ነዚ ኣታኽልቲ እዚ ጌተሴማኒ፡ ቦታ መጽመቒ ዘይቲ፡ ኢልና ንፈልጦ። ዮሃንስ “የሱስ ኣብኡ ምስ ደቀ መዛሙርቱ ይራኸብ ነበረ” ይብለና (ዮሃ. 18:2)። እቶም ዓሰርተ ሓደ ትርጉም ቃላቱ ብውሑድ እዮም ተረዲኦምዎ፡ ግናኸ ምሳታቶም ኪዘራረብ ይፈቱ ነበረ። ንሳቶም ንሱ እዩ ዝመረጾም (15:16)፡ ኣቦ ድማ ንእኡ ሂብዎም ነበረ (17:9)።
በታ ምሸት እቲ ዘይቲ ጌተሴማኒ ብዛዕባ ሓጐስ ኣይዛረብን ነበረ (መዝ. 45:7)፡ ግናኸ ብዛዕባ እቲ ንእኡ ዝጽበዮ ዝነበረ ሓዘን እዩ ዚዛረብ ነበረ፡ ምጥቃስ ሩባ ቄድሮን፡ እዚ ድማ “ጭቃ” ማለት እዩ፡ እዚ ድሮ ይገልጽ ነበረ። ንሱ ኻብ ኣምላኹ ብሰለስተ ጸልማት ሰዓታት ዘይተቋርጽ ልቢ ዚሰብር ሓዘን ኪፍለይ ከሎ፡ ልዕሊ ዓቐን ኪጽቀጥ እዩ ነይሩ። ኩሉ ይፈልጥ ነበረ፡ እቲ ትጽቢት ድማ ዘሰቅቕ ነበረ፡ ግናኸ ካብኡ ኣይተሰናበተን (ዮሃ. 18:11)።
እዚ ቅዱስ ነገራት እዚ ንሓሳባትናን ልብናን ኻብ ዚወስዶ ንላዕሊ እዩ። ግናኸ ንኣቦኡ ንምሕጓስን ምሳኡ ደቀ መዛሙርቱን፡ ከምኡ’ውን እቶም “ብቓሎም ብእኡ ዚኣምኑ” (17:20) —እወ፡ ንዓና—ንዘለኣለም ብፍጹም ልዕልና እቲ መስዋእቱ ዚህቦ ምቕባል፡ ዕላማኡን ባህታኡን ነበረ። ብሓቂ፡ ነዚ ነገራት እዚ ኽንሓስብ ከለና፡ ፍቕሩ ኣብ ልብና ንስምዖ ኢና (ምሳ. ኤፌ. 5:2)።
ኣብ መዓልቲ ጐይታ ኣብ ምሳሑ ኽእክበና ኸሎ፡ ብመንፈሱ ሓሳባትናን ጸሎትናን መዝሙራትናን ኪመርሓና እናተጸበና፡ ብኸመይ እኳ እንተ ደኸምና፡ ንእኡ ኽንምልስ ንደሊ። እዚ ድማ ነዚ ብሓደ ኸም እንገብሮ፡ ክልተ ወይ ሰለስተ ጥራይ እኳ እንተ ዀንና፡ ኸነኽብሮ ይመርሓና። ድኻማትናን ዕንቅፋትናን፡ ጌጋታትናን ጉድለታትናን ዝኾነ ይኹን፡ ንእኡ በዓል ክንገብሮ ንደሊ፡ ንእኡ ድማ ነፍሲ ወከፍ የድሊ። ሓንቲ ሰዓት ምሳኡ ብሓደ ንሕሉፍ (ማቴ. 26:40)። ነንሓድሕድና ብብርሃን እዚ ኽቡር ሓቂ እዚ ዝያዳ ኽንርኢ እንተ ኽኢልና፡ ንሓውነትና ብሓፈሻ ፍልልይ ኪፈጥር እዩ።
