ንኤልያስ ብዙሕ ግዜ ነብዪ ፍርዲ ኢልና ኢና ንዝክሮ፡ ምኽንያቱ ንሱ ዝናብ ምእንቲ ኺዓግት፡ ሓዊ ድማ ካብ ሰማይ ምእንቲ ኺወርድ ስለ ዝጸለየ። ግናኸ እዚ ምናልባት ኣዝዩ ቀሊል ምግላጽ እዩ። ሓደ ክንሰምሮ ዝግባእ ባህርይ፡ ብዘይካ እቲ ናይ ዓቢ ስምብራት ግዜኡ፡ ምእዛዙ እዩ። ጐይታ ናብ ርባ ኬሪት፡ ድሕሪኡ ድማ ናብ ጻርፌት ኪኸይድ ነገሮ፡ ኣብኡ ድማ ሓንቲ መበለት ክትከናኸኖ እያ። ምእዛዙ ንዕኡ ጥራይ ኣይሓለዎን፡ የግዳስ ንዛ መበለትን ንወዳን በረኸትን ድሕነትን ኣምጽኣሎም። ቀዳማይ፡ ብተኣምራት ምምጋብ፡ ንብዙሕ መዓልታት በልዑ፤ ክንደይ ምዃኑ ኣይንፈልጥን፡ ገለ ትርጉማት ግና ሓደ ዓመት ይብሉ—እታ “መዓልታት” እትብል ቃል ዓመት ክትከውን ትኽእል እያ። እዚ ዝኾነሉ ምኽንያት እታ መበለት እውን ንቓል ኤልያስ ስለ ዝተኣዘዘት ምዃኑ ንርአ። እቲ ናይ ነፍሲ ወከፎም ምእዛዝ ንሓድሕድ በረኸት ኣምጽአ።
በዚ እዋን እዚ ኤልያስ ብሕቡእ ከም ዘይነበረ፡ የግዳስ ብዛዕባ ኣምላኽ እስራኤል ንመበለት ንምዝራብን ንሕቶታታ ንምምላስን ብዙሕ ኣጋጣሚታት ከም ዝነበሮ ክንተኣማመን ንኽእል ኢና። ግናኸ ብዘይካ እቲ ተኣምራትን ኩሉ ነገርን፡ እቲ ነብዪ ብዛዕባ ኣምላኽ እስራኤል ዝበሎ ሓቂ ድዩ ኢላ ትሓስብ ትኸውን። ብዙሓት ኣማልኽቲዶ ኣይነበሩን፧ ግናኸ ብተመሳሳሊ ግዜ፡ ኣብ ልባ ግብሪ ኣምላኽ ነበረ። ወዳ ሓሚሙ ምስ ሞተ እዩ ኩሉ ነገር ናብ ፍጻሜኡ ዝበጽሐ። ኤልያስ ንሓጢኣታ ንምዝካርን ንወዳ ንምቕታልን ጥራይዶ እዩ ናብኣ መጺኡ፧ ኣምላኹስ ኣምላኽ ፍርዲ ጥራይዶ እዩ፧ ብሓቂ ድርቂ፡ ምብቃዕ ምግቢ፡ ሕማም፡ ከምኡ’ውን ሞት ጥራይ እያ ዝረኣየቶ። ወዳ ብምልማን ኤልያስ ህያው ኮይኑ ናብኣ ምስ ተመልሰ እያ፡ “ሕጂ በዚ፡ ንስኻ ሰብኣይ ኣምላኽ ምዃንካ፡ ቃል ጐይታ ድማ ኣብ ኣፍካ ሓቂ ምዃኑ እፈልጥ ኣለኹ” ኢላ ዝጮኸኸትን ዝተናዘዘትን።
ምእዛዝ ኤልያስ ንዛ መበለት በረኸት ጥራይ ዘይኮነ፡ የግዳስ ናይ ሓቂ እምነት ኣብቲ ናይ ሓቂ ህያው ኣምላኽ እውን ኣምጽኣ። ንሕና ኩላትና ድማ ንኻልኦት በረኸት ክንከውን፡ ብእምነት ኣብ ቅድሚ ጐይታ የሱስ ንመላለስ!።
