«ንኹሉ ጭንቀትኩም ኣብኡ ደርብዩ፣ ንሱ ይሓልየልኩም እዩ እሞ።» (1 ጴጥሮስ 5:7)
«ንሱ ይሓልየለይ እዩ» ክንብል ምስ እንኽእል፣ ሓዘን ንምህዳእ ባህታ ዝመልኦ መገዲ እዩ። ክርስትያን! ብሓልዮት ዝመልአ ገጽ ብምግባር ንሃይማኖት ኣይተዋርድ። ንዓ፣ ንጾርካ ኣብ ጐይታኻ ደርቢ።
ንስኻ ኣቦኻ ዘይስምዖ ክብደት ሒዝካ ትናወጽ ኣለኻ። ንዓኻ ከም ዝጨፍልቕ ጾር ዝረኣየካ፣ ንእኡ ግና ከም ንእሽቶ ሓመድ ሚዛን ጥራይ እዩ። ካብዚ ዝጣዕመ ነገር የልቦን፦
ኣብ ኢድ ኣምላኽ ብዘይተንቀሳቐስ ምድቃስ፣ ካብ ፍቓዱ ወጻኢ ፍቓድ ከም ዘየለ ምፍላጥ።
ኦ መከራ ዝበዝሖ ወዲ፣ ትዕግስተኛ ኩን። ኣምላኽ ብምድላዉ ኣይሓለፈካን። ንዕፍሩር ዝምግብ፣ ንዓኻ ድማ ዘድልየካ ይህበካ። ብተስፋ ምቑራጽ ኣይትቀመጥ። ተስፋ ግበር፣ ኩሉ ግዜ ተስፋ ግበር።
ንባሕሪ ሽግር ኣንጻርካ ኣጽዋር እምነት ኣልዕል፣ ተቓውሞኻ ድማ ንጭንቀትካ የብቅዖ። ንዓኻ ዝሓሊ ሓደ ኣሎ። ዓይኑ ኣብ ልዕሌኻ ተተኺሉ ኣሎ፣ ልቡ ብምሕረት ንመከራኻ ይወቕዕ ኣሎ፣ ኹሉ ዝኽእል ኢዱ ድማ ዘድልየካ ሓገዝ ከምጽኣልካ እዩ።
እቲ ዝጸለመ ደበና ብዝናብ ምሕረት ክበታተን እዩ። እቲ ዝጸለመ ጸልማት ንንጋሆ ቦታ ክህብ እዩ። ንሱ፣ ካብ ስድራቤቱ እንተኾይንካ፣ ንቝስልኻ ከድሕን፣ ንዝተሰብረ ልብኻ ድማ ክሕውዮ እዩ።
ብሰንኪ መከራኻ ንጸጋኡ ኣይትጠራጠር፣ ግናኸ ኣብ ግዜ ሽግር ከም ኣብ ግዜ ሓጐስ ከም ዝፈትወካ እመን። ንስኻ ንምድላው ኣምላኽ ምድላው እንተ ዝገድፎ፣ ክንደይ ህዱእን ህዱእን ህይወት ምመራሕካ!።
ብቑሩብ ዘይቲ ኣብ ማሰን ብሓፍኒ ስርናይ ኣብ በርሚልን፣ ኤልያስ ንጥሜት ሰዓሮ፣ ንስኻ ድማ ከምኡ ክትገብር ኢኻ። ኣምላኽ እንተ ዝሓልየልካ፣ ንምንታይ ንስኻ ድማ ክትሓሊ ኣድለየካ?
ንነፍስኻ ክትእምኖ ትኽእል፣ ንስጋኻ ግና ኣይትኽእልን? ንሱ ንጾርካ ክጸውር ኣይኣበየን፣ ብክብደቶም ድማ ኣይደኸመን።
ንዓ፣ ሽዑ፣ ነፍሲ! ንጭንቀት ዝመልኦ ሓልዮት ኣብቅዕ፣ ንኹሉ ጉዳያትካ ድማ ኣብ ኢድ ሓያል ኣምላኽ ግደፍ።
