ናብቲ ዝተሓላለኸ፡ ዝተወሳሰበ፡ ዝረሓቐ ነገር ናይ ምድላይ ዝንባለ ኩሉ ግዜ ምሳና እዩ። እቶም ምሁራት ሰባት ናይ ዓለም ወንጌል ኣዝዩ ቀሊል ኮይኑ ይረኽብዎ፡ በዚ ድማ ይዕንቀፉ። እቲ ጸገም ግን፡ እቶም ብኣእምሮኦም ዝበለጹ ምእመናን፡ ብዛዕባ ምሁራዊነት ርእሰ-ፍርዲ ኣብ መንፈስ እንተዘይተመላለሱ፡ ኩሉ ግዜ ናብቲ ሓደ ኣንፈት ዝንባለ ኣለዎም። ርእሰ-ፍርዲ እንተዘይሓለዉ፡ ኩሉ ምምስሳሎም፡ ሓሳባቶም፡ ብዛዕባ ክርስቶስ ካብ ሓደነት ዝበላሾ ነገር ጥራይ እዩ ዝኸውን።
ኣእምሮ ኣዝዩ ኣገዳሲ ክፋል ሰብ እዩ፡ እቲ ዝኸፍአ ምትላል ሰይጣን ድማ ናብኡ እዩ ዝዓለመ። ንሱ ካብ ኩሉ ሰብ ኣዝዩ ዝረሓቐ እዩ፡ ፍቕሩን ሕልናኡን ዓብዪ ቦታ ኣለዎ። እቲ ጸገም ግን፡ እቲ ምሁር ሰብ ንኣእምሮኡ ካብቲ ቅዱስ ጽሑፍ ዝህቦ ንላዕሊ ዓብዪ ቦታ ናይ ምሃብ ዝንባለ ኣለዎ፡ ከምኡ’ውን ኣምላኽ ሓቂ ንኣእምሮኣዊ ምሕጓስና ዘይኮነስ፡ ንልብና ክትእዝዝ፡ ንሕልናና ክትምስጥ፡ ንህይወትና ክትመርሕ ከም ዝገልጸልና ይርስዕ። እዚ ብግቡእ እንተተረዲእናዮ፡ ኣብቲ ዓሚቕ ሓደነት ሓቂ ንመንፈሳዊ ሓይልታትና ዝመልእ ብዙሕ ነገር ብቕጽበት ንረክብ፡ ዝኾነ ይኹን ንሓደገኛ ነገራት፡ ንሓደሽቲ ነገራት፡ ንዘይተረድኡ ነገራት ዝነበረና ድሌት ድማ ይሓድገና።
«ሓደነት ብዛዕባ ክርስቶስ!» እዚ እዩ ዘድልየና። ንዕኡ ምፍላጥ፡ ንዕኡ ምፍቃር፡ ከምቲ ብልቢ ምስኡ ዝተዋሓድና፡ ንዕኡ ምምላኽ፡ ንዕኡ ምግልጋል—እዚ እዩ!
