ሓደ ሰብ ሓደ ግዜ ቃል ጸጋ ከም ዘይፈቱ ይዝክረኒ፤ ቃል ፍቕሪ ሓደ ትርጉም ከም ዘለዎ እሞ ዝሓሸ ከም ዝኾነ ይሓስብ ነይሩ። እዚ ስሕተት እዩ፤ ጸጋ ካብ ፍቕሪ ንላዕሊ ብዙሕ ይኸይድ። ሰብ ብሓደ መገዲ ንፍቕሪ ዝበቅዕ ዝመስሎ ይፈቱ፣ ንኣምላኽ ድማ ከም ባዕሉ ይሓስቦ፣ ስለዚ ድማ፣ “ሓደ መዓልቲ ናብ ኣምላኽ ክምለስን ንፍቕሩ ክበቅዕ ክፍትንን ኣሎኒ፤ ሽዑ ድማ ክፈትወኒ እዩ” ይብል። ግናኸ ጸጋ ኣምላኽ ነዚ ሰባዊ ሓሳብ እዚ ፍጹም ተቓራኒ እዩ። ኣብ ብምሉኡ ዓለም ከምኡ ዝበለ ነገር ኣይፈልጥን።
“ጸጋ እንታይ እዩ?” ኢለ ሓደ መዓልቲ ሓተትኩ። “ምሕረት” ዝብል መልሲ ረኸብኩ። እወ፣ ፍቕሪ ኣምላኽን ምሕረት ኣምላኽን ክልቲኡ ኣዝዩ ኣዝዩ ግሩም እዩ፡ “ኣምላኽ፣ ብምሕረት ሃብታም ዝኾነ፣ ብዓብዪ ፍቕሩ ምኽንያት፣ ገና ብበደልና ምዉታት ከለና እኳ።” ምሕረትን ፍቕርን ኣምላኽ ከምኡ ኣብ ጸጋ ኣሎ፤ ማለት፣ ብንጹህ ዘይተረኽበ ሞገስ። ገና እዚ ጸጋ ኣምላኽ እዚ ንላዕሊ ይኸይድ፣ እወ፣ ካብ ኩሉ ሰባዊ ሓሳብ ንላዕሊ ይኸይድ።
ሓደ ገበነኛ ኣብ ቅድሚ ዳኛ ተሰቒሉ ንበል። ምሕረት ንኸምኡ ዝበለ ሰብ ዓብዪ ነገር ምኾነ፣ ግናኸ ኣብ ልቢ ሰባዊ ዳኛ ንኸምኡ ዝበለ ፍጹም ዘይበቅዕን ዘይግብኦን ሰብ ምፍቃር ይከኣል እንተኾይኑ፣ እዚ ብሓቂ ግሩም ምኾነ። ግናኸ እቲ ዳኛ ነቲ ድኻ ገበነኛ ክሳዕ ክንድዚ ፈቲዩ፣ ባዕሉ ኣብ ቦታ እቲ እሱር እንተተቐሚጡ፤ ንኹሉ ገበናቱ ምሉእ መቕጻዕቲ እንተተሰኪሙ፤ ድሕሪኡ ድማ ናብ ገዛኡ ወሲዱ፣ ምስ ባዕሉ መሻርኽቲ ገይሩ፣ “ክሳዕ ዝነብር፣ ዘሎኒ ኩሉ ናትካ እዩ” እንተበለ፣ እንታይ ምሓሰበ? ኣህ! ኣብ መንጎ እቶም ልቢ ዘይብሎም ደቂ ሰብ፣ ከምዚ ዝበለ ጸጋ መዓስ ተራእዩ? ኣይፋል! ኣይፋል! ክብሪ እዚ ጸጋ እዚ ንኣምላኸይ ጥራይ እዩ ዝምልከት። ኦህ፣ ንግሩም ጸግኡ ከመይ ገይረ ክነግር!
