ብሕታዊ ፍልልያት ኣብ መንጎ ክርስትያናት
«እንሆ: ኣሕዋት ብሓድነት ኪነብሩ ኽንደይ ጽቡቕን ዜሐጕስን እዩ!» (መዝሙር 133:1)። እዚ ድሌት ኣምላኽ እዩ። ይኹን እምበር: ባህርይን ዝንባለ ሰብን ምስቲ ምስ ኣምላኽን ክርስቶስን ዝሰማማዕ ዘበለን – ኣብቲ ብጐይታና የሱስ ክርስቶስ እተሳእለ ክርስትያናዊ ኣነባብራን ፍጹም ተቓራኒ እዩ።
ጐይታና መዓንቀፊ ኸም ዚመጽእ ይነግረና እዩ: «በቲ መዓንቀፊ ምእንቲ ዚመጽእ: ወይለኻ ዓለም! መዓንቀፊ ኺመጽእ ግድን እዩ እሞ: ግናኸ በቲ መዓንቀፊ ዚመጽእሉ ሰብኣይ ወይለኡ» (ማቴዎስ 18:7)።
ኣብ ዓለም ዚካየድ ዘሎ ውግኣትን ባእስን: ግርጭታትን ውግኣትን ኵሉ ብሰንኪ ሓጢኣት እዩ።
ኣብ መንጎ ምእመናን ኪርአ ኸሎ: ምንጩ እቲ ኣብ ውሽጥና ዘሎ ስጋዊ ባህርይ ምዃኑ ንፈልጥ ኢና። ያእቆብ ከምዚ ኢሉ ሓተተ: «ውግኣትን ባእስን ካበይ እዩ ኣብ መንጎኹም ዚመጽእ? ካብ ፍትወትኩምዶ ኣይኰነን: እዚ ኣብ ኣካላትኩም ዚዋጋእ ዘሎ?» (ያእቆብ 4:1)።
ካብቲ ብኽፉእ ዝገበረን ንሓዉ ዝቐተለን ቃየል ወጻኢ: እቲ ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ ኣብ መንጎ ሰባት ዝረኸብናዮ ናይ ፈለማ ፍልልይን ባእስን ኣብ መንጎ ጓሶት ኣብራም (ድሕሪኡ ኣብርሃም ተባሂሉ ዚፍለጥ)ን ሎጥን እዩ ነይሩ። ዘፍጥረት 13:5-9 ከምዚ ይብል: «ሎጥ ድማ: እቲ ምስ ኣብራም ዝኸደ: መጓሰን መጓሰን ድንኳናትን ነበሮ። እታ ምድሪ ድማ: ምእንቲ ኺሓብሩ: ኪጸውሮም ኣይከኣለትን: ምኽንያቱ ጥሪቶም ብዙሕ ስለ ዝነበረ: ኪሓብሩ ኣይከኣሉን። ኣብ መንጎ ጓሶት ጥሪት ኣብራምን ጓሶት ጥሪት ሎጥን ድማ ባእሲ ዀነ: ሽዑ ኸኣ ከነኣናውያንን ፌሬዛውያንን ኣብታ ምድሪ ይነብሩ ነበሩ። ኣብራም ድማ ንሎጥ በሎ: በጃኻ: ኣብ መንጎይን ኣብ መንጎኻን: ኣብ መንጎ ጓሶተይን ኣብ መንጎ ጓሶትካን ባእሲ ኣይኹን: ንሕና ኣሕዋት ኢና እሞ። እታ ምድሪ ዅላ ኣብ ቅድሜኻዶ ኣይኰነትን? በጃኻ: ካባይ ተፈልየ: ንስኻ ናብ ጸጋም እንተ ኸድካ: ኣነ ናብ የማን ክኸይድ: ወይስ ናብ የማን እንተ ኸድካ: ኣነ ናብ ጸጋም ክኸይድ።»
ኣብ ፈለማ ምልክት ፍልልይ ዚውሰድ መገዲ ምፍልላይ እዩ ኢለ ኣይኣምንን። ምፍልላይ ናይ ኣብራም ናይ ፈለማ ሓሳብ እዩ ነይሩ ኢለ’ውን ኣይኣምንን። ይኹን እምበር: ኵሉ እቲ ኣምላኻዊ መገዲ ምስ ተፈተነን ሰላምን ሓባራዊ ምርድዳእን ከምጽእ ምስ ፈሸለን: ሽዑ እቲ ናይ መወዳእታ መፍትሒ ምፍልላይ እዩ። ኣብዚ ኣብ ኣብርሃም: እቲ መንፈሳዊ ሰብ: ንኣምላኽ ዘሎ ፍቕርን ክብረትን ኣብ ልቡ ዝነበሮ: ሰላምን ስምምዕን ንምምጻእ እቲ ናይ ፈለማ ስጕምቲ ዝወሰደ ምዃኑ ንርኢ። ከምዚ ዝበለ ሰብ ኣብዛ ዓለም እዚኣ ዜጥፍኦ ነገር የብሉን: ኣምላኽ ንዕኡ ዚደልዮ ጥራይ እዩ ድሌቱ።
ኣብራም ብዛዕባ ምስክርነት ኣምላኽ ይግደስ ነበረ። ምኽንያቱ ከነኣናውያንን ፌሬዛውያንን ኣብታ ምድሪ ይነብሩ ከም ዝነበሩ ተነጊሩና እዩ። እዚ ዅሉ ግዜ ኣብ ኣእምሮና ኺሕዝ ኣሎና: ዓለም ትርኢ ኣላ። ብዝኾነ: እታ ምድሪ ናይ መን እያ ነይራ? ናይ ሎጥዶ? ኣይፋሉን። ኣምላኽ ንኣብራም እታ ምድሪ ሃቦ: ንሱ ግና ኣብ መንጎኡን ኣብ መንጎ ወዲ ሓዉ ሎጥን ሰላም ንምግባር ኵሉ ኺሓድግ ድሉው ነበረ። እዚ ናይ እምነት መገዲ እዩ – ሰባት መሰሎም ዚብልዎ ኺሓድጉ።
እቶም ኣብ ቆሮንቶስ ዝነበሩ ቅዱሳን ከም ኣሕዋት ኣይነበሩን: ንፍልልያቶም ንምፍታሕ ድማ ንሓድሕዶም ናብ ቤት ፍርዲ ይወስዱ ነበሩ። እዚ ንመንፈሳዊ ሰብ ኣዝዩ ዜሕዝን ነበረ። ሃዋርያ ጳውሎስ ከምዚ በለ: «ንሓፍረትኩም እዛረብ ኣሎኹ። ኣብ መንጎኹም ሓደ እኳ ጥበበኛ ሰብ የልቦንዶ? ንሓድሕዱ ኣብ መንጎ ኣሕዋቱ ኺፈርድ ዚኽእል ሓደ እኳ የልቦንዶ? ግናኸ ሓው ምስ ሓው ይካሰስ: እዚ ድማ ኣብ ቅድሚ ዘይኣመንቲ እዩ። ሕጂ ኸኣ ኣብ መንጎኹም ፍጹም ገበን ኣሎ: ምኽንያቱ ንሓድሕድኩም ትካሰሱ ኢኹም። ስለምንታይ ደኣ ግፍዒ ኣይትቕበሉን? ስለምንታይ ደኣ ኣይትስረቑን? ኣይፋል: ንስኻትኩም ግፍዒ ትገብሩን ትሰርቑን: እዚ ድማ ንኣሕዋትኩም እዩ» (1 ቆሮንቶስ 6:5-8)።
ስለምንታይ እየ ንዅሉ ሰብ ቅኑዕ ምዃነይን ሓወይ ግጉይ ምዃኑን ኸፍልጥ ዘድልየኒ? እዚ ኻብቲ ሓጢኣተኛ ስጋዊ ባህርየይን ትዕቢት ልበይንዶ ኣይኰነን? ንሓወይ ኽሓድጎ ዘይክእል እንታይ ክስርሕ እኽእል? እንታይ ምድራዊ ንብረት: ምስጋና ሰብ ወይስ ስም ካብ ክርስቶስን ካብ ብጻይ ምእመንየይን ዝኸብር እዩ? ትዕቢት ትሕትና ኺሕዝ ኣይክእልን: «ይቕረታ» ኺብል ኣይክእልን: «ግጉይ እየ» ኺብል ኣይክእልን። ትሕትናን ይቕረታን ግጉይ ምዃን ምእማንን ናይ መንፈስ ክርስቶስ የድሊ። ንሓወይ ወይ ንሓብተይ ካብ ባዕለይ ዝዓበየን ዝሓሸን ገይረ ንምርኣይ ትሑትን ለዋህን መንፈሱ የድሊ።
ሓደ ነገር ዝሓሸ ኽዛረብ ወይ ክገብር ከም ዝኽእል ኵሉ ግዜ እንተ ተሰሚዑኒ: ሽዑ ልበይ ብትዕቢት ምሉእ እዩ። ስለዚ ኣብ ቅድሚ ጐይታን ኣብ ቅድሚ ኣሕዋተይን ክትሕትምን ክንስሓን የድልየኒ። ንሓድሕድና ፍልልያት ኪህልወና ይኽእል እዩ: ግናኸ ንሓደ ሰብ ከይንንቅፍ ወይ ከኣ ካልኦት ኣብ ከባቢና ብጥንቃቐ ኺመላለሱ ኸም ዘለዎም ኪስምዖም ከይትዕዘብ ጥንቁቓት ንኹን።
ክርስቶስ ልብና ኺመልእ ከሎ: ነገራት ኣዝዩ ይቐልል። ነፍሲ ወከፍና ክርስቶስ ብሓቂ ጐይታ ህይወትና ኪኸውን ንፍቀደሉ። ሽዑ ንፍልልያት ክንሕጐሰሉን ንኽብሪ ጐይታናን መድሓኒናን የሱስ ክርስቶስ ክንሰርሓሉን ንኽእል ኢና።
