ኣብዚ ሃዋርያ ንመንእሰያት ብኣንጻሩ የቕርቦም፣ ንዓለም ከም ዝሰዓሩ፣ ሓቀኛ ሓይሎም ድማ ኣብ ምንታይ ከም ዘሎ የርኢ፦ መለኮታዊ ሓይሊ። “ቓል ኣምላኽ ኣባኻትኩም ይቕመጥ”፣ ንሱ ጥራይ ኣይኮነን እትጠቕስዎ፣ ግናኸ ኣባኻትኩም ይቕመጥ። ኣብ ፈተና ናብ ክርስቶስ እንተ ጠሚትኩም፣ ንሰይጣን ዝሃቦ መልስታት፣ ፍትወት ስጋ ኣይነበረን፣ ኪህሉ ኣይክእልን፣ ግናኸ ጠሚዩ ነይሩ። ሰይጣን፣ “እዚ ኣእማን እዚ እንጌራ ግበሮ” ይብል፣ ንምፍታኑ፤ “ርእስኻ ናብ ታሕቲ ደርብያ”፤ ሽዑ ዅሉ ክብሪ ዓለም የርእዮ፣ “ዅሉ ክብሪ እዚ ዓለም እዚ ንዓይ ተዋሂቡኒ ኣሎ፤ ዓለም ንዓይ ተዋሂባኒ ኣላ፤ ኣምልኸኒ፣ ዅሉ ድማ ናትካ ኪኸውን እዩ፤ ንዓይ ከም መራሒ እዚ ዓለም እዚ ፍለጥ፣ ዅሉ ድማ ናትካ ኪኸውን እዩ” ይብል። መልሱ ኣብ ዅሉ እዋን ቓል ኣምላኽ ነይሩ።
ዅሉ ሓሳባት ክርስቶስን ህይወቱን ምግላጽ ናይቲ ቓል ኣምላኽ ኣብኡ ዝነበረ እዩ ነይሩ። ንሱ ቓል፣ ህያው ቓል ነይሩ። ስለዚ ንመንእሰያት ዚሕብር ዘሎ ቓል ኣምላኽ ኣብኦም ምቕማጡ እዩ። ንሱ ጥራይ ሓደ ነገር ንምባል ምዝካር ወይ ሓደ ነገር ኣብ ቓል ምምርማር ኣይኮነን፣ ግናኸ ቓል ኣምላኽ ምንጪ ተግባራት ሓደ ሰብ ኪኸውን ኣለዎ፣ እዚ ድማ ብቓል ኣምላኽ “ኣባኻትኩም ምቕማጡ” ዚብሎ ማለት እዩ። “መንእሰይ” ንሱ ኣብ ዝደለዮ እዋን ጥራይ ናብኡ ኣይበራበርን፣ ግናኸ ኣብኡ ይነብር። ቓላት ኣምላኽ ኣብ ኣእምሮኡ ብምህላው፣ ኣብ ዓለም ዘሎ ዅሉ ካብ ኣቦ ከም ዘይኮነ ይፈልጥ።
መንፈስ ኣምላኽ ናይ ገዛእ ርእሱ ዓለም ኣለዎ፣ እቲ እተጻሕፈ ቓል ድማ ንዅሉ መምርሒ ይኸውን። እዚ ድማ ዅሉ ነገር ብቓል ኣምላኽ ብኸመይ ከም እንፈርድ እዩ። ከም ኩነታት ነፍሰይ ክገብር እኽእል እየ። ቓል ኣምላኽ ኣብኣይ እንተ ቐሚጡ፣ ዓለምን ዅሉ ካልእ ድማ ብእኡ ኺፍረድ እዩ።
