ኣብ ላዕሊ ዘሎ ጥቕሲ ገለ መሰረታዊ ሓሳባት ተደጊሞምልና ኣለዉ፡ 1) ኣብ ዓለም ነበረ፤ 2) ዓለም ብእኡ ተፈጥረ፤ 3) ዓለም ግና ኣይፈለጥቶን።
ጥበቡ፣ ሓይሉ፣ ከምኡ ድማ ዓብይነቱ ከም ፈጣሪ ንምስክር፤ ከምኡ ድማ ብሓቂ ንምምላኽ ብቑዕ እዩ (ራእ. 4፡11፤ ቈሎ. 1፡16)። ኣብዚ ኩሉ ስፍሓት፣ ውስብስብነት፣ ከምኡ ድማ ውበት፣ ንሱ ንመኖሪ ሰብ ብፍሉይ ተገዳስነት ክህብ ምውሳኑ ክንፈልጥ ክንደይ ዘገርም እዩ (ምሳ. 8፡31)።
ግናኸ ኣምላኽ ናብ ግዜ ቅድሚ ምእታዉ እውን፣ ንሕና ከም ሰባት ንእኡ ከም ዝኾነ ክንፈልጦ ፈሺልና። ኣብ ቀዳማይ መልክዑ፣ እዚ ውድቀት እዚ ብዘይምእዛዝ ኣዳምን ሄዋንን ተራእየ፣ ንኣምላኽ ብምጥርጣር ቃሉ ነጸግዎ። ኣብ ገዛእ ኣእምሮኦም ክምርኮሱ፣ ብሰንኪ ስስዔኦም ንገዛእ ጥርጣሬኦም ክምስገኑ፣ ንኣምላኽ ድማ ከውጽኡ መረጹ።
ታሪኽ ግና እዚ ተደጋጋሚ ስርዓት ሰብኣዊ ዕሽነት ምዃኑ ብኣጋጣሚ ኣረጋጊጹ። ኩሉ ወለዶ ብተራኡ በዚ ንኣምላኽ ምጥላም ተለልዩ። ኢሳይያስ ነዚ ዕሽነት እዚ ይጠቅስ፣ “እቲ ዝተገብረ ንገባሪኡ፡ ‘ኣይገበረንን’ ይብል ድዩ? ወይስ እቲ ዝተፈጥረ ንፈጣሪኡ፡ ‘ኣይርድኦን’ ይብል ድዩ?” (ኢሳ. 29፡16፣ ን45፡9 ኣወዳድር)።
ግናኸ ኣብ ዝለዓለ ተስፋ ምቑራጽን ጸልማትን፣ ኣምላኽ ናብ ግዜ ምእታዉ ንርኢ። ንሱ መልክዕ ፍጥረቱ ወሰደ እሞ ከም ትሑት ሰብ፣ ዓለም ኣብኡ ተገዳስነት ከም ዘይብላ ብፍጹም እናፈለጥ፣ መጸ (ዮሃ. 1፡5፤ 3፡19)። ንኣምላኽ ንጽኑዕ ፍቕሩን ጸጋኡን ምስጋና ይብጻሕ፣ ንኣና ዘይሓደገና፣ ግናኸ ንክርስቶስ ንኣና ኢሉ ናብ መስቀል ዝመርሖ። ብጸጋ ካብ ዕሽነትና ክንምለስን ብርሃኑ ክንርእን ንኽእል ኢና (2 ቈረ. 4፡6)። ንእኡ ከም ፈጣሪን መድሓኒትን ምፍላጥን ምልላይን ክንደይ ክቡር እዩ።
