ኣብ ዝሓለፉ ዓመታት ኣብ ዝተፈላለዩ ክፍሊ ዓለም ብዙሓት ብቅድስና ኺነብሩ ፈቲኖም እዮም። ገሊኦም ካብቲ ዝነብሩሉ ዝነበሩ ማሕበረሰብ ይርሕቁ፡ ንርእሶም ድማ ይፈልዩ፡ ክሳዕ ምድረ በዳ እውን ይኸዱ። ሓደ ኻብዞም “ቅዱሳን” ኣብ ልዕሊ ሓደ ነዊሕ ዓንዲ ኺነብር ወሰነ፡ ንዕለታዊ ኣድላይነቱ ኸኣ ኣብ ካልኦት ይምርኮስ ነበረ። ገሊኦም ድማ ናብ ዋሻታት ወይ ጐጆታት ኪነብሩ ተንቀሳቐሱ። ድሕሪኡ፡ ኣብ ገዳም ምንባር ጽቡቕ ፍታሕ ምዃኑ ተሓሲቡ ነበረ። ይኹን እምበር፡ ናይ ኣምላኽ ትልሚ ንኹሎም ኣመንቲ፡ ደቂ ተባዕትዮን ደቂ ኣንስትዮን፡ መንእሰያትን ዓበይትን፡ ኣብ ዝኾነ ይኹን ቦታ ይኹኑ፡ ንእኡ ተወፊዮም ኪነብሩ እዩ። ነፍሲ ወከፍ ክርስትያን ብቁጽጽር መንፈስ ቅዱስ ኪነብር ኣለዎ፡ መንፈስ፡ ነፍሲ፡ ከምኡ’ውን ስጋ። ኩሎም ኣመንቲ “ንኣካላትኩም ህያው መስዋእቲ፡ ቅዱስ፡ ንኣምላኽ ቅቡል ዝኾነ፡ ንሱ ኸኣ ቅኑዕ ኣገልግሎትኩም እዩ” (ሮሜ 12:1) ጌርኩም ከተቕርቡ ተባሪዖም ኣለዉ። መንእሰያት ይኹኑ ዓበይቲ፡ ኩሎም ንኣካላቶም ንኽብሪ ኣምላኽ፡ ከም ህያብ ወይ መስዋእቲ ንእኡ፡ ብሓይሊ መንፈስ ቅዱስን ብውልቃዊ እምነትን ኬቕርቡ ተመዓዲዶም ኣለዉ።
በዚ ኣገባብ እዚ ንምምንባርን ንኣምላኽና ንምሕጓስን፡ “ብብርሃን” ክንመላለስ ኣሎና። ንርእስና ብብርሃን ኣምላኽ እናረኣና፡ ንርእስና ንፈርድ፡ ንገዛእ ፍቓድን ንፍትወት ስጋን ድማ ንገድፍ። ከምዚ ዝኣመሰለ ናይ ቅድስና ህይወት ንርእስኻ ምቁጽጻር፡ ንእግዚኣብሔርና ምሉእ ብምሉእ ምውፋይ ማለት እዩ። ምስ ኣምላኽ ዘይሰማማዕ ነገር ንእመን፡ ብሓይሊ መንፈስ ቅዱስ ድማ ንኣርሕቖ። ኩሎም ኣመንቲ “ነዚ ዓለም እዚ ኣይትምሰሉ፡ ግናኸ ብምሕዳስ ኣእምሮኹም ተለወጡ” (ፍቕድታት 2–3) ተባሪዖም ኣለዉ። እግዚኣብሔር ክሳዕ ዝመጽእ፡ ኣብ ኩሉ መዳይ ህይወትና ፍቓድ ኣምላኽ ንምግባር ንውፈይ። ንኣመንቲ ሓገዝ መንፈስ ቅዱስ ክንደይ ዘተባብዕ እዩ! ንህይወትና ዘድሊ ነገራት የቕርብ፡ እዚ ኸኣ ንኣምላኽ፡ ንኽብሩን ንኽብሩን ተፈልዩ እዩ።
