“ኩሉ ብክርስቶስ ዝድግፈኒ ክገብሮ ይኽእል እየ።”
ኣብ ፊልጲ 4፡1-13 ዘሎ ኩሉ፣ ንምእመን ኣብ ምድራዊ ጉዕዞኡ ዝኸውን ኩሉ፣ ብክርስቶስ ይከኣል።
ንሱ ኣብ ኩሉ ቦታን ኩሉ ግዜን መወከሲና እዩ። እብራውያን 11 ብንጹር ከም ዝሕብሮ፡ ንሱ ንቕዱሳን ቀደም እኹል ነበረ። ንሱ ንቀዳሞት ክርስትያናትን ንሃዋርያትን ኣብ ማእከል ኩሉ ጸገማቶም እኹል ነበረ። ሎሚ ድማ ንዓና እኹል እዩ። ጸገማትና ካብ ዝነበሩ ዝበዝሑ እዮም ኢልና ንሓስብ ንኸውን። እንተኾነ ግን፡ ክሳዕ ክንደይ ዓበይቲ እንተኾኑን፡ መዓልቲ እናቐረበት ከየለና ክሳዕ ክንደይ ክዓብዩ ከም ዝኽእሉን፡ ክርስቶስ ኩሉ ግዜ ምስቶም ናቱ እዩ፡ ሓይሉ ድማ ንኹሉ ጸገም ኩሉ ግዜ እኹል እዩ።
ንደቀ መዛሙርቱ፡ “ኩሉ ስልጣን ኣብ ሰማይን ኣብ ምድርን ተዋሂቡኒ እዩ። ስለዚ ኺዱ እሞ፡ እንሆ፡ ክሳዕ መወዳእታ ዘመን ኩሉ ግዜ ምሳኹም እየ” ክብሎም ከኣለ። ሓይሉን ምህላዉን ብቕዓትና እዩ። ኣብቲ ዘይፈሽል ንሱ ብምውካልና ብዘይጥርጥር ክንቅጽል ንኽእል ኢና።
ግሩም ቦታ! ግሩም ተስፋ! ግሩም ተግባር! “ብክርስቶስ”፣ “ምስ ክርስቶስ”፣ “ብክርስቶስ”። ንዘለኣለምን ኣብ ኩሉ ነገርን ክርስትያን ምስ ክርስቶስ ተኣሳሲሩ እዩ። ክርስትያን ኣብ ክርስቶስን ክርስቶስ ኣብ ክርስትያንን ሓቀኛ ክርስትና ይፈጥር። ኣብ ቅድሚኡን ምስሉን ክሳዕ እንኸውን ኩላትና ብዛዕባኡ ዝያዳ ንፍለጥ።
