ምናሴ ድሕሪ ሞት ኣቡኡ ህዝቅያስ፡ ወዲ ዓሰርተ ክልተ ዓመት ከሎ ናብ ዝፋን ወጸ። ዝዀነ ይኹን ናይ ኣምላኽ ጽልዋ ኣቡኡ ኣብኡ ዝነበሮ ብቕልጡፍ ተረስዐ። ምናልባት እቶም ንምናሴ ዚከታተሉ ዝነበሩ ሓለውቲ ናብ መገዲ እከይ መሪሖምዎ ይኾኑ—ኣይተነግረናን። ንሰራዊት ሰማይ ኣምለኸ፡ ንደቁ “ብሓዊ ኸም ዚሓልፉ” ገበረ (ኣምልኾ ሞሎኽ)፡ ጥንቈላን ምትሃትን ገበረ፡ “ንየሩሳሌም ድማ ብንጹህ ደም መልኣ” (2 ዜና መዋእል 33:3–7፤ 2 ነገስት 24:4)። ንዅሉ እቲ ኣቡኡ ዝገበሮ ምምሕያሽ ብፍቓዱ ለወጦ (2 ዜና መዋእል 33:3)። ኣቡኡ ነዚ ኸይረኣየ ምሟቱ ምሕረት ነበረ። እዚ እኹል እንተ ዘይነበረ፡ ንህዝቡ ንሓጢኣተኛ መገዱ ኺስዕቡ ኣስሓቶም (ቁ. 9)። ኣይሁዳዊ ትውፊት፡ ንነብዪ ኢሳይያስ ብሰማዕትነት ንምቕታል ተሓታቲ ከም ዝነበረ ይብል።
ኣምላኽ እሙንን ብጸጋ ዝመልአን እዩ። ምናሴ ኲሉ እቲ ዘይግቡእ ተግባራቱ ድሕሪ ምግባሩ እውን፡ ኣምላኽ ገና ንሕሊናኡ ተማሕጸኖ። ኣምላኽ ንምናሴን ንሰዓብቱን ተዛረቦም፡ ግናኸ ኣይሰምዑን። ኣምላኽ ንምናሴ እንታይ ከም ዝበሎ ኣይተነግረናን፡ ግናኸ ምናልባት ናይ ዚመጽእ ፍርዲ መጠንቀቕታን ገና ንንስሓ ግዜ ከም ዘሎን ነበረ። ብኸምዚ ዝኣመሰለ ናብ ጥፍኣትን እከይን ምውራድ ድሕሪ ምግባሩ፡ ኣምላኽ ዝዀነ ይኹን መጠንቀቕታ ኣይሃቦን ምባልና ባህርያዊ ኪኸውን ይኽእል እዩ፡ ግናኸ እዚ ኣምላኽና ኣይኰነን። ኣብ ምሉእ መጽሓፍ ቅዱስ እዚ ንርኢ ኢና፦ ከም ምናሴ፡ ኢዛቤል፡ እታ ሓሳዊት ነብዪት ናይ ትያትራ፡ ንኣገልገልቲ ኣምላኽ ሓጢኣት ኪገብሩን ንጣኦታት ኪሰግዱን ኣስሒታቶም ነበረት። ግናኸ ጐይታ “ቅድሚ ፍርዲ ኣብ ልዕሊኣን ኣብ ልዕሊ ሰዓብታን ምውዳቑ ንንስሓ ግዜ ሃባ” (ራእይ 2:20–23)።
ምናሴ ንኣምላኻዊ ውርሻኡ ነጺጉ፡ ኣብ ቤት ኣቡኡ ውርደት ኣምጽአ። ከምቲ ኣብ ወንጌል ሉቃስ ዘሎ ወዲ ጠፋኢ፡ ኣብ “ርሑቕ ሃገር” ይነብር ነበረ (ሉቃስ 15:12–13)። ግናኸ፡ ዓይኒ ኣምላኽን ልቡን ገና ኣብኡ ነበረ። ኦህ፡ ጸጋ ኣምላኽ!
