ማርያም መግደላዊት ኣብ ቀዳመይቲ መዓልቲ ሰሙን ናብ መቓብር ቀዳመይቲ ዝበጽሐት እያ። ልባ ሓንቲ ነገር ጥራይ እያ ትምነ ነይራ፡ ጐይታኣ። እቲ እምኒ ተኣልዩን ስጋኡ ጠፊኡን ምስ ረኣየት፡ ክንደይ ጸገምን ጭንቀትን ኣብቲ ሓዘንተኛ ልባ ተወሰኸ! ነዚ ንጴጥሮስን ዮሃንስን ምስ ነገረቶም፡ ንሳቶም እውን ብባዶ መቓብር ተገሪሞም፡ ናብ ገዝኦም ምስ ተመልሱ ንሳ በይና ጸኒሓ ንርእያ። ግናኸ ባዶ ኢዳ ክትከይድ ኣይከኣለትን—ጐይታኣ ክትረክብ ነበራ።
እናበኸየት፡ ኣድኒና ናብቲ መቓብር ጠመተት። ዝረኣየቶ ዘደንቕ ነበረ። ክልተ መላእኽቲ ጻዕዳ ለቢሶም፡ ኣብቲ ርእሲ የሱስን ኣእጋሩን ዝነበረሉ ቦታ ተቐሚጦም ነበሩ። ብዙሓት ካባና ምናልባት ብዙሕ ሕቶታት ምነበረናን በዚ ራእይ እዚ ምተገረምናን። ግናኸ ማርያም ኣይኮነትን። ንሳ እናበኸየት ነበረት። ስለምንታይ? “ጐይታይ ወሲዶምዎ እዮም” (ዮሃ. 20:13)። ማርያም ሓንቲ ጥራይ እያ ትሓስብ ነይራ። ሓንቲ ነገር ጥራይ እያ ሓሳባታን ፍቕራን ዝመልአት፡ ጐይታኣ። ንሳ ንኹሉ ነገር እያ ነይራታ፤ ንሱ በይኑ እዩ ዕላማ ፍቕራ። ብዘይ ጐይታኣ፡ ዝኾነ መልኣኻዊ ራእይ ወይ ዓቢ ምግላጽ ኣይጠቕማን። ድሕሪት ምስ ተመልሰት እሞ ነቲ ኣትክልተኛ ዝመስላ ምስ ረኣየቶ፡ እንደገና ሓንቲ ትምኒታ ደገመት፡ “ጐይታይ … ኣበይ ከም ዘንበርካዮ ንገረኒ።”
ዕምቈት ትምኒታ ንጐይታኣ ንምርካብ፡ ካብ ዝኾነ ሰብኣዊ ትጽቢት ንላዕሊ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብዙሕ በረኸት እውን ተወሰኸሉ። ማርያም ንዝተንስአ ጐይታ ቀዳመይቲ ዝረኣየቶ እያ ነይራ፡ ንደቀ መዛሙርቲ እውን ፍሉይ መልእኽቲ ተዋሂባ ነበረት። ግናኸ ካብ ጐይታኣ ምህላዋ ዝዓቢ ነገር ኣይነበረን። ንነፍሲ ወከፍና እውን ከምኡ ይኹን፡ ዝዓቢ ትምኒት—ዝኾነ ይኹን ዋጋ—ምስ ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ነዚ ዘይቋረጽ ውልቃዊ ርክብ ምህላው ይኹን። ንሱ ነዚ ትምኒት ልብና ኪምልሰልና እዩ፡ ኣብኡ ኸኣ ሓቀኛ ሓጐስን ሰላምን ዕግበትን ክንረክብ ኢና።
