ሓድሽ ዓመት ክንጅምር ከለና ናብ ኩነታት ዓለም ክንርኢ ከለና፡ ምእመናን ገና ኣብዚ ዘለዉ፡ ኣብ ኣየር ንጎይታ ንምርካብ ዚጽበዩ ምዃኖም ዘገርም እዩ (1 ተሰሎንቄ 4:17)። እቲ ነዊሕ ዝተሰምዐ ተስፋ ይቕጽል፦ «ምናልባት ሎሚ።»
ብሓዘን፡ እቲ ሕማቕ ኩነታት ኣብቲ «ክርስትያናዊ» ተባሂሉ ዚጽዋዕ ዓለም እውን ኣሎ። ዳዊት ብዛዕባ ህዝቢ ጎይታ፡ እስራኤል፡ ቅድሚ ሚእቲታት ዓመታት ከምዚ ተሰሚዕዎ ነይሩ፡ ከምዚ ኢሉ ኸኣ ጸሓፈ፦ «ኣቱም ጎይታ፡ ንቕዱስ ሰብ ኣድሕን! እሙናት ካብ ደቂ ሰብ ይጠፍኡ እዮም» (መዝሙር 12:1 NKJV)። ሽዑ ሰባት፡ «ብልሳንና ኽንዕወት ኢና፡ ከናፍርና ናትና እየን፡ መን እዩ ኣብ ልዕሌና ጐይታ፧» ይብሉ ነበሩ (ፍ.4)። «ናትና ... ናትና ... ናትና» – እዚ ኣብ ኵሉ እንርእዮ ኣተሓሳስባ ኣይኰነን ድዩ፧ እቲ «ናትና»ን «ናተይ»ን ኣገባባት ኣብ መንጎ ደቂ ሰብ ካብ ዘፍጥረት 3፡ ኣዳምን ሄዋንን ኣብ ሓጢኣት ምስ ወደቑ ጀሚሩ ኣሎ። እቲ ናይ ተመን – ናይ ሰይጣን – ኣተሓሳስባ ይቕጽል፦ «እቶም ረሲኣን ኣብ ኵሉ ወገን ይዘዋወሩ፡ እቲ ርኹስ ነገር ኣብ መንጎ ደቂ ሰብ ምስ ዚልዓል» (መዝሙር 12:8)። ንሕና እንነብረሉ ዘለና ሕብረተሰብ ከመይ ዝበለ ቅኑዕ መግለጺ እዩ!
ብኣንጻሩ፡ እቶም ዚጭቆኑን ዚስሕቁን ንሕና፡ ነቲ ናይ ጎይታ ተስፋ ንጥቀመሉ ኢና፦ «ነቲ ዚናፍቖ ድሕንነት ኪህቦ እየ» (ፍ.5)። ርግጽ እዩ፡ እቲ ናይቲ ተስፋ ምትግባር ንሓቀኛታት ክርስትያናት ኪመጽእ እዩ፡ ብኣካላዊ ሞት ይኹን ብምምጣቕ፡ ኣብ ቅድሚ ጎይታ ምስ እንኸውን። ገና ነቲ ካብዚ ቦታ እዚ እንወጸሉ ግዜ ኽንጽበ ኸለና እውን፡ ድሕንነት ኣብ «ቃል ጎይታ» (ፍ.6) ይርከብ። እቲ ፍቕዲ ይቕጽል፡ «... ንጹህ ቃል እዩ፡ ከምቲ ኣብ ምድራዊ እቶን እተፈተነ ብሩር፡ ሾብዓተ ግዜ እተነጽሐ።» ቃላቱ ፍጹማትን ኣዝዮም ክቡራትን እዮም።
ሽዑ እቲ ንዓና ዚቐርብ ሕቶ እዚ እዩ፦ “ክሳዕ ክንደይ ንሕና ንቃል ጎይታ ንኸብሮ፧” ኣብ 66 መጻሕፍቲ መጽሓፍ ቅዱስ ተዋሂቡና ኣሎ። ነፍሲ ወከፍ መጽሓፍ ኣገዳሲ እዩ፡ ሓደ መጽሓፍ ንኻልእ ንምርዳእ ይሕግዘና። ምጽናዕ ቅዱሳት ጽሑፋት ብመንፈስ ኣምላኽ ከም እተምህረ፡ ብጥንቃቐ ኪካየድ ኣለዎ። ጎይታ ንደቀ መዛሙርቱ ኺዛረብ ከሎ ዝበሎ ነገር ኣስተብህል፡ ቃላቱ ምስ ሰላም ብምጥማር፦ «እዚ ነገር እዚ ምሳኻትኩም ከለኹ ተዛሪበኩም ኣለኹ። ግን እቲ ሓጋዚ፡ መንፈስ ቅዱስ፡ ኣቦ ብስመይ ዚልእኮ፡ ንሱ ዅሉ ነገር ኪምህረኩም እዩ፡ ዅሉ እቲ ዝበልኩኹም ድማ ኬዘኻኽረኩም እዩ። ሰላም እገድፈልኩም ኣለኹ፡ ሰላመይ እህበኩም ኣለኹ፡ ከምቲ ዓለም እትህቦ ኣይኰነን እቲ ኣነ ዝህበኩም። ልብኹም ኣይተጨነቕ፡ ኣይትፍርሑ ድማ» (ዮሃንስ 14:25-27)።
