«ኣቦኹም ሰማያዊ ኸኣ እዚ ኹሉ ኸም ዜድልየኩም ይፈልጥ እዩ።» (ማቴዎስ 6:32)
እዚ ብመጀመርታ ብኢየሱስ ብዛዕባ ግዝያዊ ነገራት እተዘርበ እኳ እንተኾነ፡ ንውሉድ ኣምላኽ ኣብ ኩሉ እቲ ዝተፈላለየ ታሪኹ ዚርእዮ ለውጥታት መርኣያ ኾይኑ ኺውሰድ ይኽእል እዩ። እዚ ኸመይ ገይሩ ንኹሉ ጥርጣረታት ኬህድእ፡ ንኹሉ ምጕርምራም ኬዕርፍ፡ ናብ ትሕትናን ዘይሕቶ ምትእስሳርን ኬብጽሕ ይግባእ፡ «ኣቦይ ሰማያዊ እዚ ኹሉ ኸም ዜድልየኒ ይፈልጥ እዩ!»
ሓደ ውሉድ ካብ ኢድ ኣቦኡ ዝሓሸ ወይ ዝበለጸ ኣበይ ኪኸውን ይኽእል? ሓደ ምእመን ካብ ኢድ ኣምላኹ ዝሓሸ ኣበይ ኪኸውን ይኽእል? ንዓና ዝበለጸ እንታይ ምዃኑ ብግቡእ ኣይንፍርድን ኢና። ብዘይጋገ ጥበብ ብዝተኣማመነ መሪሕነት ኢና ዘለና። ኣብ ሓደ ግዜ ናይ ዘይግቡእ ትዕቢት «እዚ ኹሉ ንዓይ እዩ!» ኽንብል እንተ ተፈቲና፡ እዚ «ቃል» እዚ ነቲ ህጹጽን ዘይግቡእን ግምት ይገንሕ። ዘይጋገ ጥበብን ፍቕሪ ኣቦን፡ ኩሉ «ዘድሊ» ምዃኑ ኣዊጆም እዮም።
ነፍሰይ፡ ሰላምኪ ዜዐንቅፍ ነገር ኣሎዶ? እቲ ምድራዊ ኩነታት ጸልማት ድዩ፡ ወይ መስቀላት ከቢድ እዩ? መንፈሳዊ ደገፍ ተኣልዩ ድዩ፡ ምድራዊ መዘናግዒታት ተቐንጢጡ ድዩ፡ ዱባታት ከም ሳዕሪ ተሃሪሙን ደሪቑን ድዩ? ኣብ ነፍሲ ወከፉ፡ «ኣቦኻ እዚ ኹሉ ኸም ዜድልየካ ይፈልጥ እዩ!» ኢልካ ጸሓፍ። ጾርካ ዘዕበየ ንሱ እዩ። ስለምንታይ? «ኣድላዪ ነይሩ።» ንሱ እዩ ንምድራዊ መደባትካ ዘዐንቀፈ፡ ንዝፈቐርካዮ ተስፋታትካ ዘበላሸወ። ስለምንታይ? «ኣድላዪ ነይሩ።» ኣብቲ እትደልዮ መገዲ ዝነበረት ጽብቕቲ ዕምባባ — ንርእሱ ትትክእ ነይራ — ኬርሕቓ ነይርዎ! ምስ ኣምላኽ ኣብ ምሕብራት ዝበለጸ መንፈሳዊ በረኸት ነይሩ።
ኣብ ፍቓድ ኣቦኻ ሰማያዊ ዝያዳ ናይ ህጻን እምነት ንምምዕባል ጽዓር። ኣብ በረኻ ንዘሎ ማዕበል ንምምካት ብዘይ ፈታዊን በይንኻን ኣይተረፍካን። መራኻትካን ኤሊማትካን ብእኡ እተመደቡ እዮም። ሓደ ጸጋ ዝመልኦ ደመና ዓንዲ ኣብ ቅድሜኻ ኣሎ። ብጸሓይን ማዕበልን ተኸተሎ። «ኬዘውረካ» ይኽእል እዩ፡ ግን ኣይተጋገየካን። ዘይግለጽ ለውሃት ናይ ኩሉ ተግባራቱ መለለዪ እዩ። ሓደ እተፈተነ ምእመን፡ «ስሙ ይባረኽ» ይብል፡ «ኣእጋረይ ከም ኣእጋር ሚዳቕ ይገብር» (ብሓቂ፡ «የማሳስሎም»)፡ «ንኹሉ ገደል፡ ንኹሉ ምድያብ፡ ንኹሉ ምዝላቕ የማሳስሎም እዩ።»
እዚ ዜህድእ ቃል ዚዛረብከ መን እዩ? ንሱ እዩ ኣብቲ ንርእሱ ዘሕለፎ ዘሰቅቕ መከራ፡ ኩሉ ዘድሊ ምዃኑን ኩሉ እተመደበ ምዃኑን ናይ ምትእምማን ክቡርነት ዝተሰምዖ። ካብ መብልዕ ቤተልሔም ክሳዕ መስቀል ቀራንዮ — ኣብቲ ንሱ፡ ሰብ ሓዘን፡ ዝጸሮ ኣኽሊል ሓዘን ዘይድሊ እሾኽ ኣይነበረን። ኣብቲ መሪር ጽዋኡ ዝነበረት ነፍሲ ወከፍ ነጥቢ ብኣቦኡ እተሓወሰት እያ፡ «እዛ ንስኻ እትህበኒ ጽዋእ ክሰትያዶ ኣይግብኣንን እዩ?» ኦ፡ ኣብዛ ናይ ዘይሕሰብ ስቓይ ሰዓት እዚኣ፡ ናይ ኣቦ ኢድ ነቲ ዘፍርህ ሓዊ ከም ዘንደደቶ ብምሕሳብ ምጽንናዕ ኪረክብ እንተኽኢሉ — ንኹሎም እቶም ዚሳቐዩ ህዝቡ ኣብዚ ሓቂ እዚ እንታይ ዝበለ ሓያል ምጽንናዕ ኣሎ!
እንታይ! ሓንቲ ዝተረፈት ነጥቢ! ሓንቲ ዘይድሊ ስቓይ! ሓንቲ ዘይድሊ መስቀል! ነቲ ሕቡእ ኣምላኽ ዘይምእማን ኣህድኦ! ንሱ ንወዱ ምእንታኻ ሃበ! ንርእሱ «ኣቦኻ!» ይብል! ሕጂ እትሳቐየሉ ዘለኻ ፈተና ዝኾነ ይኹን፡ ቃል ሓደ ጸጋ ዝመልኦ መድሓኒ «ከም ኣብቲ ዚረብሽ ባሕሪ እተደርበየ ዘይቲ» ይኹን፡ ንኹሉ ዓመጸኛ ንብዓት የንቅጽ። «ንሱ፡ ዘይጋገ ወላዲኻ፡ እዚ ኸምኡውን እዚ ኹሉ ኸም ዜድልየካ ይፈልጥ እዩ።»
