሓ እዩ፣ ኣብታ ኣምላኽ ዘይከብርላ ዓለም ክንነብር ከለና። ኣብታ እትመጽእ ዓለም፣ ()፣ ኩሉ ብርኪ ንእኡ ክሰግድ ክግደድ እዩ (ፊልጲ )። ሎሚ ብፍቓድና ክንገብር ንኽእል ኢና፣ ምኽንያቱ ንእኡ ንፈትዎ። እቲ ኣብ ራእይ 20 ዘሎ ጽሑፍ ድማ ንኻልእ መዓልቲ ናይ መጋበሪ ፍርዲ ክርስቶስን ኣምላኽን የረክብ።

ኣብርሃም፣ ኣቦ ምእመናን፣ ጽድቂ ኣምላኽ ክገልጽ ከሎ ዝበሎ ንዘክር፦

«ጻድቕ ምስ ረሲእ ክትቀትል፣ ጻድቕ ከም ረሲእ ክኸውን፣ ከምዚ ዝበለ ነገር ካባኻ ይርሓቕ፤ ካባኻ ይርሓቕ! ፈራዲ ኩላ ጽድቂ ኣይገብርን ድዩ?» ( NKJV)

ከምቲ ኣብ መጀመርታ ዝረኣናዮ፣ ኣምላኽ ኩሉ ቅኑዕ እዩ። ስለዚ ፍትሒ ኣብ ዝመጽእ ፍርድኡ ክርአ እዩ።

ኣረኣእያና

ከም ምእመናን ንኣምላኽ መድሓኒና ክንሰግድ ተማሂርና ኢና፣ ንሱ ድማ ፍርድና – ዝግብኣና መቕጻዕቲ – ኣብ ወዱ ኣንበረ። ንሱ ኣብ ተካኢና ኮነ፣ ንኹሉ ቅዱስን ጻድቕን ሕቶታት ኣምላኽ ድማ ኣርካበ። በዚ ኣምላኽ ንዓና ኣድሓነና፣ ንዓና ንምውሳድ ()፣ ንሕና ድማ ኩሉ ኣብቲ ምስ ኣምላኽ ቅኑዕ ዝኾነ ቦታን ዝምድናን ከነገልግሎ (ፊልጲ )።

ኣረኣእያና ንሓድሕድና ተገሊጹ ኣሎ፦ «ንስኻኸ ንሓውካ ስለምንታይ ትፈርዶ? ወይስ ንሓውካ ስለምንታይ ትንዕቆ? ኩላትና ኣብ ቅድሚ መጋበሪ ፍርዲ ክንቀውም ኢና እሞ» (፣ ካልኦት ትርጉማት «ናይ ኣምላኽ» ይብሉ)። ነፍሲ ወከፍ ሰብ ብዛዕባ እቲ ንእኡ ዝገብሮ ወይ ዘይገብሮ ነገር ርእሱ ክሕሰብ እዩ (1 ቈረንቶስ ኣስተብህል)።

«ነፍሲ ወከፍ በቲ ብስጋ ዝገበሮ፣ ጽቡቕ ይኹን ሕማቕ፣ ክቕበልሲ፣ ኩላትና ኣብ ቅድሚ መጋበሪ ፍርዲ ክንቅረብ2 ኣሎና» (2 ቈረንቶስ )

መጋበሪ ፍርዲ ሰለስተ መዓልታት ኣለዎ

ቅዱስ ጽሑፍ፣ በቲ ዝቐርብን በቲ ግዜን ፣ ብዛዕባ ሰለስተ ዝተፈላለዩ መዓልታት ፍርዲ ይዛረብ፦ ኣብ ፣ ኣብ ከምኡ’ውን ኣብ መንጎ ሰማይን ምድርን። «ክንገብር ኣሎና» ማለት ኣምላኽ እዚ ወሲኑዎ እዩ፣ ክድሓር ወይ ክቕየር ኣይከኣልን። «ኩላትና» ማለት ድማ ሓደ’ኳ ኣይተሓረየን። ኩሉ ክቐውም እዩ ()፣ ኩሉ ብርኪ ክሰግድ ከምኡ’ውን ኩሉ ልሳን ክእመኖ እዩ (ቁ.11)። ከም ፈጣሪ፣ ኣምላኽ ንሰብን ንመላእኽትን – ንእንስሳታት ዘይኮነስ – ፍሉይ ክእለት ሂቡዎም ኣሎ፣ ንምሕሳብ (ቁ.12)።

ብዛዕባ ምእመናን ናይ ጸጋ፣ ኣብ ቅድሚኡ ምቕዋም ብብርሃን ክርድኣና ይግባእ።

« ኣምላኽ ኩሉ ዝኽእል ይገዝእ» (ቁ.6)

ከምኡ’ውን ኩሎም ዝድሓኑ ክእብሩዎን ክሕጎሱን እዮም፣ ምኽንያቱ መርዓ በጊዕ ስለ ዝመጸ፣ ምኽንያቱ

«ሰበይቱ ርእሳ ኣላ» (ቁ.7)

ናይ ቤትኤል ከምዚ ዝበለ ምድላውን ምውፋይን ጽቡቕ እያ። ንጐይታ ብሓቀኛ ፍቕሪ፣ «ዝኽእሎ ገበረት» (፤ ፤ ኣንብብ)።

ብግዜ መርዓ በጊዕ፣ ምምጻእ (1 ) ከምኡ’ውን መጋበሪ ፍርዲ ኣብ ክኸውን እዩ። ኣብቲ መዓልቲ፣ ብዛዕባ ኩሉ ኣብ ህይወትና ዘሎ ሓሳባቱ ክሕብር እዩ፣ ስለዚ ንሕና ድማ ብዛዕባ ዝገበርናዮ ነገር ልክዕ ከምኡ ዝበለ ሓሳባት ክህልወና እዩ። በዚ ድማ መርዓት ምስ መርዓዊኣ ክትሰማማዕ እያ። ንዝምድናና ምስኡ ንዘለኣለም ዝረብሽ ዝተፈላለየ ሓሳባት ኣይክህሉን እዩ። ንዓና ሎሚ፣ እዚ ማለት ኣብ ሓሳባትና ወይ ተግባራትና ሓሳባት ዝተፈላለየ ዝኾነ ነገር ክፍረድ ከምኡ’ውን ክእለይ ኣለዎ (1 ቈረንቶስ ተመልከት)፣ ምኽንያቱ ኣምላኽ ንእዚ ጉዳያት እዚ ፈሪዱዎ እዩ፣ ንክርስቶስ ኣብ ክንዳና ክቐጽዖ ከሎ (2 ቈረንቶስ )። መርዓት ንክርስቶስ ክትቐርብ ከላ፣ ቅዱስ ጽሑፍ፣ «ሰበይቱ ርእሳ ኣላ» () ይብል። እቲ ብድሆ ንርእስና ብብርሃን እዚ ዝመጽእ መዓልቲ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ምስ ድሮ እዩ ምኽንያቱ ንእኡ ንፈትዎ።

እቶም ዕዱማት መርዓ () እቶም ዝተጸውዑ እዮም፣ ከም ዕዱማት ናብ ድግስ ዝተዓደሙ። እዚ እዚ ምስቲ ኩሉ ልሳን ንክርስቶስ ክንከውን ዝተጸዋዕናሉ ክንቀያይጦ የብልናን። ንማሕበሩ ንምልከት ኢና (ግሪኽኛ፦ ኤክለሲያ)፣ እዚ ድማ ብሓቂ ዝተጸውዑ ጉጅለ ማለት እዩ – ኣይሁድነት፣ ኣረማውነትን ኩሉ ዓይነት ኢዝማትን ዝተጸውዑ። ብግዜ ምምጻእ ፣ ምእመናን ምስናና ናብ ክድይቡ እዮም (1 )። ኩሎም ምእመናን፣ ኣዳምን ሄዋንን ክሳብ ሽዑ፣ ኣብ «እቶም 24 ሽማግለታት» ተኻቲቶም ኣለዉ፣ እዚኦም ድማ ኣብ 12 ተጠቒሶም ኣለዉ። መርዓት በጊዕ ክትቐርብ ከላ ()፣ ኣብ መንጎ ምእመናን (መርዓት) ከምኡ’ውን እቶም ናይ (እቶም ዕዱማት) ፍልልይ ይግበር።

መጋበሪ ፍርዲ ኣብ

ካልእ መዓልቲ ናይ መጋበሪ ፍርዲ ኣብ ክኸውን እዩ። ድሕሪ መርዓ በጊዕ ኣብ ገለ ፣ ናብዛ እዚኣ ክምለስ እዩ፣ ምስናናን ምስ ምእመናን ብሉይ ኪዳን3 (ቁ.11-14)። ኣብ ኣይንተርፍን ኢና፣ የግዳስ ምስኡ ብኽብሪ ንእቶም ኣብ ዘለዉ ክንቅረብ ኢና (ቈሎሴ ፤ 2 )።

«ወዲ ሰብ ብኽብሩ ምስ መጸ፣ ኩሎም መላእኽቲ ድማ ምስኡ፣ ሽዑ ኣብ ዝፋን ክብሩ ክቕመጥ እዩ» ()

ኩሎም ክፍረዱ እዮም፣ እቲ ወይ መዐቀኒ ድማ ንኣሕዋት ፣ ንኣይሁድ፣ ከመይ ከም ዝገበሩሎም ክኸውን እዩ (ቁ.32-46)። እዚ መዓልቲ እዚ፣ ድሕሪ ፍርዲ ኣምላኽ ምውዳኡ (ራእይ 6–18)፣ ኣብ የሩሳሌም፣ «ከተማ እቲ ዓቢ » (መዝሙር ) ክኸውን እዩ።

ከም ተግባራዊ ትምህርቲ፣ ንኣይሁድ ከመይ ክንገብር ከም ዝግብኣና የርኢ፣ ቁጽርታት 41-46 ድማ ንዝሓገዙ ሰባት ከመይ ክንገብር ከም ዝግብኣና ይነግረና። ይኹን እምበር፣ ነቲ ትንቢታዊ ኣውድእ ናይ እዚ ቁጽርታት እዚ ክንርስዖ የብልናን፦ ምእመን ምድሓኑ ኣይስእንን እዩ፣ ንሕሙማት ወይ ንእሱራት ስለ ዘይተኸናኸነ – እኳ ደኣ ክኸናኸን ይግባእ ነይሩ። እቲ ጽሑፍ ንኣይሁድ ብግቡእ ክንርእዮም የባህለና፣ ምኽንያቱ ክርስቶስን ምድሓንን ብኣይሁድ ስለ ዝመጸ ()። ነገራት ኣረኣእያ ኣምላኽ ክንርኢ ከለና፣ እስራኤል ህዝቡ ምዃኖም ንርድእ ()። ይኹን እምበር፣ ኣብዚ እዚ ኣብ መንግስታዊ ተግባራቱ፣ ተባሂሎም ይጽውዑ፣ ማለት «ህዝበይ ኣይኮኑን» (ሆሴእ )፣ ክሳብ ምምላሶም ()።

ናይ መወዳእታ መዓልቲ ናይ መጋበሪ ፍርዲ

«ሽዑ ዓቢ ጻዕዳ ዝፋንን ኣብኡ ዝተቐመጠሉን ረኣኹ፣ ገጹ ምድርን ሰማይን ሃደሙ። ቦታ ድማ ኣይተረኽበሎምን። ንምዉታት ድማ፣ ንኣሽቱን ዓበይትን፣ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ደው ኢሎም ረኣኹ፣ መጽሓፍቲ ድማ ተኸፍቱ። ካልእ ድማ ተኸፍተ፣ እሱ ድማ እዩ። ምዉታት ድማ ብግብሮም ተፈርዱ፣ በቲ ኣብ መጽሓፍቲ ዝተጻሕፈ። ባሕሪ ነቶም ኣብኡ ዝነበሩ ምዉታት ሃበ፣ ሞትን ሲኦልን ድማ ነቶም ኣብኦም ዝነበሩ ምዉታት ሃቡ። ነፍሲ ወከፍ ድማ ብግብሩ ተፈረደ። ሽዑ ሞትን ሲኦልን ናብ ቀላይ ሓዊ ተደርበዩ። እዚ ድማ ካልኣይ ሞት እዩ። ኣብ ዘይተረኽበ ድማ ናብ ቀላይ ሓዊ ተደርበየ» ()

እዚ ናይ መወዳእታን ኣዝዩ ከቢድን መዓልቲ ንታሪኽ ሰብ ይዓጽው፣ ነቲ ድማ የቕርብ፣ ከምቲ ኣብ ዝተገለጸ። ኣብ ቅድሚ እቲ ኣብቲ ዝፋን ዝቕመጥ፣ ምድርን ሰማይን ክሃድሙ ምዃኖም ኣስተብህል። እዚ ምስ ገለጻ ዮሃንስ ይመሳሰል፦ «ቀዳማይ ሰማይን ቀዳማይ ምድርን ሓሊፎም ነበሩ» () ከምኡ’ውን ምስ መደምደምታ ጴጥሮስ ኣብ 2 ጴጥሮስ ። ምስቲ ኣብ ማርስ ሂል ዝገበሮ ርእይቶታት ድማ ይሰማማዕ፣ መልእኽቱ ብምድምዳም ከሎ፣

« [ኣምላኽ] ንኹሎም ሰባት ኣብ ኩሉ ቦታ ክንስሑ ይእዝዝ፣ ምኽንያቱ ንሱ ንዓለም ብጽድቂ ዝፈርደላ መዓልቲ ወሲኑ ኣሎ፣ በቲ ንሱ ዝሾሞ ሰብ። እዚ ድማ ንኹሉ ብምትንሳኡ ምዉታት ኣረጋጊጹዎ ኣሎ» ()

እዚ መግለጺ እዚ ንኣገዳስነት ከም ናይ ዝመጽእ ፍርዲ ኣምላኽ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ኣምላኽ ክፈርድ ምዃኑ’ውን የርኢ በቲ ሰብ ኣቢሉ፣ እቲ ኣብቲ ዓቢ ጻዕዳ ዝፋን ከም ፈራዲ ዝቕመጥ።

እቶም ኣብኡ ደው ዝብሉ ዘለዉ እቶም ክንስሑ ዝኣበዩ እዮም፦ ቃየል ( 4) ክሳብ እቶም ኣብቲ ናይ መወዳእታ ዕልወት ዝሳተፉ ()። እቶም ዝተኸፍቱ መጽሓፍቲ ዝሓሰቡዎ፣ ዝበሉዎን ዝገበሩዎን ከርእዩ እዮም። ኣምላኽ ኣብ ምፍራዶም ቅኑዕ ምዃኑ ክእመኑ እዮም። ሓደ’ኳ ንኣምላኽ መዐቀኒታቱ ኣዝዩ ልዑል ነይሩ ክብሎ ኣይክእልን እዩ፣ ምኽንያቱ እቲ ፈራዲ ኣብዛ እዚኣ ዝነበረን ዝሞተን ሰብ እዩ፣ ፍቓድ ኣምላኽ እናገበረ። ኣምላኽ ናብቲ ሰብ ክሕብሮም እዩ፣ ከም ዝበለ ድማ፣ «ከምዚ ክትነብር ነይሩካ።»5

መደምደምታ

ጽድቂ ክነብር እዩ (2 ጴጥሮስ ) ኣብቲ ናይ ሓደስቲ ሰማያትን ሓዳስ ምድርን ()። ግዝኣት ኣምላኽ ከምቲ ኣብ ዝነበረ ኣይክግበርን እዩ፣ ምኽንያቱ ኩሉ ምስ ኣምላኽ ብምሉእ ክሰማማዕ እዩ፣ ንሱ ድማ «ኩሉ ኣብ ኩሉ» ክኸውን እዩ (1 ቈረንቶስ )። ሎሚ ብጸጋ ኣምላኽ እቲ ዘለኣለማዊ ስርዓት ኣብታ ንሕና እንምልከታ ሓዳስ ይርአ፣ « ኩሉን ኣብ ኩሉን እዩ» (ቈሎሴ )፣ ከም ንብሉይ ይርአ። እዚ ዓቢ መሰል እዩ፣ ከምኡ’ውን ዓቢ ብድሆ።

መወከሲታት

  1. እቲ «መጋበሪ ፍርዲ» ተባሂሉ ዝተተርጎመ ግሪኽኛ «ስጉምቲ» ማለት እዩ (ኣብ NKJV «እግሪ» ተባሂሉ ተተርጊሙ)። ከም ክፍሊ ከምኡ’ውን ከም ዝለዓለ ፣ ፈራዲ ኣብ ፍርዳዊ መስርሕ ዝቕመጠሉ፣ ይጥቀመሉ ነይሩ። ካብኡ ድማ ፍርዱ ይነግር ነይሩ። ብሓፈሻ፣ እቲ ነቲ ዝፋን ባዕሉ የረክብ (፤ ፤ )። መጋበሪ ፍርዲ ኣምላኽ ( ESV) ድማ ናይ እዩ (2 ቈረንቶስ )፣ ንሱ ድማ ከም ፈራዲ ኣብኡ ክቕመጥ እዩ።

ዝተፈላለየ ኣለዎ፣ «ዝፋን»፣ እዚ ድማ ከም መጋበሪ ፍርዲ የገልግል።

  1. እዚ ግሲ «ምቕራብ»፣ ኣብ 7x7 ወይ 49 ዝተጠቕመ፣ ንሕና ክንከውን ምዃና የረክብ ክንግለጽ። ንሕና ክንከውን ምዃና ኣይብልን እዩ ክንፍረድ፣ ምኽንያቱ ፍርድና ኣብቲ ሰለስተ ሰዓታት ኣብ ጾይሩዎ እዩ፣ ሓጢኣትና ክእመን ከሎ ከምኡ’ውን ተካኢና ኮይኑ።
  2. ኣብቲ ትንቢታዊ ዓመታት (70ይ ሰሙን፣ ) ብዙሓት እስራኤልን ኣህዛብን ክድሕኑ እዮም። ብዙሓት ካብኦም ከም ሰማእታት ክሞቱ እዮም (, ራእይ 8–16) ከምኡ’ውን ኣብ መጀመርታ ግዝኣት ክትንስኡ እዮም፣ ነቲ ሸነኽ ናይ ግዝኣት ንምጥዓም ()። እቶም ኣምላኽ ኣብዛ እዚኣ ዝሕልዎም (እቶም 144,000 ናይ እስራኤል፣ ምስቲ ዘይቑጸር ብዙሓት ናይ ፣ ራእይ 7) ናብ ግዝኣት ኣብ ክኣትዉ ክነብሩ እዮም። ኣብ መንጎ ሰማይን ምድርን ጥቡቕ ዝምድና ክህሉ እዩ ( ተመልከት)፣ ኣብኡ ድማ ሰማያዊት የሩሳሌም ቀንዲ ተራ ክትጻወት እያ ()።
  3. ብዛዕባ ግዝኣትን ሰማያዊት የሩሳሌምን ተወሳኺ ሓበሬታ ይህብ፣ ድሕሪኡ ድማ እቲ ብዝተፈላለዩ ኣገደስቲ ርእይቶታት ይዓጽው።
  4. ንሕና፣ ምእመናን፣ ፍቓድ ኣምላኽ ንምግባር ዳግማይ ክንውለድ ከም ዝድለና ንርድእ፣ ከምኡ’ውን ንኣምላኽ ኣብዚ ንምነባር፣ ብቕጽበት ብቕጽበት፣ መንፈስ ቅዱስን ኣምላኽን ከም ዝድለና። ፍጹም ባዕሉ ንኹሎም ሓጥኣን፣ ብዘይካ ሓደ’ኳ፣ ይፈርዶም። እቶም ኣብ ቅድሚ ሳልሳይ መዓልቲ ናይ መጋበሪ ፍርዲ ዝቐውሙ እቶም ዘይተነስሑ እዮም፣ እቶም ሓሳባት ኣምላኽን ስራሕ ኣብ መስቀልን ዝኣበዩ። ክትንስኡ እዮም – መንፈስ፣ ነፍስን ስጋን – ይኹን እምበር «ምዉታት» ተባሂሎም ይጽውዑ፣ ምኽንያቱ ንግዝኣት «ካልኣይ ሞት» ወይ «ቀላይ ሓዊ» ስለ ዝምልከቱ ()። ኣብኡ፣ ትልኦም ኣይክመውትን እዩ፣ ሓዊ ድማ ኣይክጠፍእን እዩ ()፣ ምስ «ብኽያትን ምሕርቃም ኣስናንን» () ከምኡ’ውን ንዘለኣለም ብብልሽውና፣ ፍርድን ንስሓን።

ተዛማጅ ጽሑፋት

ብመጀመርታ ኣብ GTPress ተኣሊዩ። ብሰውራዊ ኣእምሮ ተተርጒሙ፣ ጥቕስታት መጽሓፍ ቅዱስ ከኣ ተኣቲቶም — ዝኾነ ኣገናዕቲ ክፈቱ ኣብ መፅሓፍ ቅዱስ ንኽትንብቡ።

© Bible Society of Ethiopia