ዓለማዊነት ንቕዱስ ዓቢ ዕንቅፋት እዩ። ሰለስተ ዕንቅፋታት ኣለዉና፡ ዓለም፡ ስጋ፡ ከምኡ’ውን ድያብሎስ። ዓለም ንኣብ ትጻረር፡ ስጋ ንመንፈስ ትጻረር፡ ድያብሎስ ድማ ንክርስቶስ ይጻረር።
እቲ ጸገም ናብ ክርስቶስ ምቕራብ ዘይምሕላው እዩ፣ እዚ ድማ ዓለም ኣትያ ከተዕንቅፎ ትኽእል እያ። ሽዑ ንኹሉ ዓይነት ስሕተት ክፉት እኸውን፣ ከመይሲ ናብ ክርስቶስ እንተ ዘይቀሪበ ቕኑዕ ንምዃን ኣይክጽዕርን እየ። ሓድሓደ ግዜ ምስ ቅዱሳን እውን ምምልላስ ኣዝዩ ኣድካሚን ዘሕርቕን እዩ፡ ሓደ ነዚ ነገር እዚ ኣይሓድጎን፡ እቲ ሓደ ድማ ነቲ ሓደ። ካብ ክርስቶስ ርሑቕ እንተደኣ ኮይንና፡ ንሳቶም ክንሓድጎም ድሉዋት ክንከውን ኢና፡ ጌጋ ምስ ዝኾኑ ድማ ቕኑዓት ንምግባሮም ኣይንጽዕርን ኢና። ስለዚ ሙሴ ብጌጋ መንፈስ ከሎ፡ “ነዞም ኩሎም ህዝቢ ኣነ ድየ ዝጸነስክዎም፧ ኣነ ድየ ወለድክዎም፧ ‘ኣብ ሕቕፍኻ ጽረዮም’ ኢልካኒዶ፧” (ዘሁ. 11:12) በለ።
ጳውሎስ፡ “ኣቱም ንኣኻትኩም ክሳዕ ክርስቶስ ኣባኻትኩም ዚምስረት፡ እንደገና ብምውላድ ዝጽዕረሎም ዘለኹ ንኣሽቱ ደቀይ” ይብል። ኣቱም ገላትያ፡ ካብቲ ቕኑዕ መሬት ወጺእኩም ኢኹም፡ ከም እንደገና ዝተወለድኩም ክትኾኑ ኣሎኒ። ንኣኻትኩም እንደገና እጽዕር ኣለኹ፡ ከመይሲ ንክርስቶስ ስለ እትምስሉ ቕኑዓት ክትኾኑ። ጳውሎስ ብስምብራት ከለዉ፡ ካብ ክርስቶስ ርሒቖም ከለዉ ምስ ረኣዮም፡ “ብዛዕባኹም እጠራጠር ኣለኹ” (ገላ. 4:20) ኪብል ጥራይ እዩ ዝኸኣለ፤ ግናኸ ኣብ ክርስቶስ ከም ዘለዉ ምስ ረኣዮም፡ “ብዛዕባኹም ብጐይታ እተኣማመን ኣለኹ” (5:10) ኪብል ከኣለ።
እምነት ንክርስቶስ ብኽብሪ ጥራይ ኣይትርእን፡ የግዳስ ኣብ መንጎ ክብሪ ክርስቶስን ቅዱሳንን ዘሎ ምትእስሳር፡ ኣብ መንጎ ኣምላኽን ህዝቡን ዘሎ ምትእስሳር እውን ትርኢ፡ እዚ ድማ ንሓደ ሰብ ንቕድሚት ንኽኸይድ የኽእሎ። ስለዚ ሙሴ ብዛዕባ እስራኤል፡ ኣምላኽ ኣምላኾም ጥራይ ዘይኮነ፡ የግዳስ “ህዝብኻ” እውን እዮም በለ። እቲ ናይ ሓቂ ዕንቅፋት ዓለም እያ።
