ጐይታ የሱስ ብመንገዲ እምነት እናገስገሰ ከሎ፡ ንሓገዝ ናበይ ከም ዝምለስ ጽቡቕ ገይሩ ይፈልጥ ነበረ። ፍቓድ ኣምላኽ ባህጉ ከም ዝነበረ፡ ኣምላኽ ድማ እምነቱ ነበረ፡ ናብኡ ምምላስ ኣየቋረጸን። ሓይሉ ኣብቲ መንገዲ ክዳኸም ይኽእል ነበረ (መዝ. 102:23)፡ ግናኸ ምንጪ ዘይውዳእ ሓይሊ ኣበይ ከም ዝርከብ ይፈልጥ ነበረ፡ ናብኡ ድማ ኩሉ ግዜ ይምለስ ነበረ።
እቲ ዝደሓነ ነፍሲ እውን ናብ ኣምላኽ ምምላስ ተማሂሩ እዩ፡ ኣብዚ ድማ እናዓመቐ፡ ንኣምላኽ ብሓቂ ምጽባይ እንታይ ምዃኑ ምስ ፈለጠ፡ ኣብ ቅድሚኡ ህዱእን ዓቕልን ምዃን፡ ኣብ መንገዲ ፍቓድ ኣምላኽ ናይ ሓይልን ጽንዓትን ሓቀኛ ምስጢርን ምንጭን ይረክብ። ብሓቂ “እዚ ሰሚዐ እየ፡ ሓይሊ ናይ ኣምላኽ እዩ” ክብል ይኽእል (መዝ. 62:11)። እዚ ንእኡ ብርግጽ ክንጽበዮ ዘድልየና ግዜ እዩ።
ንጽሊ፤ ንቡር ግዜያት ጸሎት ኣለና። እዚ ኣድላዪን ቅኑዕን እዩ። ግናኸ ንኣምላኽ ክንጽበዮ እውን የድልየና እዩ፡ ብፍላይ ከምዚ ሕጂ ዘሎ ግዜ፡ ብግላዊን ብሓባራዊን ልምምዳቱ። ሕጂ ፍሉይ ግዜ ወሲድና ንኣምላኽ ብርግጽ ክንጽበዮ የድልየና።
ዓበይትን ከበድትን ጉዳያት ኣብ ቅድሜና ኣለዉ፤ ሕጂ ምስ ኣምላኽ ቅኑዕ ምዃን፡ ኣብ መጻኢ እውን ቅኑዕ ምዃን፡ ንነፍሲ ወከፍ ሰብ ምስኡ ብሓቂ ክራኸብ ኣድላዪ እዩ። ሓደ ሰብ ኣብዚ ቦታ ናይ ካልእ ክወስድ ኣይኽእልን። ነፍሲ ወከፍ ንርእሱ ብእምነትን ልምምድን ናብ ኣምላኽ—ናብ ዘለኣለማዊ ኣምላኽ፡ ኣምላኽን ኣቦን ናይ ጐይታና የሱስ ክርስቶስ፤ ብጸጋ ኣምላኽናን ኣቦናን—ክበጽሕ ኣለዎ። ናብኡ ክንቀርብ ከም ዝቕበለና ምፍላጥ ክንደይ ጽቡቕ እዩ!
