ቅድሚ ኣምላኽ ኩላትና ገበነኛታት ሓጥኣን ኢና፣ እዚ ሓጢኣት እዚ ድማ ይዅንነናን ካብኡ የርሕቐናን። ዕቤት ሓጢኣትና ብብዝሒ ሓጢኣት ጥራይ ዘይኮነስ፣ ብክብደት ሓንቲ ሓጢኣት እውን እዩ። ሓንቲ ሓጢኣት ፍርዲ ሞት ንምውሳን እኹል እያ፣ ሓንቲ ሓጢኣት ድማ ንሕና መቕጻዕቲ ንኽንከፍለላ ኣዝያ ብዙሕ እያ።
ስምዒት ገበን ምህላው ካብ ክብደት ሓጢኣትና ምግንዛብ ፍሉይ እዩ። ቃየል ገበነኛ ምዃኑ ይፈልጥ ነይሩ፣ እንተኾነ ግን ነቲ ዝፈጸሞ ቅትለት ክብደቱ ከናዝዝ ኣብ ክንዲ ዝኸይድ፣ ኣብቲ ክብደት መቕጻዕቲኡ ኣተኲሩ። እዚ ድማ ሓጢኣቱ ንኣምላኽ እንታይ ማለት ምዃኑ ክሳዕ ክንደይ ከም ዘየስተውዓለ የርኢ። ብኣንጻሩ፣ ዳዊት ንሓጢኣቱ ይቕበል እሞ ክጻወሮ ከም ዘይክእል ይገልጽ—መቕጻዕቲ ዘይኮነስ፣ እቲ በደል ባዕሉ እዩ። ከም ሰብ ብልቢ ኣምላኽ ዝነበረ፣ ገበኑ ንኣምላኽ ዓቢ ንዕቀት ከም ዝነበረ ብጽቡቕ ይስምዖ ነይሩ። ብተመሳሳሊ፣ እስራኤላውያን ምስቶም ኣብ ከባቢኦም ዝነበሩ ህዝብታት ምስ ተፋቐሩ፣ እዝራ ከም ዳዊት ዝበለ ኣበሃህላ ተጠቒሙ፣ “በደልና ኻብ ርእስና ልዕል ኢሉ” ይብል እሞ “ኣዝዮም ገበነኛታት” ከም ዝነበሩ ይእመን (እዝራ 9:6–7)።
ሎሚ ከም ቃየል ሓጢኣት ከም ዘይኮነ ነገር ዝርእዩ ብዙሓት ኣለዉ። ኣምላኽ ንሓጢኣት ዝርእየሉ መገዲ ኣይተቐየረን። ኣምላኽ ጥራይ እዩ ንምሉእ ዕቤት ሓጢኣትና ብሓቂ ክርድኦ ዝኽእል፣ ንሳቶም ድማ ይቕረ ንኽበሃለሎም መገዲ ኣዳልዩ። ንወዱ የሱስ ክርስቶስ ከም ምትካእና ሂቡ፣ ንሱ ድማ ብኣባና ምኽንያት ሓጢኣት ክኸውን ገበሮ። ሓጢኣተይ ክሳዕ ክንድዚ ክብደት እንተዘይብሉ ነይሩ፣ ወዲ ኣምላኽ ክመውት ኣይምሓተተን ነይሩ! “ግናኸ ሓጢኣት ኣብ ዝበዝሓሉ፣ ጸጋ ኣዝዩ እናበዝሐ መጸ” (ሮሜ 5:20)፣ ከመይሲ ሓጢኣትና ተሓጺቡ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ብእኡ ጽድቂ ኣምላኽ ኴንና ኢና (2 ቈረንቶስ 5:21)።
