ኣምላኽ ንዕኡ ሓንቲ ነገር ክንገብር ፈጺሙ ኣይሓተናን፣ ንእሽቶ ይኹን ዓብዪ፣ ምህላዉ ከይሓገዘናን ከየብቃዓናን።
የሆዋ ንሙሴ ኣብቲ ዚነድድ ዝነበረ ቍጥቋጥ ብፍሉይ ኣገልግሎት ክጽውዖ ተራእይዎ ነይሩ፡ “ጭንቂ ህዝበይ ኣብ ግብጺ ርእየዮ፣ ምኽንያት እቶም ሓለውቶም ድማ ኣውያቶም ሰሚዐ፣ ሓዘኖም እፈልጥ እየ እሞ። ስለዚ ወሪደ እየ” (ዘጸ. 3:7–8)። እዚ ኸኣ ንጐይታ የሱስ፣ ንህዝቡ ንምድሓን ዝወረደ፣ ከመይ ገይሩ ከም ዚምስክር! ኣብቲ ግብጻዊ ባርነት፣ ኣምላኽ ሓደ ሰብ ወኪሉ ክኸውን ደልዩ ነይሩ፣ እቲ ሰብ ድማ ብመለኮታዊ ጽውዓ ሙሴ ነይሩ። ግናኸ ሙሴ ነቲ ዕዮ ኣበየ! ንስራሕቲ እቲ ዘይግቡእ ሰብ ምዃኑ ንምግላጽ ብዙሕ ምኽንያታት ኣቕረበ። ቀዳማይ፣ “ኣነ መን እየ?” ኢሉ ንኸምዚ ዝኣመሰለ ዕዮ ሓተተ። ብሓጺሩ፣ “ኣነ ዋላ ሓደ ኣይኮንኩን” (ዘጸ. 3:11) ይብል ነይሩ። ድሕሪኡ ሙሴ ካልእ ምኽንያት ረኸበ፡ ህዝቢ “እግዚኣብሔር ኣይተራእየካን” እንተ በሉ፤ ማለት፣ “ጐይታ፣ እዚ ኣነ ዝፈጥሮ ዘለኹ ይመስሎም እዩ” (ዘጸ. 4:1)። ኣብ መወዳእታ፣ ከም ናይ መወዳእታ መፍትሒ፣ “ኣነ ዘረባይ ቅልጡፍ ኣይኮነን” ይብል፤ “ኣምላኽ፣ ክዛረብ ዘይክእል ሰብ ክትጥቀም የብልካን” (ዘጸ. 4:10)። ምናልባት እዚ ናይ መወዳእታ ምኽንያት እዚ ሓራ ከውጽኦ ይኽእል ነይሩ፤ ከመይሲ፣ ኣምላኽ ብሓቂ ክዛረብ ዘይክእል ሰብ ንምዝርራብ ከመይ ገይሩ ክጥቀመሉ ይኽእል?
ይኹን እምበር፣ እዚ ኩሉ ብንጹር ምኽንያታት ጥራይ ነይሩ፣ የሆዋ ድማ “ብርግጽ ምሳኻ ክኸውን እየ” ኢልዎ ነይሩ እዩ እሞ። እዚ እዩ እቲ ብሓቂ ዘድልየና። ሓድሓደ ግዜ እቲ ክንገብሮ እተሓተትናዮ ነገራት ኣፍራሂ ክመስለና ይኽእል፣ ወይ ድማ ንዕዮ ዘይብቑዓት ከም ዝኾንና ይስመዓና። ሽዑ እዩ ኣምላኽ፣ ንሱ እንተ ደልይዎ፣ ንዕኡ ንምፍጻም “ምብቃዕና” ከም ዝኸውን (2 ቈረ. 3:5) ኬርእየና ዝደሊ። እዚ ኸኣ ንዕኡ ንምምርማር ዕድል እዩ። እቲ ዕዮ ምስ ምህላዉ እዩ ዝመጽእ፤ እዚ ድማ መብጽዓኡ እዩ። ንዕኡ ንእመን።
