ናብ መወዳእታና ክንመጽእ ከለና፡ ዅሉ ብኣምላኽ ከም ዝከኣል ምፍላጥ ጽቡቕ እዩ። እዚ ኣዋጅ እዚ ኣብ ወንጌል ማርቆስ ሰለስተ ግዜ ተረኺቡ። ቀዳማይ፡ ሓደ ተስፋ ዝቘረጸ ኣቦ ኣብ ማርቆስ 9 ንወዱ ብጋኔን ዝተታሕዘ ናብ ደቀ መዛሙርቲ ኣምጽኦ፡ ግና ነቲ ክፍእ መንፈስ ከውጽእዎ ኣይከኣሉን። ሓደ ዘይኣምን ወለዶ (ማር. 9፡19)፡ እቲ ጋኔን ነቲ ድኻ ወዲ ናብ ምድሪ ክድርብዮ ከሎ ይርኢ ነበረ፡ ኣብቲ ንጐይታ ዝቐረበሉ እዋን፡ “እንተ ትኽእል፡ ምሕረት ግበረልናን ሓግዘናን!” እቲ ኣቦ ጨደረ (ፍ. 22)። የሱስ ድማ፡ “‘እንተ ትኽእል፧’ ንዝኣምን ዅሉ ይከኣል እዩ” (ፍ. 23 nasb) በሎ። እምነት ኣብ ኣምላኽ፡ ንምላሹ መሰረት እያ፡ ክንጽውዖ ከለና፡ ከምኡ ድማ ንእምነት ዅሉ ይከኣል እዩ።
ጐይታ የሱስ ነቲ ሓደ ዓይነት ስርዓት ኣቐመጠ፡ ደቀ መዛሙርቲ እቶም ኣብ ሃብቲ ዝእመኑ ናብ መንግስቲ ኣምላኽ ምእታው ከም ዝኸብዶም ክሰምዑ ከለዉ ተገረሙ። ሓደ ብግልጺ ምድራዊ ረብሓ ዘለዎ ሰብ ብፍቕሪ ኣምላኽ ክተኣማመን እንተ ዘይከኣለ፡ ሽዑ መን ክድሕን ይኽእል፧ ጐይታ ባህርይን ደረጃን ምስ ምድሓን ዝተሓሓዝ ነገር ከም ዘይብሎ ኣረጋገጸ። ግናኸ ብኣምላኽ ዅሉ ይከኣል እዩ (ማር. 10፡27)።
እዚ ኩነታት እዚ ንሓይሊ ኣምላኽ ንዘይከኣል ነገር ንምፍጻም የርኢ፡ ግና እቲ ሳልሳይ ፍጻሜ ፍሉይ እዩ። ኣብ ገነት ጌተሴማኒ ይኸውን፡ ጐይታ ንዝመጽእ መከራኡ ክሓስብ ከሎ፡ “ኣባ፡ ኣቦ፡ ዅሉ ንኣኻ ይከኣል እዩ። እዚ ጽዋእ እዚ ካባይ ኣርሕቖ። ግናኸ፡ እቲ ኣነ ዝደልዮ ዘይኰነስ፡ እቲ ንስኻ ዝደልዮ ይኹን” (ማር. 14፡36) ኢሉ ጸለየ። እቲ ንሓይሊ ኣቦ ዝከኣል ዝነበረ፡ ንፍቕሩ ግና ኣይከኣልን ነበረ። ድሕሪ ሓጺር ግዜ፡ የሱስ፡ “እቲ ኣቦይ ዝሃበኒ ጽዋእ ኣይሰትዮን ድየ፧” (ዮሃ. 18፡11) በለ። ብፍቕሪ ዝመልአ ልቢ፡ ናብ መስቀል ከደ፡ ምእንቲ ንዓኻን ንኣይንን እቲ ዅሉ ዝከኣሎ ኣምላኽ ክንፈልጥ።
