ኣብ ኣስታት 6,000 ዓመታት ይገብር፡ ኣምላኽ ንኣዳምን ሄዋንን ኣብ ሓደ ግሩም ገነት ኣንበሮም፡ ኣብኡ ድማ ዝጐደሎም ነገር ኣይነበረን። ግናኸ፡ ንሳቶም ንፍቕራዊ ሓልዮት ፈጣሪኦም ኩሉ መዓልቲ ኣብ ቅድሚ ኣዒንቶም እኳ እንተ ረኣዩ፡ ንፍቕሩ ተጠራጠሩ፡ ብፍቓዱ ድማ ብንጹር ንምቅዋም ወሰኑ። ምስ ኣምላኽ ሓደ ደረጃ ኺኾኑ ደለዩ—ከምኡ ኺኾኑ—ንውሳነታቶም ድማ ብዘይካኡ ኺገብሩ። እዚ ንዓኻ ዚፈልጥ ዲዩ? ኣምላኽ ንዓና ጽቡቕ እዩ ኢልና እንሓስቦ ኸም ዚኸልኣና ንፈርህ ከም ዘሎና ብዙሕ ግዜ ኣይኰነንዶ? ሓድሓደ ግዜ፡ ፍቓድ ኣምላኽ ምስ ፍቓድና ከም ዘይሰማማዕ ንፈርህ ኢና፡ ብኸምኡ ድማ ነቲ መሪሕነት ንምሕዳግን ንሱ ኺመርሓና ንምፍቃድን ንሰሓሓብ ኢና።
ግናኸ ሎሚ፡ ምስቶም ቐዳሞት ሰባት ክነነጻጽር ከሎና፡ ኣምላኽ ንዓና ጥራይ ዝሓሹ መደባት ከም ዘለዎ ንምእማን ብዙሕ ዝያዳ ምኽንያታት ኣለና። ስለምንታይ? ከመይሲ ንፍቕሩ ብዘይመወዳድር ኣገባብ ኣብ ጎልጎታ ኣረጋገጸ! እምነት ካብዚ እንታይ ትደምድም? “ንወዱ እኳ ዘይሓረመ፡ ንዅላትና ግና ዝሃበና፡ ከመይ ኢሉኸ ምስኡ ኲሉ ነገር ብነጻ ኣይኪህበናን እዩ?” (ሮሜ 8:32)። እቲ ዝዓበየን ዝኸበረን ሃብቲ ዝነበሮ እንተ ዘይሓረመና፡ ንዓና ጽቡቕ ዝዀነ ኲሉ ነገር ኪህበና እዩ—እዚ ድማ ካብና ንላዕሊ ይፈልጦ እዩ! ብሓደ ሸነኽ ንኣምላኽ ንዘለኣለማዊ ምድሓን ነፍስና እንተ ንኣምን፡ ብኻልእ ሸነኽ ግና ንዕለታዊ ነገራት እውን ከም ዚሓልየልና ሓደ ዓይነት ዘይምእማን እንተ ኣሎና፡ ብኸምኡ ድማ ብዝከኣለና መጠን ንርእስና ርግጸኛታት ክንገብር ኣለና፡ እዚ ዘይርጉጽን ዘይሰማማዕን ኣይኰነንዶ?
ጐይታ የሱስ ኣብ ፍቕሪ ኣቡኡ ኣዕረፈ። ዕለታዊ ፍልጠት እዛ ፍቕሪ እዚኣ ምንጪ ሓጐሱ ነበረት (ዮሃንስ 15:10–11)። ኩሉ ግዜ ኣመኖ፡ ብኸምኡ ድማ “እወ፡ ኣቦ” (ማቴዎስ 11:25–26 esv) ኪብል ክኢሉ፡ ኣብ ከቢድ ግዜ እውን። ለይትን መዓልትን ንኣምላኽ ንምምራሕ ይጥምቶ ነበረ፡ ኣብ ኩሉ ውሳነ ህይወቱ ድማ የሳትፎ ነበረ (ምስ. መዝ. 16:7–8)።
