ኣምላኽ ፍጹም ቅዱስን ጻድቕን እዩ። ሓጢኣት ምስ ይቕረ ዝብል፡ ንጥፋት ሓጢኣት ብቕጽበት፡ ብምሉኡን ንዘለኣለምን ይቕረ ይብል። ኣብ መዝሙር 32:5፡ ምናልባት ንኸቢድ ሓጢኣቱ ዝምልከት፡ ንሱ ብቕትለት ክሽፍኖ ዝፈተነ ዝሙት፡ ዳዊት ከምዚ በለ፡ “ንሓጢኣተይ ንኣኻ ኣፍለጥኩኻ፡ ንዓመጻይ ድማ ኣይሰወርኩን። ‘ንበደለይ ንእግዚኣብሔር ክናዘዝ እየ’ በልኩ፡ ንስኻ ድማ ንጥፋት ሓጢኣተይ ይቕረ በልካኒ።” ገና ንታሪኹ ክንከታተል ከለና፡ ንሱ ንሳዕቤናት ሓጢኣቱ ንዝተረፈ ህይወቱ ክገጥሞ ከም ዝነበሮ ንርኢ።
ሓድሽ ኪዳን ነቲ ሓደ መርሆ ይደግሞ፡ “ኣይትታለሉ፡ ኣምላኽ ኣይተላገጸን፡ ከመይሲ ሰብ ዝዘርኦ፡ ንሱ እውን ክዓጽድ እዩ፡ ከመይሲ ንስጋኡ ዝዘርእ ካብ ስጋ ጥፍኣት ክዓጽድ እዩ፡ ንመንፈስ ዝዘርእ ግና ካብ መንፈስ ዘለኣለማዊ ህይወት ክዓጽድ እዩ” (ገላትያ 6:7-8 NKJV)። ኣምላኽ ነዚ መርሆ እዚ ኣብ ተፈጥሮ እውን ኣስፊርዎ እዩ። መን እዩ ዘርኢ ባቄላ ዝዘርእ፡ ካብኡ ድማ ሓርጭ ክዓጽድ ዝጽበ፧ ወይስ መን እዩ ኣብ ኣታኽልቲ ቦታኡ ካብ ኦም ሙዝ ማንጎ ክለቅም ዝጽበ ዓሻ ዝኸውን፧
ብዙሓት ቈልዑ ብሰንኪ ሓጢኣት ዝሙት ወለዶም ከይተጋብኡ ተወሊዶም እዮም። ሓደ ግዜ ቈልዓ ምስ ተጸንሰ፡ ዝኾነ መጠን ንስሓ ነዚ ተግባር እዚ ክፈሽሎ ኣይክእልን። ምጥንሳፍ ንዝነበረ ሓጢኣት ቅትለት ጥራይ ይውስኽ። ወለዲ እቲ ጽንስና ምስ ተፈጸመ ድሒኖም እንተ ነይሮም፡ ወይስ ዘይድሓኑ ነይሮም ድሕሪኡ ድማ ድሒኖም፡ ኣምላኽ ንጥፋቶም ይቕረ ይብል፡ ግናኸ ቈልዖም ንሓጢኣቶም ከም ህዱእ ምስክር ኮይኑ ይተርፍ።
ገና ኣምላኽ ብዓቢ ጸጋኡ ንኹሎም እዞም ቈልዑ ምድሓን ኣቕሪቡሎም፡ ኣድሒንዎም፡ ኣብ ኣገልግሎቱ ድማ ተጠቒሙሉሎም። ደጋጊምና ድማ “ምሕረት ኣብ ልዕሊ ፍርዲ ይዕወት” (ያእቆብ 2:13)፡ ከምኡውን “ሓጢኣት ኣብ ዝበዝሓሉ፡ ጸጋ ብዝያዳ በዝሐ” (ሮሜ 5:20) ዝብል ክብሪ ዘለዎ መርትዖ ንርኢ።
መጽሓፍ ቅዱስ ብዛዕባ ደም የሱስ ካብ ኩሉ ሓጢኣትን ካብ ኩሉ ዓመጻን ከም ዘንጽህ (1 ዮሃንስ 1:7,9)፡ ካብ ሓጢኣትና ድማ ከም ዘሕጽበና (ራእይ 1:5) ይዛረብ፡ ግናኸ ብዛዕባ ደሙ መርገም ከም ዘሕጽብ ሓንቲ እኳ ኣይብልን። ገና ብሰንኪ ዕዮ ክርስቶስ ንኽብሪ ኣምላኽ ኣብ መስቀል ጎልጎታ ዝተፈጸመ፡ ብግዜኡ እቲ መርገም ካብ ምድሪ ክርሕቕ ምዃኑ ንፈልጥ። እቶም መወዳእታ ምዕራፋት ኢሳይያስን ህዝቅኤልን ነዚ ብንጹር ይገልጽዎ። ሮሜ እውን፡ “ፍጥረት እውን ካብ ባርነት ጥፍኣት ናብ ክብሪ ናጽነት ደቂ ኣምላኽ ክድሕን እዩ” ይብለና። ኩሉ ፍጥረት ነዛ ክብሪ ዘለዋ መዓልቲ ብሃንቀውታ ይጽበያ ኣሎ፡ ግናኸ “ክሳዕ ሕጂ ብሓንሳብ ብሕማም ምውላድ ይሳቐ” (ሮሜ 8:21-22)።
ንሕና ክርስትያናት ገና ኣብ ምድሪ ኢና፡ ንኹሉ እቲ ደቂ ሰባት ዝግዝእዎ ተገዛእቲ ኢና፡ ከመይሲ መንግስቲ ኣምላኽ ምስ ጸጋኡ ብሓንሳብ ትኸይድ። ኣምላኽ ተኣምራት ክገብር ከም ዝኽእል ንፈልጥ፡ ንሕግታት እቲ ንዩኒቨርስ ዝገዝኦም ድማ ፍሉይ ምግባር፡ ግናኸ ብሓፈሻ ከምኡ ኣይገብርን። ጸሓይ ትበርቕን ዝናብ ይወርድን ኣብ ክርስትያንን ዘይክርስትያንን ብማዕረ። ምእመን ከምኡውን ዘይኣማኒ ንሕማምን ሞትን ተገዛእቲ እዮም። ክልቲኦም ንምህዳር ክሰርሑ ኣለዎም። ክርስትያንን ዘይክርስትያንን ኣንስቲ ብሕማም ይወልዳ፡ ክልቲኦም ድማ ንሓደ ዓይነት ሽግራት ይገጥሞም። እሾኽን ኩርንትምን ካብ ግራት ሰብኣይ ብተኣምር ኣይጠፍኡን እዩ እቲ ሰብኣይ ክርስትያን ዝኸውንሉ ጊዜ። ግናኸ እቲ ክርስትያን ንሓገዝ ናብ እግዚኣብሔር ክምለስ ይኽእል። ንኣምላኽ ከም ኣቦ፡ ንየሱስ ድማ ከም ዓቢ ሊቀ ኻህናትን ዓቃብን ይፈልጦ። መንፈስ ቅዱስ፡ እቲ ግሩም መጸናንዒ፡ ኣብኡ ይነብር።
እምነትና እያ እታ ዓወት ንዓለም እትስዕር። ኣምላኽ ነዛ ዓለም እዚኣ ከም ገየሽትን ጓኖትን ክንሓልፋ ይደልየና፡ ከም ኣብርሃም ድማ ንኣምላኽ ዝሃነጻን ዝገበራን ከተማ ዝደልዩ (እብራውያን 11:8-16)። ደቂ ሰባትና ንዓና “ሓርፋፍ ዓለም፡ ክሳዕ ሕጂ ጽሬት ኩሉ ነገር” ገይሮም ክርእዩና ይኽእሉ (1 ቈረንቶስ 4:13)። ግናኸ ብኣንጻሩ፡ ራእይ እቶም ኣብ ምድሪ ዝነብሩ ኣብ መወዳእታ ኣብ ትሕቲ ፍርዲ ኣምላኽ ከም ዝወድቁ ብንጹር የርኢ።
