ብዙሓት ካብ ህዝቢ ይሁዳ ተኣኪቦም ከም ምርኮኛታት፡ ህዝቅኤል ከኣ ኣብኣቶም፡ ናብቲ ኣብ ጥቓ ሩባ ኸባር ወይ ቦይ ዝነበረ ዓይነት ሰፈር ስደተኛታት ተወስዱ። ከምኡ’ውን ኩሉ ሃብቲ ቤተ መቕደስ ተሰኪሙ ብወራርቶም ናብ ባቢሎን ተወስደ። ኣምላኽ እዚ ኺኸውን ፈቒዱ፡ ምኽንያቱ እቲ ህዝቢ ንእኡ ብምምላኽ ደኺሙ፡ ጣኦት ኣምልኾ ድማ በዚሑ ነበረ። ኣብዚ ንርኢ፡ ኣብዚ ግዜ እዚ ናይ ዝተሰባበሩ ሕልማትን ጸልማት ትጽቢታትን እኳ እንተ ነበረ፡ ኣምላኽ መከራ ህዝቡ ይፈልጥ ነበረ፡ ንእሙን ባርያኡ ህዝቅኤል ድማ ንእኡ ንምብርትዖን ንህዝቢ ንምጽንናዕን ገሊጹ። እዚ ድማ ጸገማቶም ከም ዝዛዘሙ ማለት ኣይነበረን—እቲ ህዝቢ ኣብቲ ዘሎ ፈተናኦም ንጐይታ ኺድሕኖም ድሕሪ ግዜ ብትዕግስቲ ኺጽበዩ ነበሮም።
እዚ እሙንን ፍቑርን ኣምላኽ፡ ንህዝቅኤል ኣብ ጥቓ ሩባ ኸባር ንህዝቡ ኼጸናንዕ ዝገለጠ፡ ሎሚ እውን ኣብ ግዜ ሓገዝና ብቓላት ምጽንናዕን ምብርትዖን ናባና ኺመጽእ እዩ። ጐይታ ኩነታትና ይፈልጥ እዩ፡ ኪገብር እውን እዩ፡ ግናኸ ብትዕግስቲ ንእኡ ብምጽባይ ጥራይ ዚምሃሩ ትምህርቲ እምነት ኣለዉና። ክርስትያናት ንነፍስና ዚፍትን መከራ ኺረኽቦም ይኽእል እዩ፡ ግናኸ ኣብ ከምዚ ዝኣመሰለ ግዜያት ህላዌኡ ተረጋጊጹልና ኣሎ (ምሳ. መዝ. 121:3)። እዚ ንውሉድ ኣምላኽ ብሓቂ ዜጸናንዕ ቃል እዩ፡ ግናኸ ውሉድ ኣምላኽ እንተ ዘይኰንኩም፡ እቲ ብስራት “ንዝተቐበልዎ ኩሎም፡ ብስሙ ንዚኣምኑ፡ ውሉድ ኣምላኽ ኪኾኑ መሰል ሃቦም” (ዮሃ. 1:12)።
