“ድሕሪ እዚ ነገር እዚ፡ ኣምላኽ ንኣብርሃም ፈተኖ፡ ኣብርሃም! በሎ። ንሱ ኸኣ፡ እንሆ ኣነ፡ መለሰ። ንወድኻ፡ በለ፡ ንሓደ ወድኻ ይስሃቅ፡ እቲ እትፈትዎ፡ ናብ ምድሪ ሞርያ ኺድ፡ ኣብኡ ድማ ኣብ ሓደ ካብቶም ኣነ ዝነግረካ ኣኽራን ከም ምሕራር መስዋእቲ ኣቕርቦ።” (ዘፍጥረት 22:1-2) ሽግርና እቲ ዘይንፈልጦ ምዃኑ ኣይኮነን። ኣይንፈልጥን ፍቓድ ኣምላኽ። ዘይምቾትና ዝመጽእ ፍቓዱ ስለ እንፈልጥ እዩ፡ ግናኸ ክንገብሮ ኣይንደልን! ኣምላኽ ንኣብርሃም ንመጀመርታ ግዜ ምስ ተዛረቦ፡ ትእዛዛቱ ንጹር ነበሩ፡ “ናብታ ኣነ ዘርእየካ ምድሪ ኺድ” (ዘፍጥረት 12:1 ተመልከት)። ድሕሪኡ ኣምላኽ ንኣብርሃም ብብዙሕ ፈተናታት ንዓመታት መርሖ። ኣብርሃም ንምምላእ ተስፋ ኣምላኽ ብዛዕባ ወዲ ን25 ዓመታት ስለ ዝጸበየ ትዕግስቲ ተማህረ። ኣብርሃም ብውግኣት ምስ ነገስታትን ብጥፍኣት ሰዶምን ጎሞራን ኣምላኽ ክእምን ተማህረ። እቲ ናይ ኣብርሃም ጉዕዞ እምነት ዝበጽሖ ዝለዓለ ደረጃ፡ ኣምላኽ ካብ ኹሉ ዝያዳ ዝፈትዎ ዝነበረ ነገር ክስውእ ምስ ሓተቶ እዩ። እቲ ናይ ኣብርሃም ቅድሚኡ ዝነበረ ምእዛዝ፡ ኣምላኽ ዝሓተቶ ዝኾነ ይኹን ካልእ ነገር ብቕልጡፍን ብጽኑዕን ከም ዝስውእ የርኢ ነይሩ፡ ግናኸ ንእዚ ድሉው ነይሩዶ፧ ኣምላኽ ንኣብርሃም ኣብ መጀመርታ ርክቦም ከምዚ ዝኣመሰለ ዓብዪ መስዋእቲ ክገብር ኣይሓተቶን። እዚ ድሕሪ ሰላሳ ዓመት ኣብርሃም ምስ ኣምላኽ ምጉዓዝ ምስ ጀመረ እዩ ዝመጸ።
ኣብ ክርስትያናዊ ጉዕዞኻ፡ ኣቦ መገዱ ብቐጻሊ እናገለጸልካ ከም ዝኸደ፡ ንስኻ እውን ከም ኣብርሃም፡ ዝዓመቐ እምነት ኣብኡ ከተማዕብል ኢኻ። ንመጀመርታ ግዜ ክርስትያን ምስ ኮንካ፡ ትእዛዛት ጐይታኻ ምናልባት መሰረታውያን ነበሩ፡ ከም ምጥማቕ ወይ ኣነባብራኻ ምቕያር። ግናኸ ኣብኡ ዝያዳ ክትእምን እናተማህርካ ምስ ከድካ፡ ንሱ ንባህርይኻ ንዝዓበዩ ፈተናታት ከማዕብሎ እዩ፡ ምስቲ ዝዓበየ ፈተና ድማ ዝዓበየ ፍቕሪ ንኣምላኽን ፍልጠት መገዱን ክመጽእ እዩ። ንዝቕጽል ምግላጽ ኣምላኽ ድሉው ዲኻ፧
