“ናብ ህዱእ ማይ ይመርሓኒ” (መዝሙር 23)። ነፍሳት ሰባት ዕረፍቲ የብለንን፡ ሓጢኣት ከምኡ ገይርወን፡ ከመይሲ “ረሲኣን ከምቲ ዕረፍቲ ዘይብሉ ዝተረበሸ ባሕሪ እዮም።” ግና እቲ ጽቡቕ ጓሳ ንኣባጊዑ ኻብቲ ዕረፍቲ ዘይብሉ ምጥፋእን ዘይጸገበ ፍቓደኛ ምጥፋእን ይጽውዕ፡ ኣብ እግሩ ድማ ንዕረፍቲ የምጽኦም። ናብ ማያት ህድኣት ይመርሖም።
እቲ ምምስሳል ናይ ሰላም ስእሊ ናብ ራእይ የምጽእ፤ ብዛዕባ ዕረፍቲ ልቢ ኣብ ድሑን መዕቆቢ ይዛረብ። ግና እዚ ህድኣት ነፍሲ ኻብ ግዳማዊ ኩነታት ዝብገስ ማለት ኣይኮነን — እዚኦም ንተፈጥሮኣዊ ዝንባሌና ኣዝዮም ዘይጥዑማት ክኾኑ ይኽእሉ — ግና ኣብ ማእከሎም እቲ ልቢ ዘይተረበሸ ክኸውን ይኽእል፡ ከምቲ ካልእ ቅዱስ ጽሑፍ ዝብሎ፡
“ኣእምሮኡ ኣብኡ ዝጸንዔ፡ ስለ ዝኣመነካ፡ ብፍጹም ሰላም ክትሕልዎ ኢኻ።” ሓንቲ ንነፍሲ እትስሕብ ፍጻሜ ኣብ ህይወት ጐይታና ኣብ ምድሪ፡ ነዚ ህድኣትን ሰላምን ብፍጹምነት ተርኢ። ብትእዛዝ ጐይታኦም እቶም ገፈፍቲ ዓሳ ደቀ መዛሙርቲ ጃልባኦም ኣብቲ ጸሓይ ዝበርቀሉ ዝነበረ ህዱእ ባሕሪ ኣውረዱ። ግና እኳ ኸይተረፈ መርከቦም ኣብቲ መርከብ ምስ ኣውረዱ፡ ንፋስ ተንስአ፡ ብቑሩብ ድማ እናዓበየ ክሳዕ ዘፍርህ ማዕበል ዝኸውን በጽሐ፡ እቲ ሓይሊ ገሃነም ኣብቲ ማዕበል ዝተፈትሐ ይመስል ነይሩ፡ እቶም ማዕበላት ድማ ኣብ ዙርያ እታ ሓንቲ ንእሽቶ ጃልባ ብኸምዚ ዝኣመሰለ ሓይሊ ይጓየዩን ይንቀሳቐሱን ነበሩ፡ እቶም ልምድታት ዝነበሮም መርከበኛታት ብፍርሒ ተታሕዙ። እቲ ኣብ ወጻኢ እታ ጃልባ ዝነበረ ምጕያይ ማያት ኣብ ውሽጢ ኣእምሮኦም ዓብዪ ማዕበል ፍርሒ ፈጠረ፡ ንጐይታኦም ድማ ክጠፍኡ ምዃኖም ብዓውታ ጮኹሑ። ግና ንሱ እንታይ ኮይኑ? ፈሪሑዶ? ዝኾነ ስግኣት ልቢ ኣብ ኣካይዳኡ ተራእዩዶ? ኣይፋሉን፡
ርእሱ ኣብ ትራስ ኣንቢሩ ነይሩ፡ ንሱ ድማ ብጥልቂ ደቒሱ ነይሩ።
ፍጹም ሰላም፡ ኣብ ማእከል ማዕበል! ቅዱስ ዕረፍቲ ኣብ ቅድሚ እቲ ዘፍርህ ማዕበል! ስለምንታይ ትራሱ ዘይተኻፈሉ? እቲ ማዕበል ብሸውዓተ ዕጽፊ እንተዝዓቢ እኳ፡ ድሑናት ምኾኑ ነይሮም፡ እወ፡ ከምቲ ብትእዛዙ ዓብዪ ህድኣት ኣብ ልዕሊ እቲ ዝተረበሸ ማዕበል ዝገበረ።
ግና እቲ ምስጢር ናይቲ ዘገርም ዕረፍቲ እንታይ እዩ ነይሩ? ጐይታ ርእሱ ኣብ እንታይ ትራስ ኣንበረ? እቲ ምስጢር ዘይተቋረጸ እምነት ኣብ ኣምላኽ እዩ ነይሩ፤ እቲ ትራስ ድማ ዘይተለዋዋጢን ኩሉ ዝኽእልን ፍቕሪ ኣቡኡ እዩ ነይሩ። ንሱ ናይ ፍጹም ምትእምማን ሰብኣይ ነይሩ፡ ካብ ሰብ ንላዕሊ፡ ከምቲ ክንርእዮ ዘሎና፡ ግና ብሓቂ ሰብ፡ ኩሉ መገዱ ንኣምላኽ ዘሕለፈን ፍቓዱ ጥራይ ንምግባር ዝጸገበን። እቲ ዘገልገሎ ኣምላኽ ድማ ኣብ ድሕሪ ኩሉ ኩነታት ነይሩ፤ ኣብ ልዕሊ ማይ ማዕበል ተቐሚጡ፡ ኣብ ኣፍ እቲ ማዕበል ድማ ሓያል ልጓም ገበረ። ካብ ፍቓዱ ንላዕሊ ክጕይይ ኣይክእልን ነይሩ፡ ፍቕሩ ንፍቑሩ ኣብ ኩሉ መገዱ ክሕልዎ እዩ፡ እቲ ኩሉ ግዜ ቅዱስን ፍጹም ዝተኣማመነን የሱስ ድማ ኣብኡ ዓረፈ። ክርስትያን ድማ፡ ንሱ ነቲ ትራስ ንዓኻ ይህበካ፡ ኣብ ማእከል ጸገም ዕረፍቲ ንኽትረክብ፡ “ኣቦ ባዕሉ ይፈትወኩም እዩ፡ ከመይሲ ንኣይ ፈቲኹምኒ ኢኹም” ይብለካ።
“ሰላመይ እህበኩም…ዓለም ከም እትህብ ኣይኮነን ኣነ ዝህበኩም። ልብኹም ኣይተረበሽ፡ ኣይትፍራህ” (ዮሃንስ 14:27)።
እዚ ዓብዪ ሓቂ እዩ — “ናብ ህዱእ ማይ ይመርሓኒ።” እቲ ኣብ ወጻኢ ዝጕየይ ማዕበል፡ ግና እቲ ኣብ ውሽጢ ዘሎ ህዱእ ማይ።
ፍርሂ እቶም ደቀ መዛሙርቲ ናይ ኣምላኻዊ ሓይሊ ጐይታ መርትዖ ኣውጺኡ፡ ብርሃን ናይ ክብሪ ኣምላኽነቱ። ብርህራሄ ልቢ ንድኻሞም፡ ብህድኣት ዘለኣለማዊ ሰላም ኣብ ኣዒንቱ፡ ብኹሉ ዝኽእል ሓይሊ ኣብ ቃላት ኣፉ፡ ንማዕበል ተዛረበ፤ እቶም ዓበይቲ ማዕበላት ድማ ኣብ እግሩ ብህድኣት ወደቑ፡ ከምቲ ሓደ ስፓኒኤል ኣብ እግሪ ጐይታኡ ዝንበርከኽ።
እቶም ደቀ መዛሙርቲ በቲ ሓያል ተግባር ተገረሙ፡ ብሓቂ ድማ ዘገርም ነይሩ፤ ግና ካብ ክልቲኡ እንታይ እዩ ዝዓብየ ኣድናቖትና ዝሓትት፡ ሰላም ኣብ ማዕበል፡ ወይስ ሓይሊ ኣብ ልዕሊኡ?
እቲ ቀዳማይ እኳ ናትና ክኸውን ይኽእል እዩ፡ ከመይሲ እቲ ድሕረኛ ኩሉ ግዜ ምሳና እዩ፡ ዘይትመውት ፍቕሪ እቲ ማዕበል ዘድሊ ትምህርቲ ከም ዝመሃረና ምስ ረኣየት ንዓና ንምጥቃም እዩ። ግና ካብቲ ንዓና ዝእለየልና፡ ብፍጹም እምነት ኣብኡ እናዓረፍና ብማዕበል ምሕላፍ ዝዓብየ ነገር እዩ። እቲ ማዕበላት ኣብ ዙርያና እናተጓየዩ ከለዉ፡ ብህዱእ ማያት ክንመርሓ እንተፈቒድና፡ ንኽብሩ ዝዓብየ እዩ፡ ካብቲ ኩነታት ንዘይምእማንና ንምጥዓም ዝልወጥ።
“ኣይንጠፍእን ኢናዶ ኢልካ ኣይትሓስብን ኢኻ?” ደቀ መዛሙርቱ ጮኹሑ። ካብ ኣፎም ዝወጹ ዘገርሙ ቃላት፡ ዘይምእማኖም ንዕኡ ዘርእዩ። ክንደይ ሒደት እዮም ዝፈልጥዎ! ስምኦን ጴጥሮስ ነዚ ዘይእሙን ጭርሖ ዘኪርዎ ይኸውንዶ ይገርመኒ፡ ድሕሪ ዓመታት ንኣሕዋቱ፡ ኣዝዮም ዝተፈተኑን ዝተሰደዱን ዝነበሩ፡ ምስ ጸሓፈ፡
“ኩሉ ሓልዮትኩም ኣብኡ ደርብዩ፡ ከመይሲ ንሱ ይሓልየልኩም እዩ።” እወ፡ ይሓሊ እዩ፡ ስምኦን ጴጥሮስ ድማ ኣረጋጊጽዎ፡ ከምኡ ድማ ንሕና፡ ከምኡ ድማ ክንኣርግጽ ኢና፡ ብሰሪ እምነትና ዘይኮነስ፡ ብሰሪ እሙን ምዃኑ።
ኣቱም ክርስትያናት፡ ኩሉ ግዜ ብጐይታ ንእመን፤ ኣብ ኣፍልቡ ንደቅስ፡ ሓንቲ ኩነታት ከም ዘይፈቅድን፡ ኣብ ዝኾነ ኩነታት ከም ዘየንብረናን ንኣምን፡ እዚ ድማ ኣብ ነፍስና ንዕላማታት ዘይተለዋዋጢ ፍቕሩ ዘየበርክት። ከምኡ ድማ ብማያት ህድኣት ክንመርሓ ኢና። ኣብ ዓለም ግና ጸበባ እንተሃለወና እኳ፡ ኣብኡ ግና ሰላም ክህልወና እዩ።
