እዚ “እቲ ዝተረፈ ግዜና” ዝብል ኣበሃህላ ንነፍሲ ወከፍና ብምሉእ ሓይሉ ይምጻእ። ክንደይ ከም ዝኸውን፡ ሓደ እኳ ክዛረብ ኣይክእልን እዩ። ዓመታት፡ ወርሓት፡ ሰሙናት፡ ወይ መዓልታት ክኸውን ይኽእል እዩ። ብምምጻእ ጐይታ፡ እቲ ብሩኽ ተስፋና፡ ብድንገት ክዛዘም ይኽእል እዩ፤ ግናኸ፡ ነዊሕ ይኹን ሓጺር፡ እዚ እዩ እቲ ብፍቓድ ሰባት ወይ ብፍቓድ ኣምላኽ ክንነብረሉ ዘሎና ግዜ። ጴጥሮስ ነዞም ክልተ ቦታታት ኣብ ሓንቲ ዓንቀጽ ብግልጺ የነጻጽሮም (1 ጴጥሮስ 4:2)። ብግልጺ ኣብ ቅድሚ ኣዒንትና ከቕምጦም ፍቐዱለይ፡ ብቑምነገር ክንምርምሮም ምእንቲ።
እቶም ክልተ ቦታታት፡ ሞትን ህይወትን
ሓደ ቦታ ሞት ማለት እዩ፡ እቲ ሓደ ኸኣ ህይወት፡ ነፍሲ ወከፍ ብቃል ኣምላኽ እንደገና ዝተወልደ ነፍሲ ኸኣ ምስቲ ቃል ብጴጥሮስ ኣቢሉ ብሓጐስ ክሰማማዕ እዩ፡ “እቲ ዝሓለፈ ግዜ ህይወትና ይኣኽለና” ኣብቲ ቦታ ሞት ንምንባር (ፍ. 3)፡ እቲ “ዝተረፈ ግዜና” ኸኣ ንፍቓድ ኣምላኽ ክንነብር። ግናኸ እዚ ቅድሚ ምዃኑ እንታይ ከም ዝድለ ንርአ። ዓበይቲ ስነ-ምግባራዊ ሕቶታት ቅድም ክምልሱ ነበሮም። ሕቶታት ፍትሒ፡ ቅድስናን ሓቅን፡ ዝተሰብረ ሓላፍነትናን ፍርዲ ኣምላኽን።
ኣምላኽ ንሰብ ክፈጥር ከሎ ዓቢ ዕላማ ከም ዝነበሮ ግልጺ ነበረ። እቲ ዝፈጠሮ መገዲ፡ እቲ ዝሃቦ ህይወትን ሓይልን፡ ከምኡ’ውን እቲ ኣብ መለኮታዊ ምኽሪ ዝነበረ ዝገርም ቃል፡ “ንሰብ ብምስልና፡ ብኣምሳልና ንግበሮ” እዚ የረጋገጽ። እዚ ብኢዱን ብምኽሩን ዝተፈጥረ ፍጥረት ንእኩይ ተጠቒሙ ካብ ቅድሚኡ ክጠፍእ ዕላማ ኣምላኽ ኣይነበረን። ኣብ ፍጥረት ሰብ፡ ባህርይን ባህርይ ኣምላኽን ተዋፊሩ ነበረ፤ ክብርታት ዝፋኑን ሓጐስ ልቡን ምስ ሰብ ተኣሳሲሩ ነበረ።
ግናኸ ሰብ ወደቐ—ምናልባት ኣብታ ቐዳመይቲ መዓልቲ፤ ውድቀቱ ኸኣ ክንደይ ዝኸፍአ ነበረ! ንፈታኒ ጥራይ ዘይኮነስ ዝሰምዐ፡ ሰብኣይ ከኣ ኣብ ፈተና ወደቐ፡ ግናኸ ብምግባሩ፡ ብግልጺ ኣዒንቲ፡ ሰብኣይ ንኣምላኹ ከሓዲ ኾነ፡—ከመይሲ ኣዳም ኣይተታለለን፤ ዝገበሮ ይፈልጥ ነበረ፤ ናብ ጸላኢ ኸደ፡ ምስኡ ኸኣ ኩሉ እቲ ዝተዋህቦ ሓይሊ ሒዙ፤ ወለዶኡ ኸኣ ኣብዚ ዝተፈላለየ ኩነታት እዚ ንኣምላኽ ተጠቒሙሉ እዩ። እዚ ካብ ህይወት ኣምላኽ ምፍላይ ክሳዕ ክንድዚ ምሉእ እዩ፡ ደቂ ኣዳም፡ ሰብኣይ ኣብ ባህርያዊ ኩነቱ፡ ንሞት ይፈትዉ፡ ንህይወት ኸኣ ይጸልኡ! ሰብኣይ ኣብ ባህርያዊ ኩነቱ ንኣምላኽ ከሐጕስ ኣይክእልን እዩ።
ከመይሲ ስጋዊ ኣእምሮ ንሕጊ ኣምላኽ ኣይግዛእን እዩ፡ ብሓቂ ኸኣ ኣይክእልን እዩ (ሮሜ 8:7–8)።
ሰባት ንብርሃን ካብ ጸልማት ይፈትዉ፡ ከመይሲ ግብሮም ክፉእ እዩ (ዮሃንስ 3:19)።
ናይ ሰብኣይ ዘስካሕክሕ ኩነታትን ናይ ኣምላኽ ጸገምን
ንሕና፡ ከም ባህርያዊ ሰባት፡ ክንደይ ዘስካሕክሕ ኩነታት ነበረና!—ኣብቲ ቦታ ሞት እሱራት፡ ብምኽንያት ሓጢኣትና ኸኣ ከቢድ መቕጻዕቲ ኣሎና። ከምቲ ንከቢድ ገበን ኣብ ልዕሊ ሕግታት ሃገር ብሞት ዝተፈርደሉ ሰብኣይ ኢና ነርና። ንእኡ ካብኡ ምውጻእ ብዘይካ ነቲ ዝኣሰሮን ዝፈረዶን ፍትሒ ምጥሓስ የብሉን፤ ካብቲ ምርኮ ክወጽእ ዝኽእለሉ ሓንቲ ደገ ጥራይ ኣላ—
እታ ደገ ሞት።ስለዚ፡ ሰባት ኣብ ምርኮ ሓጢኣት ተታሒዞም ኣለዉ፡ ብፍቓድ ስጋኦም ኸኣ ኣብዚ ቦታ ሞት ተታሒዞም ኣለዉ፡ ነዚ ዘስካሕክሕ ኩነታትን ድሕሪ እዚ ፍርዲ ከም ዝመጽእን ዕውራት እዮም። ኣብኡ ኩላትና ነርና!
ካብ ዝኾነ ፍጥረት ሓገዝ ኣይነበረን፤ ሰብኣይ ከኣ ንገዛእ ርእሱ ክፈትሕን ንቕድሚት ዝነበረ ንጽህናኡ ክመልስን ወይ ንዝተናወጸ ግርማ ሰማይ ምትካእ ክገብርን ኣይከኣለን። ሰይጣን ክፈትሖ ኣይደለን ኣይከኣለን፡ ግናኸ ብምርኮ ተንኮላቱ ንዝፋን ኣምላኽ ክሃድድ ይኽእል ነበረ። ቅዱሳት መላእኽቲ ክሕግዙ ኣይከኣሉን፡ ከመይሲ ቅድስና ጥራይ ስለ ዝፈልጡ ንሓጥእ ጥራይ ክፈርዱ ይኽእሉ ነበሩ። ኣምላኽ ባዕሉ እንተ ዘይተኣታቲዩ፡ ተስፋ ኣይነበረን።
ኣምላኽ ባዕሉ ኸኣ ክኣቱ ነበሮ፡ ከመይሲ ጽንዓት ዝፋኑ ተፈታቲኑ፡ ቕንዕናኡ ኸኣ ተነቒፉ ነበረ። ግናኸ እንታይ ክገብር ይኽእል? ንፍጥረታቱ እንተ ተሓጋጊሱን ሓጢኣቶም እንተ ሓሊፉን፡ ኣምላኽ ቅድስና ኣይኮነን፤ ንሓጥእ ብመሰረት ቅዱስ ፍትሑ እንተ ፈሪድዎ ኸኣ፡ ዕላማኡ ናይ በረኸት ክፈሽል እዩ፡ እዚ እንተ ተፈጺሙ ኸኣ፡ ክሳዕ ሕጂ ኣምላኽ ክኸውን ይኽእል ድዩ? ሰይጣን ከምዚ ገይሩ ይሓስብ ነይሩ ይኸውን፡ ንኣምላኽ ከኣ ኣብ ከቢድ ጸገም ኣእትይዎ ይኸውን ኢሉ ይሓስብ ነይሩ ይኸውን ድዩ? ኣምላኽ እንታይ ክገብር እዩ? ንዝጸልእዎን ንሓጢኣቶም ዝፈትዉን ሰባት፡ ንሓጢኣቶም ክጸልኡን ንእኡ ከምልኹን ብኸመይ ከምጽኦም እዩ? ካብቲ ቦታ ሞት ኣውጺኡ ናብቲ ቦታ ህይወት ብኸመይ ከቕምጦም እዩ፡ ምስ ቅዱስ ባህርዩ ኸኣ ብኸመይ ክሰማማዕ እዩ? ካብቲ ዘይውዳእ መዝገብ ዘለኣለማዊ ጥበቡን ሓይሉን ንሰማያት ብዘይቑጽሩ ጸሓያት ክመልኦም ይኽእል ነበረ፡ ግናኸ እዚ ሕቶ እዚ ናይ ካልእ ዓለም ነበረ፡ ብሓይሊ ወይ ብቃል ክፍታሕ ኣይከኣለን። ፍትሕን ፍቕርን፡ ሓቅን ምሕረትን፡ ኩሉ ክምርመር ነበሮ። ኣምላኽ ባዕሉ ክኸውን ኣሎዎ፤ ብዛዕባ እቲ ንሰብ ዝነበሮ ኩሉ ዕላማታት ዝመስል ምፍራስ እንታይ ምዃኑ ከርኢ ኣሎዎ። ብሓደ ኣገልግሎት መገዲ ክረክብ ይኽእል ድዩ? ሰባት ክሰማምዑ ይኽእሉ እዮም፡ ግናኸ ኣምላኽ ኣይክእልን እዩ፤ ነፍሲ ወከፍ ባህርዩ ናብ ምሉእ ቁመት ዘለኣለማዊ ፍጽምናኡ ክቐውም ኣሎዎ፤ ፍትሑ ብምሉኡ ክረጋገጽ ኣሎዎ፤ ሓቂ ክድገፍ ኣሎዎ፤ ሽዑ ኸኣ ጣዕሚ ድምጺ ፍቕሪ ብኸመይ ክስማዕ እዩ? ልቢ ኣምላኽ፡ እቲ ኣብ ኩሉ ዕላማታቱ ንበረኸት ሰብን ንኽብሩን ዝንቀሳቐስ፡ ብኸመይ መገዱ ክረክብ እዩ? ኩሉ ኣእምሮ ኣብ ፍጥረት ንምግላጽ መገዲ ኣምላኽ ይጽበ ነበረ፤ ከመይሲ ኣብ ዓወቱ ክብሩ፡ ምፍራስ ኩሉ እኩይ፡ ከምኡ’ውን በረኸትን ሰላምን ነፍሲ ወከፍ ንእኡ ዝግዛእ ፍጥረት ይምርኮስ ነበረ።
መፍትሒ ኣምላኽ፡ ስቓይን መስዋእትን ክርስቶስ
1 ጴጥሮስ 3:18 መልሲ ይህብ።
ክርስቶስ እውን ንሓጢኣት ሓንሳብ ተሰቕለ፡ ጻድቕ ንዘይጻድቕ፡ ናብ ኣምላኽ ምእንቲ ከምጽኣና፤ ብስጋ ሞይቱ፡ ብመንፈስ ግና ህያው ኾነ።
ክርስቶስ፡ ሓደ ወዲ ኣምላኽ፡ ዘለኣለማዊ ነባሪ ሕቕፊ ኣቦ፡ ነዚ ዝገርም ስራሕ እዚ ዝወሰደ እዩ። ሽዑ ቃል ካብ ምኽሪ ሰማይ ይበጽሓና፡ እቲ ወዲ እዩ ዝዛረብ።
እንሆ፡ ፍቓድካ፡ ኣምላኽ፡ ክገብር መጻእኩ፤ ስጋ ኣዳልየለይ።
ብኣቦ ዝተላእከ ኸኣ፡ ናይ ፍቕሪ ኣምላኽ ንሰብ ምስክር እዩ።
ናብ ሰብኣውነት፡ ናብቲ ቦታ ዘይምእዛዝን ሞትን ሰባት ዝነበሩሉ መጸ። ብሓቀኛ ሰብኣውነት ኣብ መንጎ ሓጥኣን ሰባት ተንቀሳቐሰ—እቲ ቅዱስ ብመንፈስ፡ ነፍስን ስጋን፤ ኣብ ሰብኣውነቱ ከምቲ ኣብ መለኮታዊ ክብሩ ቅዱስ ዝነበረ፤ ኣብ መብልዕ እንስሳ፡ ኣብ ህጻንነቱ፡ ኣብ ኣገልግሎቱ፡ ከምኡ’ውን ኣብ መስቀል ቀራንዮ ከምቲ ኣብ ዝፋን ክብሪ ተቐሚጡ ንዓለማት ዝፈጠረ ቅዱስ ነበረ። እዚ ቅዱስ ኣምላኽ እዚ ናብቲ ቦታ ሞት መጸ፡ ብሞቱ ኸኣ ካብኡ ንዓና መገዲ ክኸፍት፡ ናብ ኣምላኽ ከኣ ከምጽኣና።
ፍቓድ ኣምላኽ፡ እቲ ክገብሮ ዝመጸ፡ ናብ ስቓይ ቀራንዮ ወሰዶ። ብኢድ ሰባት ተሰቕለ፡ ግናኸ እቲ እዚ ጽሑፍ ዝዛረበሉ ስቓይ ካብ ሰባት ኣይነበረን።
ንሓጢኣት ሰብ ተሰቕለ።
ሰባት ነዞም ስቓያት እዚኦም ከውርዱ ኣይከኣሉን፤ ንሱ ብምኽንያት ገበናትና ምስ ተወግአን ብምኽንያት ዓመጻትና ምስ ተደቝሱን፡ እቲ ዝደቝሶ እግዚኣብሄር ኣምላኽ ነበረ። ጸልማት፡ እቲ ዓይኒ ሰብኣይ ክሰርጾ ዘይከኣለ፡ ንመስቀል ከበበ፡ ከመይሲ ሓዘን ተሰቓሊ ሓጢኣት ልቢ ሰብኣይ ክምርምሮ ኣይከኣለን፡ ሽዑ ኸኣ ካብቲ ዘይሰርጽ መጋረጃ እቲ ጩኸት መጸ።
ኤሊ፡ ኤሊ፡ ላማ ሳባኽታኒ!
ካብቲ ጥልቀት እቲ ዝተሓደገ ዝጨደረሉ፡ ካብ ሞት ናብ ህይወት ንምሕላፍ ዝተኸፍተ ቕኑዕ መገዲ ንመሃር። ኣብኡ፡ ኣብ መስቀል፡ ነፍሱ መስዋእቲ ሓጢኣት ምስ ተገብረት፡ ፍቕሪ ኣምላኽ ንሰብ ብምሃብ ወዱ ተኣዊጁ ነበረ፡ ፍትሕን ሓቅን ምእንቲ ክድገፉን ዕላማ ኣምላኽ ኣብዚ ንዓና ብምሉኡ ክፍጸምን፡ ምስ ቅድስናኡ ብፍጹም ስምምዕ። ንሓጢኣት ምስ ተሰቕለ፡ ጻድቕ ንዘይጻድቕ፡ ሞቱ ካብቲ ቦታ ሞት ናብቲ ቦታ ህይወት መገዲ ከፈተ—ሰባት ካብ ምርኮ ፍቓድ ስጋ ናብ ሓርነት ጸጋ ንፍቓድ ኣምላኽ ክገብሩ ዝሓልፉሉ መገዲ። እንደገና፡ ነቲ ካብ ሓደ ናብቲ ሓደ ዝወጽእ መገዲ ኣብ ቅድሚ ኣዒንትና ንምቕማጥ ነቲ ቦታታት እጥቀመሉ ኣሎኹ።
እቲ መገዲ ምውጻእ፡ እምነትን ጥምቀትን
እምነት እያ ነቲ ዝገርም መገዲ እትወስደና፡ ንፍቓድ ሰባት ድሕሪት ክንገብርን ንፍቓድ ኣምላኽ ብቕንዕና ክንደልን እትሕግዘና።
ግናኸ፡ ሞት እያ እታ ሓንቲ ደገ ካብ ሓደ ቦታ ናብቲ ሓደ ቦታ ምዃና ንርአ። እዚ ዓቢ ሓቂ እዚ ኣብ ሓቂ ጥምቀት ይግበር እዩ፡ እዚ ኸኣ ሞት ብምስሊ እዩ።
ንየሱስ ክርስቶስ ዝተጠመቕና ኩላትና ናብ ሞቱ ከም ዝተጠመቕና ኣይትፈልጡንዶ? ስለዚ ኸኣ ብጥምቀት ናብ ሞት ምስኡ ተቐቢርና ኢና (ሮሜ 6:2–3)።
ኣብዚ ምትእስሳር እዚ እዩ እቲ ኣብ መልእኽቲ ጴጥሮስ ዝርአ ጸገም ዘለዎ ጽሑፍ ንብዙሓት ዝያዳ ዝኸብድ ዝኸውን፡ ካብቲ ኣውድኡ ተነጺሉ ንጌጋ ሓሳባት ንምድጋፍ ስለ ዝውሰድ። ካብ ምጥቃሙ ከም ኣብነት፡ ስለዚ ኸኣ ካልኣይ ደረጃ ኣገዳስነት ዘለዎ፡ ናብ ቀዳማይ ቦታ ተጋኒኑ፡ እቲ ዛዕባ ኸኣ ብእኡ ተሸፊኑ።
ኣብ ዘመን ኖህ ኩሉ ዓለም ብፍቓድ ሰባት ይነብር ከም ዝነበረ ግልጺ እዩ፡ ከም ኣብ ቦታ ሞት ፍርዲ ክወርድሉ ዝነበረ፡ ካብኡ ኸኣ ኣምላኽ ንኹሎም ድምጹ ዝሰምዑ ከውጽእ ደልዩ ነበረ። ዕላማ ኣምላኽ ብመርከብ ኣቢሉ ብማይ ኣይሂ ክሰግሮም ነበረ፡ እቲ ማዕበል ከኣ ነታ ዝሓበኣቶም መርከብ ክኸብባ ነበረ፤ እዚ ምስሊ ሞት ክርስቶስ ነበረ። መንፈስ ክርስቶስ ነዚ መገዲ ምድሓን እዚ ብኖህ ኣቢሉ ንሰባት ሰበኸ። ኖህን ቤተሰቡን ብዚ መገዲ እዚ ካብቲ ቦታ ሞት ናብቲ ቦታ ህይወት ሃደሙ። ጥምቀትና ነዚ ይመልስ። ኣብኡ ፍርዲ ኣምላኽ ኣብ ልዕሊ ሰብኣይ ከም ዘሎ ንኣምን፤ ካብኡ ንምውጻእ ሓንቲ መገዲ ጥራይ ከም ዘላ፡ ብሞት ኣቢላ፡ ኣብ ጥምቀት ኸኣ ንገዛእ ርእስና ምስ ሞት ክርስቶስ ነለሊ። ሞት ቦታና ምዃኑ ንኣምን፡ ግናኸ ኣብቲ ዝተንስአ ክርስቶስ ናብቲ ቦታ ህይወት ምምጻእና ንሕጐስ። ንገዛእ ርእስና ንፍቓድ ሰባት ሞይትና፡ ኣብ ክርስቶስ ኸኣ ንፍቓድ ኣምላኽ ህያዋን ምዃንና ንሓስብ። ኣብ ትንሳኤ ክርስቶስ፡ ጽቡቕ ወይ ዝጸሓየ ሕልና ንረክብ፡ ከመይሲ ኩሉ ዕዳና ብደም የሱስ ተኸፊሉ እዩ። ኣምላኽ ንምድሓንና ዝወሰዶ መገዲ ክንምርምር ከለና፡ ንፍቓዱ ግድየለሽ ክንከውን ንኽእልዶ? የሱስ ንዓና ከም ዝተሰቕለ፡ ናብ ኣምላኽ ምእንቲ ከምጽኣና፡ ክንርኢ ከለና፡ ንፍቓድ ሰባት ክንነብር ንኽእልዶ?
ናይ ኣምላኽ ዝገርም መገድታትን ዓወትን
ልብና ኣይመልስንዶ?
“እቲ ዝሓለፈ ግዜ ህይወትና ይኣክል” ንእኡ።
ሓድሽ ህይወትን ባህርይን ሓይልን ንቲ ቦታ ህይወት፡ ኣምላኽ ናብኡ ዘምጽኣና፡ ተቐቢልና ኢና። ብሞት ኣቢልና ናብቲ ቦታ ህይወት፡ ምስ ክርስቶስ ብምትእስሳር፡ ምስ ኣምላኽ ብሰላም፡ ምስኡ ንኽብሪ ተስፋ እናተጸበና ኢና።
መገድታት ኣምላኽ ክንደይ ዝገርም እዩ፡ ጥበቡ ኸኣ ክንደይ ዘይመርመር! ንሓጢኣት ምትካእ ምስ ገበረ፡ ኣብ ክርስቶስ ናብ ገዛእ ርእሱ ኣምጺእና እዩ፡ ስለዚ ኸኣ መገድታቱ ብጽድቅን ፍቕርን ኣብ ቅድሚ ኩሉ ኣእምሮ ኣብ ሰማይን ምድርን ተገሊጹ እዩ፤ ሰይጣን ተዓጊቱ እዩ፤ ተንኮላቱ ተቓሊዖም እዮም፡ ነፍሲ ወከፍ ዝተፈጥረ ኣእምሮ ኸኣ ንልዑልነትን ክብሪ ሃብቲ ኣምላኽ ኣብ ወዱ ክኣምንን ኣብ ቅድሚኡ ክምብርከኽን ክግደድ እዩ። ስለዚ ኸኣ ንኹሉ ዕላማ ፍቕሩ ክፍጽም እዩ፡ ምሉእ ሓጐሱ ኸኣ ኣብ ደቂ ሰባት ክረክብ እዩ፡ እቶም ናብኡ ብምሉእ ስምምዕ ምስ ወዱ፡ ከምቲ በዅሪ ኣብ መንጎ ብዙሓት ኣሕዋት (ሮሜ 8:29) ዝኾኑ። ሕጂ እውን ዓወቱ ኣብ ልዕሊ ሰይጣን ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ፡ ስለዚ ኸኣ ንፍቕሩ እንፈልጥ ንሕና ብሓጐስ ካብ ፍቓድ ሰባት ንርሕቕ፡ ነቲ ዝተረፈ ግዜና ኸኣ ንፍቓድ ኣምላኽ ንነብር።
