ንመጽሓፍ ቅዱስ ምንባብን ጸሎትን፡ ንመንፈሳዊ ህይወት ኣገዳሲ

ንመጽሓፍ ቅዱስ ምንባብ

ንመጽሓፍ ቅዱስ ክንብብ ከለና፡ ንኣምላኽ ንሰምዖ ኣለና። ብቓሉ ገይሩ ይዛረበና። መጽሓፍ ቅዱስ ሓደ መጽሓፍ ጥራይ ኣይኮነን፡ ህያው ንጡፍ ቃል ኣምላኽ እዩ (እብራውያን 4:12)። እዚ መንፈሳዊ ምግቢና፡ መምርሒና፡ ከምኡ’ውን ምጽንናዕና እዩ። ብመጽሓፍ ቅዱስ፡ ብዛዕባ ባህርይ ኣምላኽ፡ ፍቓዱ፡ ከምኡ’ውን ንህይወትና ዘለዎ መደብ ንመሃር።

ቅድም ጸልማት ነበርኩም እሞ፡ ሕጂ ግና ብጐይታ ብርሃን ኢኹም። ከም ደቅን ብርሃን ተመላለሱ (ኤፌሶን 5:8)።

ንስኻትኩም ብርሃን ዓለም ኢኹም። ኣብ ከረን እተሰርዐት ከተማ ኽትሕባእ ኣይትኽእልን እያ። . . . ብርሃንኩም ኣብ ቅድሚ ሰብ ከምኡ ይብራህ፡ ምእንቲ ኸኣ ሰናይ ግብርኹም ኪርእዩን ነቦኹም ኣብ ሰማይ ኬኽብርዎን (ማቴዎስ 5:14, 16)።

ንመጽሓፍ ቅዱስ ምንባብ ምስ እንነጽግ፡ ብሓቂ ንኣምላኽ እንታይ ከም ዚብለና ከም ዘይደለና ንነግሮ ኣለና። ንርእስና ኻብቲ ምንጪ ህይወትን ሓቅን ንነጽል ኣለና። እዚ ኸኣ ከም ብዘይ ምትንፋስ ምንባር እዩ።

ጸሎት

ጸሎት ግና፡ ንኣምላኽ እንዛረበሉ መገዲና እዩ። ንኣምልኾና፡ ንสารና፡ ንምስጋናና፡ ከምኡ’ውን ንልማኖና ንኡኡ እንገልጸሉ ዕድልና እዩ። ብጸሎት፡ ምስ ኣምላኽ ዘሎና ርክብ ንሃንጽ፡ ከምቲ ምስ ዝኾነ ፍቑር ሰብ እንገብሮ። ሓጎስና፡ ሓዘንና፡ ተስፋና፡ ከምኡ’ውን ፍርሃትና ምስኡ ንካፈል ኢና።

ጸሎት ምስ እንነጽግ፡ ብሓቂ ንኣምላኽ ከም ዘይንደልዮ፡ ወይ ኣብ ህይወትና ዘለዎ ህላዌ ከም ዘይንውድሶ ንነግሮ ኣለና። ንርእስና ኻብቲ ምስ ፈጣሪና ኽንራኸብ ዘሎና ዕድል ንነጽል ኣለና። እዚ ኸኣ ከም ብዘይ ምትንፋስ ምንባር እዩ።

ሚዛን

ከምቲ ምትንፋስን ምውጻእን ንስጋዊ ህይወት ኣገዳሲ ዝኾነ፡ ንመጽሓፍ ቅዱስ ምንባብን ምጽላይን ድማ ንመንፈሳዊ ህይወት ኣገዳሲ እዩ። እዚኣቶም ክልተ ገጻት ሓደ ሳንቲም፡ ምስ ኣምላኽ ዘሎና ርክብ ዘይፈላለዩ ክልተ ገጻት እዮም። ሓደ ብዘይ ካልእ ናብ ዘይመመጣጠነን ዘይጥዑይን መንፈሳዊ ህይወት ይመርሕ።

ንመጽሓፍ ቅዱስ ጥራይ እንተ ኣንቢብናን ፈጺምና እንተ ዘይጸለናን፡ ከም ጽቡቕ ዝተመገበ ግናኸ ዓባስ ቈልዓ ንኸውን። ብዛዕባ ኣምላኽ ብዙሕ ንፈልጥ፡ ግናኸ ብሕታዊ ርክብ ኣይነብረናን። እምነትና ኣእምሮኣዊ ትኸውን እምበር ርክባዊት ኣይትኸውንን።

እንተ ጸለና ጥራይ፡ ንመጽሓፍ ቅዱስ ግና ፈጺምና እንተ ዘይኣንበብና፡ ከምቲ ኩሉ ሳዕ ዚዛረብ ግናኸ ፈጺሙ ዘይሰምዕ ቈልዓ ንኸውን። ጸሎትና ቅንዕና ኺህልዎ ይኽእል እዩ፡ ግናኸ ብጌጋ ኺምራሕ ወይ ብፍቓድ ኣምላኽ ዘይኮነስ ብናይ ገዛእ ርእስና ድሌታት ኪኸውን ይኽእል እዩ። ኣምላኽ መን ምዃኑ ወይ ንኣና እንታይ ከም ዚደልየና ብሓቂ ከይተረድእና፡ ናብ ባዶነት ንዛረብ ንኸውን።

እቲ ዝበለጸ፡ ብቐጻሊ ቃል ኣምላኽ ምትንፋስን ጸሎትና ምውጻእን እዩ። ከምዚ ገይርና ኢና ምስ ኣምላኽ ብዝያዳ እንቀራረብ፡ ናብ ምስሉ እንልወጥ፡ ከምኡ’ውን ንኡኡ ዜኽብር ህይወት እንነብር።

ኣብ ልዕለይ ተንፍስ፡ መንፈስ ኣምላኽ፡
ብሓድሽ ህይወት ምለኣኒ፡
ምእንቲ ኸኣ ንስኻ እትፈትዎ ኽፈቱ፡
ንስኻ እትገብሮ ኸኣ ክገብር።

ኣብ ልዕለይ ተንፍስ፡ መንፈስ ኣምላኽ፡
ክሳዕ ልበይ ንጹህ ዚኸውን፡
ክሳዕ ምስኻ ሓደ ፍቓድ ዝኸውን፡
ንምፍቃርን ንምጽዋርን።

ኣብ ልዕለይ ተንፍስ፡ መንፈስ ኣምላኽ፡
ክሳዕ ብምሉእ ናትካ ዝኸውን፡
ክሳዕ እዚ ምድራዊ ክፋለይ ኩሉ
ብመለኮታዊ ሓዊኻ ዚበርህ።

ኣብ ልዕለይ ተንፍስ፡ መንፈስ ኣምላኽ፡
ከምኡ ኸኣ ፈጺመ ኣይክመውትን፡
ግናኸ ምስኻ ፍጹም ህይወት ክነብር እየ
ናይ ዘለኣለማዊ ህይወትካ።

— ኤድዊን ሃች (1835-1889)