“ብጸባሕ ማይ የብጽሓኒ” (መዝሙር 23)።ነፍሳት ሰባት ዕረፍቲ የብሎምን፣ ሓጢኣት ከምኡ ገይርዎም እዩ፣ ከመይሲ “ረሲኣን ከምቲ ኺዐርፍ ዘይክእል ዝረበሸ ባሕሪ እዮም።” ግናኸ እቲ ጽቡቕ ጓሳ ንኣባጊዑ ካብቲ ዕረፍቲ ዘይብሉ ምጥፋእን ዘይዕጉብን ብፍቓዶም ምጥፋእን ጸዊዑ ናብ እግሩ ንምዕራፍ የምጽኦም። ናብ ጸባሕ ማይ የብጽሖም።እቲ ምሳሌ ናይ ሰላም ስእሊ ናብ ራእይ የምጽእ፤ ኣብ ሓለዋ ቦታ ናይ ልቢ ዕረፍቲ ይዛረብ። ግናኸ እዚ ናይ ነፍሲ ህድኣት ካብ ግዳማዊ ኩነታት ዝመጽእ ማለት ኣይኮነን—እዚ ንተፈጥሮኣዊ ዝንባሌና ኣዝዩ ዘይሰማማዕ ክኸውን ይኽእል እዩ፣ ገና ኣብ ማእከሎም እቲ ልቢ ዘይረበሸ ክኸውን ይኽእል እዩ፣ ከምቲ ካልእ ጽሑፍ ዝብሎ፦
“ኣእምሮኡ ኣብ ልዕሌኻ ዝጸንዔ ሰብ፡ ብምሉእ ሰላም ክትሕልዎ ኢኻ፡ ከመይሲ ንኣኻ ይውከል።”
ማዕበልን ሰላም መድሓኒትን
ሓደ ንነፍሲ ዜሐጕስ ፍጻሜ ኣብ ህይወት ጐይታና ኣብ ምድሪ ነዚ ህድኣትን ሰላምን ብፍጹም የርእየና። ብትእዛዝ ጐይታኦም እቶም ዓሳውቲ ደቀ መዛሙርቲ መርከቦም ኣብቲ ጸባሕ ባሕሪ ኣውሪዶም ነበሩ። ግናኸ ንመዘዋውሮኦም ኣብቲ መርከብ ከም ዝሰርዑ፡ ንፋስ ተንስአ እሞ እናወሰኸ ኸደ፡ ክሳዕ እቲ ማዕበል ብርቱዕ ንፋስ ዝኸውን፡ እቲ ቘይማ ናይ ሲኦል ኣብቲ ማዕበል ዝተፈትሐ ይመስል ነበረ፡ እቲ ማዕበል ድማ ነታ ንእሽቶ ጃልባ ብኸምኡ ዝበለ ሓይሊ ይሃርማ ነበረ፡ እቶም ልምድታት ዝነበሮም ባሕረኛታት ድማ ብፍርሃት ተታሕዙ።
እቲ ኣብ ወጻኢ እታ ጃልባ ዝነበረ ምዕልቕላቕ ማይ ኣብ ውሽጢ ልቦም ከምኡ ዝበለ ዓብዪ ፍርሃት ፈጠረ፡ ክሳዕ ክሳዕ ንጐይታኦም ክጠፍኡ ምዃኖም ዝጮኹሩ። ግናኸ ንሱኸ እንታይ ኮይኑ? ፈሪሑ ድዩ? ገለ ጭንቀት ልቢ ኣብ ኣካይዳኡ ተራእዩ ድዩ? ኣይፋሉን፡ “ርእሱ ኣብ መትራስ ኣንቢሩ፡ ድቃስ ወሲድዎ ነበረ።”ፍጹም ሰላም፡ ኣብ ማእከል ማዕበል! ኣብ ቅድሚ እቲ ዜፍርህ ማዕበል ብሩኽ ዕረፍቲ! ስለምንታይ ንመትራሱ ዘይተኻፈሉ?እቲ ማዕበል ብርቱዕ እንተ ዝኸውን እኳ፡ ገና ድሕንነት ምነበሮም፡ እወ፡ ከምቲ ብትእዛዙ ዓብዪ ህድኣት ነቲ ዝረበሸ ማዕበል ዘዕረፎ።
ምስጢር ዘይተሰበረ እምነት
ግናኸ ምስጢር እቲ ግሩም ዕረፍቲ እንታይ ነበረ? ጐይታ ርእሱ ኣብ ኣየናይ መትራስ ኣንበረ? እቲ ምስጢር ዘይተሰበረ እምነት ኣብ ኣምላኽ ነበረ፤ እቲ መትራስ ዘይተለዋዋጢን ኩሉ ዝኽእልን ፍቕሪ ኣቦኡ ነበረ።ንሱ ናይ ፍጹም ምትእምማን ሰብ ነበረ፡ ካብ ሰብ ንላዕሊ፡ ከምቲ እንርእዮ፡ ግናኸ ብሓቂ ሰብ፡ ኩሉ መገዱ ንኣምላኽ ዝውክልን ንፍቓዱ ጥራይ ንምግባር ዝዕገስን። እቲ ዘገልገሎ ኣምላኽ ድማ ኣብ ኩሉ ኩነታት ነበረ፤ ኣብ ልዕሊ ማይ ተቐሚጡ ንኣፍ ማዕበል ብርቱዕ ልጓም ገበረሉ። ብዘይ ፍቓዱ ክረብሽ ኣይከኣለን፡ ፍቕሩ ንፍቑሩ ኣብ ኩሉ መገዱ ክሕልዎ እዩ፡ እቲ ኩሉ ግዜ ብሩኽን ፍጹም ዝተኣማመነን የሱስ ድማ ኣብኡ ዓረፈ። ክርስትያን ድማ፡ ንሱ ነቲ መትራስ ንኣኻ ይህበካ፡ ኣብ ማእከል ሽግር ዕረፍቲ ምእንቲ ኽትረክብ፡ ንሱ ይብል፦
“ኣቦ ባዕሉ ይፈትወኩም እዩ፡ ከመይሲ ንኣይ ፈቲኹምኒ ኢኹም።”
“ሰላመይ እህበኩም ኣሎኹ… ከምቲ ዓለም እትህብ ኣይኮነን፡ ኣነ ዝህበኩም። ልብኹም ኣይተረበሽ፡ ኣይትፍራህ” (ዮሃንስ 14:27)።
እዚ ዓብዪ ሓቂ እዩ—“ብጸባሕ ማይ የብጽሓኒ” እቲ ኣብ ወጻኢ ዝረብሽ ማዕበል፡ ግናኸ እቲ ኣብ ውሽጢ ዘሎ ህዱእ ማይ።
ስልጣን ኣብ ልዕሊ ማዕበልን ትምህርቲ ንምእመናንን
ፍርሃት እቶም ደቀ መዛሙርቲ ንመለኮታዊ ሓይሊ ጐይታ፡ ንብርሃን ክብሪ ኣምላኽነቱ ኣውጺኡ። ብርህራሄ ኣብ ልቡ ንድኻሞም፡ ብህድኣት ናይ ዘለኣለማዊ ሰላም ኣብ ኣዒንቱ፡ ብኩሉ ዝኽእል ሓይሊ ኣብ ቃላት ኣፉ፡ ንማዕበል ተዛረበ፤ እቶም ዓበይቲ ማዕበላት ድማ ኣብ እግሩ ብህድኣት ወደቑ፡ ከምቲ ሓደ ከልቢ ኣብ እግሪ ጐይታኡ ዝርበሽ።እቶም ደቀ መዛሙርቲ በቲ ዓብዪ ተግባር ተገረሙ፡ ብሓቂ ድማ ግሩም ነበረ፤ ግናኸ ካብ ክልቲኡ ዝበለጸ ኣድናቖትና ዝረክብ፡ ሰላም ኣብ ማዕበል፡ ወይስ ስልጣን ኣብ ልዕሊኡ?
እቲ ቀዳማይ እኳ ናትና ክኸውን ይኽእል እዩ፡ ከመይሲ እቲ ዳሕረዋይ ኩሉ ግዜ ኣብ ወገንና እዩ፡ እቲ ዘይመውት ፍቕሪ እቲ ማዕበል እቲ ዘድሊ ትምህርቲ ከም ዝመሃረና ምስ ረኣየ ንዓና ክጥቀመሉ እዩ። ግናኸ ብፍጹም እምነት ኣብኡ እናዓረፍካ ብማዕበል ምሕላፍ ካብ ምውጋዱ ዝበለጸ ነገር እዩ። እቲ ማዕበል ኣብ ዙሪያና እናተንከባለለ እንከሎ ብጸባሕ ማይ ክንመሓደር ምፍቃድና፡ ካብቲ ኩነታት ንጕድለት እምነትና ንምምጥን ምቕያሩ ንኽብሩ ዝበለጸ እዩ።
ኩሉ ጭንቀትኩም ኣብኡ ምድርባይ
“ክንጠፍእ ከለና ኣይግድሰካን ድዩ?” ኢሎም ደቀ መዛሙርቱ ጮኹሩ።ካብ ኣፎም ዝወጹ ግርም ቃላት፡ ንዘይምትእምማኖም ኣብኡ ዘርእዩ። ክንደይ ሒደት እዮም ዝፈልጥዎ! ጴጥሮስ እዚ ዘይእሙን ጭርሖ እዚ ትዝ ኢልዎ ይኸውን ድዩ ኢለ ይሓስብ፡ ድሕሪ ዓመታት ንኣሕዋቱ፡ ንሳቶም ብርቱዕ መከራን ስደት ይረኽቡ ከም ዝነበሩ፡ ምስ ጸሓፈ፦
“ኩሉ ጭንቀትኩም ኣብኡ ደርብዩ፡ ከመይሲ ንሱ ይሓልየልኩም እዩ።”
እወ ይሓሊ እዩ፡ ጴጥሮስ ድማ ኣረጋጊጽዎ እዩ፡ ንሕና ድማ ከምኡ፡ ገና ድማ ከምኡ ክንገብር ኢና፡ ምኽንያቱ እምነት ስለ ዘሎና ዘይኮነስ፡ ንሱ እሙን ስለ ዝኾነ።
ኣቱም ክርስትያናት፡ ኩሉ ግዜ ብጐይታ ንእመን፤ ኣብ ሕቕፉ ንደቅስ፡ ሓደ እኳ ኩነታት ከም ዘይፈቅድ፡ ወይ ድማ ኣብ ነፍሳትና ዕላማታት ዘይተለዋዋጢ ፍቕሩ ዘየዕብይ ኣብ ዝኾነ ይኹን ኩነታት ከም ዘየንብረና ንእመን። ከምኡ ድማ ብጸባሕ ማይ ክንመሓደር ኢና። ኣብ ዓለም መከራ እንተ ሃለወና እኳ፡ ኣብኡ ግና ሰላም ክህልወና እዩ።
