ሓደ ጉጅለ መንእሰያት ቅድሚ ምሸት ብሉጽ ሓዊ ዘለዎም ቦታ ደው ኢሎም ነበሩ፤ ንርሕቀቱ ይዕቅኑ፣ ክንደይ ከም ዝነደደ ይነግሩን ብዛዕባ ኣበርክቶኦም ብሃንቀውታ ይዛረቡን ነበሩ። ሓሙኹሾኡ ገና ይነድድ ነበረ፣ ድሕሪ ገለ ግዜ ድማ ናይ ትማሊ ሓጎስ ንምሕዳስ ተስፋ እናገበሩ ንምእካቡ ጀመሩ። ቀልጢፎም ገደፍዎ እሞ ብህድኣት ደው በሉ፣ ኣነ ድማ ብሓዘን ናይ ስራሖም ውጽኢት እናርኣኹ፣ ዝባኸነ ጻዕሪ እዩ ኢለ ሓሰብኩ። ሓድሽ ነዳዲ ኣይነበሮምን።
እቶም መንእሰያትን ሓዊኦምን ሓሙኹሾኦምን ንኣይ ምሳሌ ኮኑኒ፣ ኣነ ድማ እናሓሰብኩ፣ ብዘየሻኩር ድምጺ ተዛረቡኒ።
ኣብ ዝሓለፈ ግዜ ዝነበረኒ ቅንኣትን ንክርስቶስን ኣገልግሎቱን ዝነበረኒ ምፍቃርን ብምሕሳብ-ብሓቂ ነቲ ዝነደደ ሓሙኹሾ ናይ ዝሓለፈ ግዜ ብምእካብ-ከም ዝሕድሶ ብዙሕ ከም ዝፈተንኩ ዘከርኩ፣ ኩሉ ከንቱ ከም ዝኾነ ድማ ረኸብኩ፣ ኣነ ድማ እናሓሰብኩ፣ ደጋጊመ ንርእሰይ፣ ክኸውን ኣይክእልን እዩ፤ እቲ ሓዊ ክነድድ እንተኾይኑ፣ እቲ ሕጂ ዘሎን ዝመጽእን ከምቲ ዝሓለፈ ሓጎስን ሓይልን ክህልዎ እንተኾይኑ፣ ብምሕሳብ ናይ ዝሓለፈ ግዜ ኣይኮነን፣ የግዳስ ሓድሽ ነዳዲ ብምርካብ እዩ፤ እቲ ሓዊ ብቐጻሊ ብሩህ ክኸውን እንተኾይኑ፣ ኩሉ መዓልቲ ሓድሽ ነዳዲ ክህልዎ ኣለዎ። ሽዑ ኣብ ሕጊ እግዚኣብሔር፣ “እቲ ሓዊ ኣብቲ መሰውኢ ኩሉ ግዜ ክነድድ ኣለዎ፤ ከቶ ኣይጠፍእን እዩ” ተባሂሉ ከም ዝተጻሕፈ ዘከርኩ፣ ነቶም ነቲ ጥንታዊ ድንኳን ዘገልግሉ ዝነበሩ ሌዋውያን፣ ነዳዲ ካብ ርሑቕ እናደለዩን ነቲ ሓዊ መሰውኢ ለይትን መዓልትን እናሓለዉን ብቐጻሊ እናመገቡን ንርእሰይ ስእሊ ገበርኩ፣ ድማ ሓተትኩ፣ መንፈሳዊ ሓዊ-ንክርስቶስ ምፍቃርን ብትግሃት ምፍቃርን-ኣብ ነፍሲ ኩሉ ግዜ ክነድድ ከመይ ገይሩ ይኽእል፣ ነዳዲኸ ካበይ እዩ?
መልሲ ሕቶይ ብቕልጡፍን ብሓይልን መጸ። መንፈስ ኣምላኽ መጺኡ እዩ እሞ ንሱ እዩ ነዳዲ ዝህብን ነቲ ሓዊ ኣብ ልቢ ኩሉ ግዜ ከም ዝነድድ ብሓጎስ ዝገብርን። ቅድም ናብቲ እግዚኣብሔር ባዕሉ ብዛዕባ ምምጻኡ ዝበሎ ተመለስኩ።
ግናኸ እቲ መጸናንዒ፣ መንፈስ ቅዱስ፣ ኣቦ ብስመይ ዝሰዶ፣ ንሱ ኹሉ ክምህረኩም እዩ፣ ዝነገርኩኹም ዘበለ ኹሉ ድማ ከዘክረኩም እዩ (ዮሃንስ 14:26)።
እዘን ቃላት እዚኣተን ኣብ መለኮታዊን ዘይጋገን ፍጹምነት ንዓና የረጋግጻልና ኣርባዕተ ወንጌላት፣ ከመይሲ ንሃዋርያት እተነገራ እየን፣ ንሳቶም ድማ ብዘይጋገ ሓይሊ መንፈስ ቅዱስ እምበር፣ ብስሕተት ዝመልኦ ተፈጥሮኣዊ ትዝታኦም ኣይኮነን ዝዘከሩዎ ዝጸሓፉ።
ንሕና-እወ፣ ንስኻን ኣነን-እቲ ናይ ጐይታና የሱስ ቃላት ባዕሉን እቲ ኣገባብ ባዕሉን ክህልወና፣ ከምቲ ኣብ ምድሪ ኣብ ዝነበረሉ ግዜ ዝተዛረቦን ዝገበሮን። ቃላቱ ኣብ እንሰምዓሉን ንእኡ ኣብ እንሓስበሉን ግዜ፣ ንሓድሕድና፣ “ኣብ መገዲ ምስናና ኣብ ዝዛረበናሉ ግዜ ልብና ኣይነደደንዶ?” ንብል፣ ንእኡ ድማ ብኣምልኾ፣ “ንስኻ ቃላት ናይ ዘለኣለማዊ ህይወት ኣሎኻ” ንብል። ኣብ ወንጌላት ንሓዊ ዘይውዳእ ነዳዲ ኣሎ። ግናኸ እግዚኣብሔር ብዛዕባ መንፈስ ካብኡ ንላዕሊ ዝብሎ ነበሮ። በለ፣
እቲ መጸናንዒ ምስ መጸ፣ ንሱ ኻብ ኣቦ ዝሰዶ፣ መንፈስ ሓቂ፣ ካብ ኣቦ ዝወጽእ። ንሱ ብዛዕባይ ክምስክር እዩ (ዮሃንስ 15:26)።
እዚ ናይ መንፈስ ቅዱስ ምስክርነት ንዕብየትን ክብረትን ጐይታና እዩ። ኣብ ግብሪ ሃዋርያትኣሎና፣ ዘይጋገ ምስክርነት። ትሕትናኡን ጸጋኡን ልእመቱ፣ ሓዘኑን መከራኡን ሞቱ ከምቲ ኣብ ወንጌላት ተመዝጊቡ ዘሎ ንዓና ናብ ብትግሃት ምፍቃር እንተኣበሳጨወና፣ ምስክርነት መንፈስ ኣብ ግብሪ ሃዋርያት ብዓወት ይመልኣና። ንሱ እቲ ዓዋቲ እዩ፣ “ኣምላኽ ነዚ የሱስ እዚ ጐይታን ክርስቶስን ገበሮ።” “ንሱ ንእኡ ልኡልን መድሓንን ገበሮ።” ብዛዕባ ዕብየቱን ክብረቱን፣ ብዛዕባ ስሙ ድማ ካብ ኩሉ ስም ልዕል ዝበለ፣ ንሱ ኣብ ክብሩ ንዓና ከም ዝነብር ኣብ እንሓስበሉን ኣብ እንርደኣሉን ግዜ፣ “ንሱ ኩሉ ግዜ ምእንታና ምእንቲ ክልምን ይነብር እዩ” እሞ፣ እቲ ሓዊ ኣብ ውሽጥና ይነድድ፣ ከመይሲ ኣብዚ ብሓቂ ነዳዲ ኣሎ። ደቀ መዛሙርቱ ናብ ሰማይ ከም ዝዓረገ ምስ ረኣዩዎ ኣምለኹዎ እሞ ብዓብዪ ሓጎስ ተመልኡ፣ ብቐጻሊ ድማ ንኣምላኽ የውድሱን ይባርኹን ነበሩ፣ ከምኡ ድማ ንዓና ክኸውን እዩ መንፈስ ብዛዕባ ክብሩ ኣብ ሰማይ ኣብ ዝምስክረልና ግዜ። እቲ ሓዊ ኣብ ህይወት ሃዋርያት ክንደይ ብሩህ ኮይኑ ነደደ፣ ብሓይልን ብመንፈስ ቅዱስን ብብዙሕ ምትእምማንን ንክብሪ ጐይታኦም ምስክርነት ኣብ ዝሃቡሉ ግዜ።
ግናኸ፣ እግዚኣብሔር በለ፣
መንፈስ ሓቂ ምስ መጸ፣ ንሱ ናብ ኩሉ ሓቂ ክመርሓኩም እዩ፤ ከመይሲ ብዛዕባ ርእሱ ኣይዛረብን እዩ፤ ግናኸ ዝሰምዖ ዘበለ ኹሉ፣ ንሱ ክዛረብ እዩ፤ ዝመጽእ ዘበለ ድማ ከርእየኩም እዩ። ንሱ ክብረይ ክገልጽ እዩ፤ ከመይሲ ካብ ናተይ ክቕበል እዩ፣ ንዓኹም ድማ ከርእየኩም እዩ (ዮሃንስ 16:13-15)።
እዘን ቃላት እዚኣተን ናብ መልእኽታት የብጽሓና፣ ከመይሲ ኣብኡ እዩ እቲ መንፈስ ዝሰምዖን ንዓና ዝገልጾን ሰማያዊ ነገራት ዘሎ። 1 ቈረንቶስ 2 ነዚ የረጋግጸልና፣
ዓይኒ ዘይረኣየቶ፣ እዝኒ ዘይሰምዓቶ፣ ናብ ልቢ ሰብ ድማ ዘይኣተወ፣ ኣምላኽ ንፈተውቱ ዘዳለዎ ነገራት። ግናኸ ኣምላኽ ብመንፈሱ ገይሩ ንዓና ገሊጽዎ እዩ፤ ከመይሲ መንፈስ ኩሉ ይምርምር እዩ፣ እወ፣ ነቲ ዓሚቕ ነገራት ኣምላኽ።
እዚ ኩሉ ነገራት ድማ ናይ ክርስቶስ ነገራት እዩ፣ ናትና ድማ እዩ ከመይሲ ናቱ እዩ፣ ከመይሲ ምስኡ ተኻፈልቲ ውርሲ ኢና፣ ንሱ ድማ ከም ዓለም ኣይህብን እዩ፣ የግዳስ ዝውንኖ ዘበለ ኩሉ ምስ ፍቑራት ተኻፈልቲ ውርሱ ይካፈል እዩ። ኣብዘን ብመንፈስ ቅዱስ ዝተመስጥኣ መልእኽታት ንሓዊ ክንደይ ነዳዲ ኣሎ! “ዝመጽእ ዘበለ ድማ ከርእየኩም እዩ” ናብ ራእይየብጽሓና፣
ኣብኡ ድማ ልብና ከም ዝነድድ ዝገብር፣ ናይ ጐይታና ክብሪ ብቑዕ ዝኾነ ተገሊጹልና ኣሎ፤ ግናኸ “መንፈስ ንኣብያተ ክርስቲያን ዝብሎ ዘበለ” ንምስማዕ እዝኒ እንተሃለወና ጥራይ እዩ ዝነድድ።
እቲ ምስጢር ኣብ ትኽክል ንመንፈስ ቅዱስ ምግዛእ እዩ። እንተኣሕዘንናዮ እቲ ሓዊ ናብ ዝነደደ ሓሙኹሾ ክቕንስ እዩ፤ ንክርስቶስ ግድየለሽ እንተኾንና ድማ ነሕዝኖ ኢና። ንክርስቶስ ግድየለሽ ምዃን ድማ ንልቡ ብርቱዕ የሕዝኖ፤ እዚ ኻብ ቃላቱ ንቤተ ክርስቲያን ላኦዲቅያ ንመሃሮ ኢና፦
ንስኻ ዘይትሑልን ዘይትፍኡምን ኢኻ፤ ሑል ወይ ፍኡም እንተዝትኸውን ምፈተኹ። ስለዚ ድማ ንስኻ ፍኡም ዘይኮንካን ሑል ዘይኮንካን ስለ ዝኾንካ፣ ካብ ኣፈይ ክተፍኣካ እየ (ራእይ 3:15-16)።
ካብ ከምዚ ዝበለ ኩነታት ይሓልወና፤ ግናኸ ከምኡ ክኸውን እንተኾይኑ፣ እቲ ሓዊ ኩሉ መዓልቲ ብሓድሽ ነዳዲ ክምገብ ኣለዎ።
ግናኸ መንፈስ ነቲ ሓዊ ኣብ ነፍስና ንምምጋብ ይሕጎስ እዩ፤ እዚ ዓብዪ ስርሑ እዩ፣ ከንቱ ድማ ኣይኮነን፣ ከመይሲ ኣብ መወዳእታ እቲ መጽሓፍ መንፈስን መርዓትን ንየሱስ፣ “ንዓ” ይብሉ ከም ዘለዉ ንምበብ። እቲ ጭርሖ ኻብ ፍቕሪ ንእኡ ብሓዊ ዝነደደ ልቢ ዝመጽእ እዩ እሞ ምስኡ ክሳዕ ዝኾኑ ኣይዕገብን እዩ።
