ተመን ከኣ ሄዋን ካብ ኦም ፍልጠት ጽቡቕን ክፉእን ክትበልዕ ምስ ፈተና፡ ንሳ “እታ ኦም ንምግቢ ጽብቕቲ፡ ንኣዒንቲ ኸኣ ባህ እተብል፡ ንምጥባር ከኣ እትምነ ዘበለት ምዃና ረኣየት።” እንተኾነ፡ ንትእዛዝ ኣምላኽ ብምጥሓስ ካብታ ኦም ምስ በልዐት፡ “ምስኣ ንዝነበረ ሰብኣያውን ሃበቶ፡ ንሱ ኸኣ በልዐ” (ዘፍ. 3፡6)፡ ሽዑ ሰብኣይ ናብ ሓጢኣት ወደቐ፡ ን“ፍትወት ስጋ፡ ፍትወት ኣዒንቲ፡ ትዕቢት ህይወት” ከኣ ምርኮ ኮነ፡ እዚ ኸኣ ሃዋርያ ዝጸሓፎ እዩ (1 ዮሃ. 2፡16)። ክሳዕ ሽዑ፡ ንጽህናኦም ብምእዛዝ ንኣምላኽ ተሓልዩ ነበረ። ሕጂ ግን ንሓደ ክፉእ ጐይታ ኺቃወምዎ ዘይክእሉ ባሮኽ ኮኑ።
ናብቲ ኻልኣይ ሰብኣይ፡ ብተመሳሳሊ ፈተና፡ ብሓቂ ኸኣ “ብኹሉ ፈተና” (ሉቃ. 4፡13) ምስ ተፈተነ፡ ኣዒንትና ምጥዋይሲ ከመይ ዝበለ ባህታ እዩ! እቲ ቐዳማይ ሰብኣይ ኣብ ማእከል ኣእዋም ገነት ካብ ገጽ ኣምላኽ እንተ ተሓብአ፡ እቲ ድያብሎስ ግን ካብ ጐይታና ኣብ ምድረበዳ ይርሕቕ። እቲ ፍልልይ እንታይ እዩ? ሄዋን ምስ ተሓተተት፡ “ኣምላኽ ኢሉ” ኢላ መለሰት፡ ግን መጀመርታ ጥራይ። ብኣንጻሩ፡ ንጐይታና ምስቲ እኩይ ሓይሊ ኣብ ዝገበሮ ርክብ፡ “ተጽሒፉ ኣሎ … ተጽሒፉ ኣሎ … ተባሂሉ ኣሎ” (ሉቃ. 4፡4, 8, 12) ኺብል ንሰምዖ። ንፍጹም ሰብኣውነቱ ብምምላእ፡ ንኣምላኹ ዅሉ ሳዕ ኣብ ቅድሚኡ የንብርን ይእዘዞን።
ሃዋርያ ዮሃንስ ንመንእሰያት ስድራቤት ኣምላኽ፡ “ሓያላት ኢኹም፡ ቃል ኣምላኽ ከኣ ኣባኻትኩም ይነብር፡ ንእኩይ ከኣ ስዒርኩምዎ ኢኹም” ኢሉ ጸሓፈ። ግን ዝያዳ የድሊ፡ “ንዓለም ወይስ ነቲ ኣብ ዓለም ዘሎ ኣይትፍተዉ።” እቲ ድያብሎስ ንኣመንቲ ደቂ ተባዕትዮን ደቂ ኣንስትዮን ካብ መገዲ ምእዛዝ ብምስሓብ፡ ብምስሓብ ናይ ዓለሙ ክስሕቦም ይደሊ። ንኣምላኽ—ኣቦን ወድን—ዅሉ ሳዕ ኣብ ቅድሜና ንንበር።
