«ንሱ ድማ ገና ጽባሕ ከይነገሀ፡ ኣዝዩ ንግሆ ተንስአ እሞ ወጸ፡ ናብ በይናዊ ቦታ ኸደ፡ ኣብኡ ድማ ጸለየ» (ማርቆስ 1፡35)።
ብቐረባ ግዜ ንቐዳማይ ምዕራፍ ወንጌል ማርቆስ ብምንባብ ዓብዪ ምትብባዕ ረኺበ። ናብ ፍቕዲ 35 ምስ በጻሕኩ፡ ደው ክብልን ንኣምላኽ ከመስግንን ነይሩኒ፡ ከመይሲ ኸም ብርሃን ካብ ሰማይ
ንእግዚኣብሔር ኣዝየ ንግሆ ኽትንስእ ከም ዘይከኣለኒ ተገንዘብኩ። ጸገማተይ ምስ ናይ መጀመርታ ንቕሓተይ ኪጅምሩ ይኽእሉ እዮም፡ ንሱ ግና ቅድሚኦም ተንሲኡ እዩ፡ ንሳቶም ድማ ኩሉ ግዜ ድሉዋት እዮም። ንሱ ኩሉ ግዜ ቅድሚኦምን ቅድመይን እዩ። ምሳኡ ድማ ነፍሲ ወከፍ ጸገም፡ ዝኾነ ይኹን ግዜን ቦታን እንተ ተላዕለ፡ ዜሰግረኒ ዜድሊ ጸጋ ኣሎ።
እቲ ዝጠቐስክዎ ቃል ኣዝዩ ጽቡቕ እዩ። እግዚኣብሔር ብዙሓት ከተማታት ኪበጽሕ፡ ኣብኡ ብዙሕ ኣገልግሎት ኪገብር፡ ብዙሓት ዜድልዩ ነገራት ኬማልእ፡ ብዙሓት ሓዘናት ኬርሕቕ ነበሮ፤ መከራ ብዙሓት ሰባት መዓልቲ ምስ ወግሐ ኺዓብዮ ነበሮ፡
ግናኸ ኣይተገረሞን ወይ ኣይዓበዮን፡ ከመይሲ ንሱ ቅድሚኦም ኩሎም ተንሲኡ ነይሩ፡ ንነፍሲ ወከፎም ድማ ተዳልዩ ነይሩ፤ እቲ ኣብኡ ዝነበረ ምድላዋት ንናይ መዓልቲ ድሌታት ዚበቅዕ ነይሩ። ንኹሉ እቲ ድሌታት ምስ ኣቦኡ ብምሕባር ረኣዮ። ነፍሲ ወከፍ ጉዳይ ቅድሚኡ ሓለፈ፡ ኣብቲ በይናዊ ቦታ ድማ ናይ ምልጃኡ ርእሰ-ጉዳይ ነበረ። ኪጽሊ ኸደ።
ኢሳይያስ 50፡4 ኣብዚ ነጥቢ እዚ ብሓይሊን ብበረኸትን ናብ ኣእምሮ ይመጽእ፦
ጐይታ ኣምላኽ ንዝደኸመ ቃል ብግዜኡ ኽዛረብ ምእንቲ ኽፈልጥ፡ ልሳን እቶም እተማህሩ [ደቀ መዛሙርቲ] ሃበኒ፡ ንሱ ንግሆ ንግሆ የንቅሓኒ፡ ኸም እተማህሩ [ተማሃራይ፡ ወይ ደቀ መዛሙርቲ] ኽሰምዕ እዝነይ የንቅሓኒ። (ኢሳይያስ 50፡4)
ናይ ጐይታና ኣብ ምድሪ ዝነበረ ህይወት ኣገልግሎት ዘደንቕ መግለጺ! ግናኸ ሕጂ ካብ ዘለዎ ህይወት ኣይተሓተን፡ ከመይሲ ንሱ ምእንታና ኺልምን ኩሉ ግዜ ህያው እዩ; ምልጃ ድማ ሓድነት እዩ (ዘፍጥረት 18.33 ኣመልከት)፤ ኣብ መንጎ እቲ ለማኒን እቲ ዚልምንሉ ኣምላኽን ብዛዕባ እቶም ናይ ምልጃኡ ርእሰ-ጉዳያት ሓድነት። እቲ ምልጃ ድማ ቅድሚ እቲ ዜድሊ ብሓይሉ ምምጽኡ ይግበርን ይሰማዕን። «ምእንታኻ ጸሊየ ኣሎኹ» በሎ ንጴጥሮ፡ ገና ንሱ ብዘይፍላጥ፡ ዝኾነ ይኹን ዜድሊ ነገር ከም ዘይብሉ ኾይኑ ኣብ ድቃስ ከሎ።
ንዕኡ ኣብ ምድሪ ኣብ ዝነበረ ህይወት ኣገልግሎቱ ምሕሳብ ዓብዪ ምትብባዕ ይህበና፡ ከመይሲ ኣብቲ ኣገልግሎት ንርእሱ ኣርኣየ፡ ንሱ ድማ ኣይቅየርን እዩ፤ ንኹሉ ዜድሊ ነገር ንምምላእ ዘለዎ ድልውነት ሕጂ ኸም ሽዑ እዩ፡ እቲ ዚገብረሉ ጸጋ ድማ ኣይነከየን።
እቶም ብብዙሕ ሓሳባት ተሰኪሞም ዜንብዑን ዜንቃዕርሩን፡ ብርሃኖም ንኣምላኽ ብኣዝዩ ብዙሕ ጾር ሓሳባት ኪጠፍእ ዝቐረበ፡ ሚልዮናት ቅዱሳን ኣምላኽ ኪለዓሉን ኪሕደሱን እንተ ኾይኖም፡ ከም ስዕረት ዚሰዓሩ ርእሶም ኬልዕሉን ኣብ ክንዲ ዜንብዑ ኺዝምሩን እንተ ኾይኖም፡ ነዚ ዓብዪ ሓቂ እዚ ኺፈልጥዎ ኣለዎም። እግዚኣብሔር ቅድሚ ዜድልዮም ነገር ተንሲኡ፡ ቅድሚ ዜጨንቖምን ዜሻቕሎምን ምምጽኡ ኩሉ ፈሊጥዎ ነይሩ፤ እዚ ሓደ ብዘይግደስነትን ምናልባት ብዘይድልየትን ዚቕበልዎ ናይ እምነቶም ዓንቀጽ ጥራይ ኪኸውን የብሉን፡
ግናኸ ኣብ ነፍሶም ዓሚቕ ምእማን ኪኸውን ኣለዎ፡ እዚ ድማ ንርእሶምን ንናይ መዓልቲ ጾሮምን ኣብ መጀመርታኡ ናብኡ ኼረክብዎ ኺገብሮም እዩ፡ እዚ ድማ ንኹሉ ሓሳቦም ኣብኡ ኼንብርዎ ኺገብሮም እዩ።
ኣብዚ ቅኑዕ መስመር ከም ዘሎኹ ዝኾነ ይኹን ጥርጣረ የብለይን፡ ነዚ ዓብዪ ሓቂ፡ ነዚ ብሩኽ፡ ኣተባባዒ፡ ሰላም ዚህብ ሓቂ፡ ንኣንበብተይ ኣትሪረ እምሕጸን፡ ዜድልየኩም ነገር ቅድሚ እግዚኣብሔር ኣይከውንን እዩ፤ ንኣኻትኩም ኣገሪምኩም ይኸውን፡ ንዕኡ ግና ኣይገረሞን።
ኣብዛ ወረቐት እዚኣ ኩሉ ዚበቅዕ ክርስቶስ እሰብኽ፡ ኩሉ ግዜ ድሉው፡ ኩሉ ግዜ ዚኽእል፡ ኩሉ ግዜ ድማ ዚደሊ፤ ንሱ ቅድሚ መዓልቲ ጸገማትኩም ምምጽኡ ኣዝዩ ንግሆ ተንሲኡ። ነፍሲ ወከፍ ኣንባቢ ድማ ነቲ ዝጽሕፎ ንርእሱ ኼንብቦ፡ ብዘይካ ናብ ካልእ ምጥቃስ፡ እዛ ወረቐት እዚኣ ንዕኡ ጥራይ እተጻሕፈት ፍሉይ ናይ ብሕቲ መልእኽቲ ኸም ዝኾነት ጌሩ ኼንብቦ ኣትሪረ እምሕጸን፤ ከምኡ ድማ «እዚ ኣዝዩ ዝኸበደን ኣዝዩ ዜጨንቐንን ጾር፡ ቅድሚ ምፍላጠይ ኩሉ ንእግዚኣብሔር ፍሉጥ ነይሩ፡ ንሱ ድማ ቅድሚኡ ተንሲኡ፡ እንተ ዘየልገሶ፡ ኬሰግረኒ እዩ። ብዛዕባኡ ናብኡ ኽኸይድ፡ ኩሉ ድማ ካብ ወገነይ ኣብ እግሩ ኸንብር እየ፡ ከመይሲ ኣነን ንሱ ድማ ናይ ፍሉይ ድልየቱን ሓሳቡን ዕላማታት ነይርናን ኣሎናን።»
ነዚ ኣብ ነፍሲ ዘሎ ስምዒት ሒዝካ ናብኡ ምቕራብ ዘደንቕ ነገር እዩ፤ ንግሆ ቅድሚ ምትንሳአይ ተንሲኡ ብዛዕባይ ይሓስብ ከም ዝነበረ፡ ንናይ ንቕሓተይ ጭርሖ ኺሰምዕን ኪምልስን ድማ ይጽበን ተዳልዩ ከም ዝነበረ ምፍላጥ። ነፍሲ ብፍርሃትን ምስጋናን ይመልኣ፡ ብፍርሃት ብሰንኪ እንታይ ምዃኑ፡ ብምስጋና ድማ ብሰንኪ ኩሉ እቲ ንኣይ ዝኾኖ ምዃኑ። እዚ ናይ ርእሰ-ፍቕሪ ኣረኣእያ ድዩ፧ ነገራት ብኸምዚ ኣገባብ ክንርእዮም ከለና ጥራይ ኢና ካብ ርእሰ-ፍቕሪን ስስዔን እንድሕን—ከመይሲ ካብ ርእሰ-ፍቕሪ ዜድሕን ሓገዝ ካብ እግዚኣብሔር እዩ—እቲ ኣብኡ ዘሎ ጸጋ፡ ካብ ልዕልና ክብሩ ናብ ዓሚቕ ዜድልየና ነገር ዚወርድ። ንሱ ባዕሉን እኹል ምዃኑን እዩ ካብ ርእሰ-ፍቕርና ዜልዕለናን ንዕኡ ኸነመስግኖን ንናይ መዓልቲ ህይወትና ብዘይ ምጕርምራምን ምብኣስን ክንነብርን ሓራ ዜውጽኣና።
