ተስፋ፣ ሓገዝን ምሕዋይን
ብዙሓት ሰባት ብዝኸፍአ ሓዘን፣ ገበንን ንስሓን ይሳቐዩ ኣለዉ። ንሳቶም ናይ ሓቂ ንስሓን ይቕረታን የድልዮም እዩ። እቲ ብስራት ንኹሉ ዝተሰብረ ልቢ ኣብ የሱስ ክርስቶስ ተስፋን ሓገዝን ከምዘሎ እዩ! ብዙሓት ሰባት ብዝኸፍአ ሓዘን፣ ገበንን ንስሓን ይሳቐዩ ኣለዉ። ንሳቶም ናይ ሓቂ ንስሓን ይቕረታን የድልዮም እዩ። እቲ ብስራት ንኹሉ ዝተሰብረ ልቢ ኣብ የሱስ ክርስቶስ ተስፋን ሓገዝን ከምዘሎ እዩ!
ሓደ ሰብ ሓዘንተኛ ምዃኑ ዘይተለመደ ኣይኮነን። ሓዘን ከም ኣዝዩ ዘሕዝን፣ ኣእምሮኣዊ ጭንቀትን ሕመምን ክግለጽ ይኽእል እዩ። ካብ ዓብዪ ዘይምስምማዕ ህይወት ብሰሪ ገበንና ክመጽእ ይኽእል እዩ። ገለ ምኽንያታት ሓዘን ምጕዳእ፣ ምጥፋእ፣ ተስፋ ምቝራጽን ጭንቀትን የጠቓልል። ካልኦት ምንጭታት ድማ ሳዕቤናት ሱስ፣ ምጥንሳፍ፣ ምፍልላይ፣ ፍትሕ፣ ሕቡእ ሓጢኣት – እቲ ዝርዝር ክቕጽል ይኽእል እዩ። ሓድሓደ ግዜ ኣብቲ ኩነታት ጥራይ ንምርኮስ፣ ብዘይካ ምፍታሕ ዝኾነ ይኹን ስጉምቲ ብዘይምውሳድ፣ ስለዚ እንርእዮን እንስምዖን ሓዘንና ጥራይ እዩ። ዳዊት ከምዚ በለ፣ «ኣነ ተጨኒቐ፣ ኣዝየ ተጐቢጠ፣ ምሉእ መዓልቲ እሓዝን … ክወድቕ ድሉው እየ፣ ሓዘነይ ድማ ኩሉ ግዜ ኣብ ቅድመይ እዩ» (መዝሙር 38:6,17 NKJV)። ይኹን እምበር፣ ዳዊት ተስፋኡ ኣብ ኣምላኽ ኣንበረ፣ «ኣብ ቅድሜኻ ኦ ጐይታ፣ ተስፋ እገብር፣ ኦ ጐይታ ኣምላኸይ፣ ክትሰምዓኒ ኢኻ» (v.15)።
ገበን ሓላፍነት ምጽዋር እዩ ንሓደ በደል ወይ ገበን። ብዙሕ ግዜ ሓደ ሰብ ገበን ከም ዝገበረ፣ ይኹን እምበር ንኣምላኽ ወይ ንሰብ፣ ብንስሓ ይፈልጥ። ሓድሓደ ግዜ እቲ መንፈስ ገበን ነቲ ገበነኛ የሳቕዮ፣ ንሱ ወይ ንሳ ድማ ነቲ ሕማም ንምሕባእን ንምሽፋንን ካብ ምፍታሕ ንላዕሊ ንኻልኦት ንምውቃስ ይፍትን።
ብዛዕባ እቲ ኣዳምን ሄዋንን ንኣምላኽ ዘይተኣዘዙሉ ዛንታ ንፈልጥ ንኸውን (ዘፍጥረት 3)። እኳ ደኣ እቲ ቃል «ገበን» ብፍላይ ዘይተጠቕመሉ እንተኾነ፣ ኣዒንቶም ተኸፊተን ዕርቃኖምን ሕፍረቶምን ንምርኣይ፣ ከምኡ’ውን ገበኖም ንምስምማዕ ስለዝኾነ፣ ተሓቢኡ እዩ። «ሽዑ ኣዒንቲ ክልቲኦም ተኸፍታ፣ ዕርቃኖም ከም ዝኾኑ ድማ ፈለጡ፣ በለስ ድማ ሰፊኦም ንርእሶም መሸፈኒ ገበሩ … ኣዳምን ሰበይቱን ድማ ካብ ገጽ እግዚኣብሔር ኣምላኽ ኣብ መንጎ ኣእዋም ገነት ተሓብኡ» (ዘፍጥረት 3:7-8)።
ዳዊት ገበን ኣጋጠሞ ንኦርዮስ ብምቕታልን ሰበይቱ ንርእሱ ብምውሳድን። ናታን ክሳብ ዝገጥሞን ገበነኛ ምዃኑ ክሳብ ዝኣምንን ክሽፍኖ ፈተነ። «ስለምንታይ ንትእዛዝ እግዚኣብሔር ንዒቕካ፣ ኣብ ቅድሚኡ ክፉእ ክትገብር? ንኦርዮስ እቲ ኬጢ ብሰይፊ ቐቲልካዮ፣ ሰበይቱ ድማ ሰበይትኻ ክትከውን ወሲድካያ፣ ቐቲልካዮ ድማ … ዳዊት ንናታን፣ ‘ንእግዚኣብሔር በዲለ’ በሎ» (2 ሳሙኤል 12:9,13)።
እኳ ደኣ ብሰሪ ሓጢኣትና ሓዘንን ገበንን እንተኣጋጠመና፣ ካብ ሓጢኣትና ናብ ኣምላኽ ክንምለስ ንኽእል ኢና።
ንስሓን ይቕረታን
ንስሓ ብዛዕባ ሓጢኣት ሓሳብ ምቕያር እዩ። እዚ ድማ ካብ ሓጢኣት፣ ዘይምእዛዝ ወይ ዕልወት ምምላስን ናብ ኣምላኽ ምምላስን የኸትል። ናይ ሓቂ ንስሓ ብቐሊሉ ጸጸት ወይ ንስሓ ኣይኮነን። ካብ ሓጢኣት፣ ዘይምእዛዝ ወይ ዕልወት ምምላስን ናብ ኣምላኽ ምምላስን የኸትል። ናይ ሓቂ ንስሓ ብቐሊሉ ጸጸት ወይ ንስሓ ኣይኮነን። ናብ
ንስሓ ምስ ሳዕቤን ተግባራትና ምትሓዝ ወይ ድማ ዝተገብሩ ተግባራት ምጽጸት እዩ። ከምቲ ኣብ ይሁዳ ዝተራእየ፣ ንጐይታ የሱስ ዝኸሓደ፣ ናብ ሞት ክመርሕ ዝኽእል ከቢድ ሸኽሚ ገበን ይገድፍ። ብንስሓን ጸጸትን ተመሊኡ፣ ንርእሱ ቐተለ። «ይሁዳ፣ ከሓዲኡ፣ ከም ዝተፈርደ ምስ ረኣየ፣ ተጸጸተ እሞ ሰላሳ ቅርሺ ብሩር ናብ ሊቃውንቲ ካህናትን ሽማግለታትን መለሰ … ሽዑ ነቲ ቅርሺ ብሩር ኣብ ቤተ መቕደስ ደርበየ እሞ ከደ፣ ንርእሱ ድማ ሰቐለ» (ማቴዎስ 27:3,5)።
ይኹን እምበር፣ ናይ ሓቂ ንስሓ ንሓጢኣት ዝኸውን ኣምላኻዊ ሓዘን እዩ። «እቲ ኣምላኻዊ ሓዘን ንድሕነት ዝመርሕ ንስሓ የፍሪ እዩ፣ ዘይጽጸት፣ እቲ ሓዘን ዓለም ግን ሞት የፍሪ» (2 ቈረንቶስ 7:10)። ይሁዳ ዓለማዊ ሓዘንእንተነበሮ፣ ጴጥሮስ፣ ንጐይታኡ ዝኸሓደ፣ ኣምላኻዊ ሓዘን ከምኡ’ውን ንስሓነበሮ። «ጐይታ ድማ ገጹ ኣዙሩ ንጴጥሮስ ረኣዮ። ሽዑ ጴጥሮስ ቃል ጐይታ ዘከረ፣ ከመይ ገይሩ ከም ዝበሎ፣ ‘ዶሮ ቕድሚ ምጽዋዓ፣ ሰለስተ ግዜ ክትክሕደኒ ኢኻ።’ ስለዚ ጴጥሮስ ወጺኡ ብምርር ሓዘነ» (ሉቃስ 22:61-62)። ጴጥሮስ ተነሲሑ፣ ካብ ውድቀቱ ናብ ይቕረታ፣ ምስ ጐይታ ምብላዕን ምኽታልን ከደ (ዮሃንስ 21:12,19,22)።
ይቕረታ ንኣምላኽ ንሓጢኣት ደቂ ሰባት ይቕረ ምባል የመልክት። ኣምላኽ ይቕረ ምስ በለ፣ ንሓጢኣት የርሕቕን ንነፍሲ የሐድስን። ዳዊት፣ ብሓዘንን ገበንን እናተቓለሰ፣ ተነሲሑ፣ ኣምላኽ ድማ ይቕረ በለሉን ንነፍሱ ኣሐደሰን (መዝሙር 51)። ኩሉ ሰብ ይቕረታ የድልዮእዩ። ኣምላኽ ዓለም ኣብ ቅድሚኡ ብሕጊ ገበነኛ ምዃናን ኩሉ ሰብ ከም ዝበደለን ፍርዲ በጺሑ እዩ (ሮሜ 3:19,23)። ፍርዲ ሞት ድማ ኣሕሊፉ እዩ (6:23)። ግናኸ፣ ብግሩም ፍቕርን ጸጋን ንክርስቶስ – ፍጹም መስዋእቲ – ኣቕረበ፣ ንሕና ሓጥኣን ከለና፣ ንኣና ሞተ። ንሓጢኣትና ሞተ፣ ተቐብረን ኣብ ሳልሰይቲ መዓልቲ ድማ ተንስአን (5:8፣ 1 ቈረንቶስ 15:3)። «ኣብኡ ብደሙ ምድሓን ኣሎና፣ ምሕረት ሓጢኣት፣ ከም ብልጽግና ጸጋኡ» (ኤፌሶን 1:7)። ስለዚ፣ እቲ ዝኸፍአ ሓጥእ ብሓዘኑን ገበኑን ክንስሓን ብእምነት ምሕረት ሓጢኣት ክረክብን ይኽእል እዩ፣ ንየሱስ ክርስቶስ ከም ጐይታን መድሓንን ብምቕባል (ዮሃንስ 1:12)።
ሓጢኣት ዝገበሩ ወይ ዝወደቑ ክርስትያናት ክንስሑን ናብ ጥቡቕ ሓድነት ምስ ኣምላኽ ክምለሱን ይኽእሉ እዮም (1 ዮሃንስ 1:7,9፣ ራእይ 2–3 ኣስተብህል።) ብብርሃን ምሕረቱ ንኣና፣ ንሓድሕድና ብዛዕባኡ ይቕረ ክንብሃሃል ይግባእ (ኤፌሶን 4:32)። ስለዚ፣ ብዓሚቕ ሓዘን፣ ገበንን ንስሓን ትቓለስ እንተኾንካ፣ ከምኡ’ውን ብሰሪ ሓጢኣትካ ዝተሰብረ ልቢ እንተተሰሚዑካ፣ ካብኦም ክትንስሓ ከም እትኽእል ዘክር። ናብ ጐይታ የሱስ ተመለስ እሞ ምሕረቱ ካብ ኩሉ ሓጢኣትካ ተቐበል! ይቕረታ ንዝተሰብሩ ልቢ ክሕዊ ዝኽእል መድሃኒት እዩ።
ሓደ ክርስትያን ምስ ሽግር ከምኡ’ውን ፈተና ምስ ተገጠሞ፣ ክልተ ኣገደስቲ ሓቂታት ይፈልጥ: ቀዳማይ፣ ንሱ ድኹም እዩ፣ ካልኣይ ድማ ኣምላኽ ካብ ምውዳቕ ክሕልዎ ሓይሊ ኣለዎ። ኣብ ዘይምኽእልና እንተተረኺብና፣ ምስ መጻኢ ክንዋሳእ ዘይንኽእል ክስምዓና እዩ። ግናኸ ሓይልና ካብ ካልእ ምንጪ እንተረኺብና፣ ንተቓውሞ ሰይጣንን ንጸቕጢ ዓለምን ክንጻወር ክንኽእል ኢና። ስለዚ እዩ እቲ ካብ ኣምላኽ ጥራይ ዝመጽእ ደገፍን ውሽጣዊ ደገፍን ዘድልየና። እኳ ደኣ ድኹማት እንተኾና፣ «ብሓይሊ ኣምላኽ ተሓሊና» ኢና፣ ካብ ወጻእን ካብ ውሽጥን (1 ጴጥሮስ 1:5)። ዲ. ጄ. ደ ሃን ከምዚ ጸሓፈ: እኳ ደኣ ድኹምን ሓገዝ ዘይብለይን ኣብ ውግእ ህይወት ሓያል ሓይሊ ኣምላኽ ደገፈይ ክኸውን እዩ፣ ካብ ወጻእን ካብ ውሽጥን፣ ንሱ ይህበኒ ንዓወት ዝኸውን ሓይሊ። ንብልጽግና ኣምላኽ ኩሉ ግዜ ንጥቕምና ከም ዝኸውን ንዘክር (ፊልጲ 4:19)። —ፍሬድ ኒማየር
