«ሓጺር ግዜ!» ጐይታና ክመጽእ እዩ፣ ድሕሪ ሕጂ ኣብዚ ኣይንዝውርን ኢና፤ ናብ ቤት ኣቦና ክወስደና እዩ፣ ናብቲ ንሱ ንዓና ዝኸደሉ፣ ምስኡ ክንነብር፣ ገጹ ክንርኢ፣ ንኽብሪ ጸጋኡ ድማ ክንዝምር፤ ምስኡ ክንነብር፣ ገጹ ክንርኢ፣ ንኽብሪ ጸጋኡ ድማ ክንዝምር።
«ሓጺር ግዜ!» እንደገና ክመጽእ እዩ፡ ነቲ ክቡር ሰዓታት ነድሕን፤ ሓዘንና ንእኡ ምሕማም ጥራይ፣ ሓጎስና ንእኡ ምግልጋልን ምኽታልን እዩ፤ ከምቶም ንጐይታኦም ዝናፍቁ ክንጥንቀቕን ድሉዋት ክንከውንን ንኽእል፤ ከምቶም ንጐይታኦም ዝናፍቁ ክንጥንቀቕን ድሉዋት ክንከውንን ንኽእል:: «ሓጺር ግዜ!» ብቕልጡፍ ክሓልፍ እዩ፡ ስለምንታይ ንሕፍረትን መስቀልን ክንሃድም ኣሎና፤ ኦህ፣ ኣብ ኣሰሩ ንፍጠን፣ ዅሉ ንእኡ ከም ክሳራ ገርና ንቑጽር፤ ኦህ፣ ስምዒቱ ክንደይ ክካሕስ እዩ፣ ስቓይ እዚ ሓጺር ግዜ፤ ኦህ፣ ስምዒቱ ክንደይ ክካሕስ እዩ፣ ስቓይ እዚ ሓጺር ግዜ!
«ሓጺር ግዜ!» ንዓ፣ መድሓኒ፣ ንዓ! መርዓትካ ንነዊሕ ግዜ ጸቢያትካ እያ፡ ኦህ፣ ንዝደኸሙ ሓጃጅካ ናብ ቤት ውሰዶም፣ ነቲ ሓድሽ፣ ዘለኣለማዊ መዝሙር ክዝምሩ፣ ክብረትካ ክርእዩ፣ ኣብ ዅሉ ድማ ንዓኻ ክመስሉ፤ ክብረትካ ክርእዩ፣ ኣብ ዅሉ ድማ ንዓኻ ክመስሉ! —ጀምስ ጂ. ደክ (1802-1884)
