«ኣብ ምሸት ግዜ — ብርሃን ክኸውን እዩ!» (ዘካርያስ 14:7)
እቲ ናይ ዝመጽእ ክብሪ ሓሳብ ክሳዕ ክንደይ ዘተባብዕ እዩ! ካብ ሓጢኣትናን ሓዘንናን መከራናን ከመይ ጌርና ክንዓርግ ኢና — ኣብ ትሕቲ ሓይሊ «እቲ ዝመጽእ ዓለም!» እንተንነብር — እምነት ኩሉ ግዜ ካብ ነፍሲ እትዓግት ምድሪ ዓቢ ዝርገሓኣ እንተትወስድ፡ ንብሩህ ዕድላ ድማ እንተዘከረት — ኣብ ከረን ጲስጋ እንተትቖም፡ ካብ ጭጋግን ትኪን እዛ ሃገር ጽላሎትልዕልን ወጻእን እንተትጥምት፡ ን«ዝሓሸ ሃገር» ድማ እንተተዓዘበት።
ግናኸ፡ ወይለይ! ብዘይፍላጥና፡ እቲ ኣኽናፍ እምነት ብዙሕ ግዜ ክነፍር ኣይደልን እዩ — እቲ መንፈስ ይደክም — ሓጥኣተኛ ፍርሃታት የጨንቕ — ሓጢኣት የጸልምት — ኣምላኻዊ ምድላዋት ከም ዝሓርቕ ይመስል — ኣምላኻዊ መገድታት ብጌጋ ይትርጐም — እቲ ክርስትያን ንስሙን ንዕድሉን ይጥልም።
ግናኸ፡ «ኣብ ምሸት ግዜ — ብርሃን ክኸውን እዩ!» እቲ ብደመናን ብዝተረበሸ ሰማይን ዝሓልፍ ፍጥራዊ ጸሓይ፡ ብዙሕ ግዜ ብብሩህ ወርቂ ይዓርብ! ከምኡ ድማ፡ እቲ ጸሓይ ህይወት ክዓርብ ከሎ፡ ብዙሕ ጨረርታ ብርሃን ኣብ ጸልማት ሰማይ ትዝታ ክትሰግር እያ፡ ብዙሕ ምስጢራዊ ተግባራት ምድረ በዳ ድማ ሽዑ «ኩሉ ጽቡቕ እዩ!» ክትብል እያ።
ክሳዕ ክንደይ ብዙሕ ግዜ እዩ እቲ ምህላውን ደጋፊ ጸጋ የሱስ ብፍላይ ኣብቲ ሰዓት እቲ ዝስመዓን ዝፍለጥን፡ ሓዘንን ጥርጣረታትን ድማ ብገዛእ ርእሱ ለዋህ ድምጹ፡ «ኣይትፍራህ! ኣነ እየ! ኣይትፍራህ።» ብምባል ዝህድእ።
ዓወት ዝመልኦ ሞት! እዚ ትርጉም ዘይብሉ ቃል ኣይኮነን። እቲ ዓይኒ ብቕዱስ ብርሃን ይበርህ፡ እቲ ልሳን ብቕዱስ ሓጐስ፡ ከምኡ ድማ እቲ ናይ ሰማይ መሰንቆታት ኣብኡ ዘለዋ ይመስል። ነፍሰይ! ከምዚ ዝበለ ምሸት ግዜ ህይወት ናይ ንስኺ ይኹን!
