ኣምላኽ ምስ ህዝቡ ዝገብሮ ምግባር ኣዝዩ ዘተሓሳስብ ዝኸውንሉ ግዜያት ኣሎ፣ እቲ ህልዊ ብጭንቀት ዝመልአ፣ እቲ መጻኢ ኸኣ ብጸገማት ዝመልአ። ኩነታትና ከም ናይ ዕውራት ሰባት እዩ፣ ኣብ ፍርቂ መዓልቲ እናተሓባበሩ፣ ብሓደ ዝተሓላለኸ መገዲ ክሓልፉ እናፈተኑ፣ መሪሕ ገመድ ከኣ ስኢኖም!
ብዛዕባ ገለ ግዴታ ወይ ስራሕ ሕቶ ክንቃለስ ንኸውን፣ እቲ ናይ ህይወትና ዕድል ከኣ ብቕጽበታዊ ምርጫ ክምርኮስ ይኽእል እዩ። ኣብ መንጎ ተጻረርቲን ተወዳደርቲን ጥርዓናት ክንውስን ከለና፣ ገለ ርእሰ-ወዳድ፣ ስጋዊ፣ ዘይበቑዕ ምኽንያት ኣብ ውሳነና ክሓብር ይኽእል እዩ፣ በዚ ኸኣ ንኣምላኽ ዝኾነ ፍቓዱ እንታይ ምዃኑ ንምውሳን ሓደገኛ ዘይምኽኣል ክንረክብ ንኽእል ኢና።
ተሓሳሲብኩም ወይ ተስፋ ቖሪጽኩምዶ ኣሎኹም? ኣብ መንጎ እቲ ጭንቀት ዝመልኦ፣ ዘይተረጋግአ፣ ዘይተወሰነ ሓሳባትኩም፣ እዚ ንዓኹም መጸናንዒ ይኹን፡ ሓሳባት ኣምላኽ ኣብ ልዕሌኹም እዩ፣ ንኹሎም ብእኡ ዝኣምኑ ኸኣ እቲ ዘድሊ መሪሕነት ወይ ምድሓን ክህቦም እዩ—ምናልባት እቲ እንጽበዮ ወይ እንደልዮ ዘይኮነስ፣ እንተኾነ ግን ንሱ ንዓና ዝበለጸ ምዃኑ ዝፈልጦ። ከምቲ እስራኤል ዝገበረት ኣብ ኣምላኽ እቲ ደበና-ዓንዲ እመን። ንሱ ኸምቲ ንህዝቡ እስራኤል ዝገበሮ፣ ብባሕሪ ብንቑጽ ምድሪ፣ ብሩባ ኸኣ ብእግሪ ክሰግረኩም እዩ (መዝ. 66:6)።
እወ፣ ኣብ ላዕሊ ዘላ ጥቕሲ ዝብሎ እመን፣ ኣብ ዝኾነ ስሕተት ዝገብር ሰብኣዊ መሪሕነት ከኣ ኣይትእመን። ከም ዳዊት ኩን እሞ፡ “ኣነ ብጐይታ እምነት ኣንበርኩ” (መዝ. 11:1) በለ። ሽዑ፣ ኩነታትካ ኣብ ኢዱ ምስ ኣንበርካ፣ ኣብኡ ሕደጎ! ነቲ ህልዊ በረኸትካ ዘክር፣ ከምኡ እውን ነቲ ኣምላኽ ቅድሚ ሕጂ ዝገበሮ ጸጋዊ ጣልቃ ምእታው ምስቲ ዝመጸ ፍሉይ ምድሓን ዘክር። እዚ ንመጻኢ ንዝተሓበረ እምነት መሰረት ግበሮ።
