እቲ ከም ሰዓብቲ የሱስ ክርስቶስ ዘሎና ተስፋ ኣብ ኩሉ መዳያት ህይወትና፣ እንተላይ ኣብቲ ንሞት እንርእየሉ መገዲ፣ ጽልዋ ክህልዎ ይግባእ። ሃዋርያ ጳውሎስ “ንኣይሲ ምንባር ክርስቶስ እዩ፣ ምሟት ድማ ረብሓ እዩ” (ፊል. 1:21) ክብል ክኢሉ እዩ። እዚ ክብል ዝኸኣለ፣ ተስፋኡ ኣብቲ ኣብ ክብሪ ዘሎ ሰብኣይ ከም ዝተሰርዐ ስለ ዝፈልጥ እዩ፣ ንሱ ድማ ኣብ ሰማይ ቦታኡ ኣረጋገጸ፣ ህይወቱ ንጳውሎስን ንኹሉ እቲ ኣብ መስቀል ብዝተፈጸመ ስራሕ ክርስቶስ ዝኣምን ሰብን ሂቡ!
ኩሉ መዓልቲ፣ ልዕሊ 5,000 ሰባት ኣብ መላእ ዓለም ይሞቱ። ገሊኦም ብተፈጥሮኣዊ ምኽንያታት ይሞቱ፣ ገሊኦም ብዘስካሕክሕ ሓደጋታት፣ ገሊኦም ድማ ብገበን። ንገሊኦም፣ ሞት ዝተጸበየ እዩ፣ ንኻልኦት ድማ ከም ዘይተጸበየ ይመጽእ። ሓጢኣት ናብ ዓለም ስለ ዝኣተወ፣ ሞት ክፋል ህይወት እዩ። ግናኸ፣ ንኣና ሓጥኣን ምዃንና ንዝተረድአና፣ ብፍቑር ወዱ፣ ብጐይታ የሱስ፣ ናብ ኣምላኽ ንዝመጻእና፣ ሞት ናብ ቅድሚ እቲ ብሩኽ ጐይታና ዘብጽሓና መጓዓዝያ ጥራይ እዩ! ብምኽንያት እቲ ኣብ ክርስቶስ ዘሎና ተስፋ፣ ሞት መወዳእታ ዘይኮነስ መጀመርታ ተባሂሉ ይርአ! ክርስቶስ ንሞት ስለ ዝሰዓሮ (1 ቈረ. 15:20–28)፣ እቲ ኣብኡ ዘሎና ተስፋ ዘይንፈርህ ትብዓት ይህበና። ኣብ ዓራት ሞቱ ከሎ፣ እቲ ፑሪታን ጆን ኦወን፣ “ኣነ ገና ኣብ ምድሪ እቶም ዝሞቱ እየ፣ ግናኸ ቀልጢፈ ናብ ምድሪ እቶም ህያዋን ክኸውን ተስፋ እገብር” ኢሉ ጸሓፈ።
ዳዊት ንነፍሲ ወከፍና ሞት ጽላሎት ጥራይ ምዃኑ የዘኻኽረና (መዝ. 23:4)፣ እዚ ድማ ብርሃን ከም ዘሎ የርኢ። እቲ ንኹሉ ምእመን ዘሎ ብርሃን ጐይታ የሱስ ክርስቶስ እዩ። እቲ ምእመን ኣብ ህይወት ናይ ክርስቶስ እዩ፣ እቲ ምእመን ድማ ኣብ ሞት ናይ ክርስቶስ እዩ! እዚ እዩ እቲ ንሱ ህይወቱ ንኣና፣ ኣብ ቦታና፣ ኣብ መስቀል ምስ ሃበና ንነፍሲ ወከፍና ዘረጋገጾ ተስፋ። ኣብኡን ኣብ ዝተፈጸመ ስራሑን እምነትና ምስ ኣንበርና፣ እዚ ተስፋ ናትና እዩ! ሎሚ ናትካ ድዩ?
