እቲ መዝሙራዊ ኣብዚ ዝሰምዖ ነገራት ጥራይ ኣይደገመን። ልቡ ይዓልቕ ነበረ፣ ብምሉእ ነፍሱ ን“ንጉስ” ብምሕሳብ ይሕጎስ ነበረ፡ ስለዚ ድማ ብዛዕባኡ ዝደረኾ ነገራት ተዛረበ፣ ልሳኑ ኸኣ ከም ብቐሊሉ ዝጽሕፍ ሰብ ብርዒ ነበረ። ንሱ ሓደ ነገር ንምድራፍ ኣይፈተነን፣ የግዳስ ንጉስ ብምሕሳቡ ልቡ ዓለቐ። ብርግጽ እቲ ንጉስ መሲሕ እስራኤል እዩ፣ ኩሉ እግዚኣብሔር ዝፈርሆ ኣይሁዳዊ ብዓቢ ትጽቢት ዝጽበዮ፣ ብጽድቅን ብግርማን ዝገዝእ።
ግን ንሕና ሎሚ ነዚ ብሩኽ ሰብ ንምምላኽ ክንደይ ዝዓበየ ምኽንያት ኣሎና! ንኣና ንሱ ካብ ንጉስ ንላዕሊ እዩ። ንሱ ጐይታና፣ ዘለኣለማዊ ወዲ ኣምላኽ፣ ክቡር ወዲ ሰብ፣ መድሓኒና እዩ። ንሱ ብዘይመወዳድር ስቓዩ ዘይነገር ስቓይ ብምስቓል ንነፍስና ዘለኣለማዊ ምድሓን ፈጺሙ፣ ንጽህቲ፣ ዘይተወሰነ ፍቕሪ ኣቦ ድማ ገሊጹ። ካብ ኩሎም ደቂ ሰብ ክንደይ ዝበለጸ እዩ! ንሕና እዚ ኣብቲ ግርማዊ ታሪኽ ህይወቱን ሞቱን ርኢናዮን ፈሊጥናዮን ኣሎና፣ መዝሙራዊ ከምኡ ገይሩ ፈጺሙ ኣይረኣየን። ጸጋ ኣብ ከናፍሩ ፈሲሱ ኣሎ፣ ጸጋ ድማ ሕጂ ከም ውጽኢት ናይቲ ብሩኽ መስዋእቲ ናባና ፈሲሱ ኣሎ። ኣምላኽ ድማ ንዘለኣለም ባሪኽዎ፣ ናብ የማናዊ ኢዱ ብምዕባይ ድማ ዓስቡ ሂብዎ። ንልቢ ብምስጋና ንምምላእ ክንደይ ምኽንያት ኣሎ!
