“ጐይታ ጓሳይየይ እዩ”
ኣባጊዑ ይፈልጥ።
ይቖጽረንን ብስመን ይጽውዐንን።
ቅድሚኦም ይኸይድ።
ብማይ ይኹን ብሓዊ እናመሓዘ ይስዕብዎ።
እቲ መዝሙር 23፡ ነቲ ብጐይታ የሱስ ከም ጓሳኡ ኮይኑ፡ ብዛዕባ እዛ ዓለም ዝጓዓዝ ሰብ ዝረኽቦ በረኸት ይገልጽ።
እቲ መዝሙር ምስቲ ቅድሚኡ ዘሎ መዝሙርን ምስቲ ድሕሪኡ ዘሎ መዝሙርን ብቐረባ ዝተኣሳሰር እዩ። ኹሎም ሰለስቲኦም መዝሙራት ኣዝዮም ጽቡቓትን ክቡራትን እዮም፡ ከመይሲ ኣብ ነፍሲ ወከፎም ክርስቶስ እዩ እቲ ዓብዪ ቴማ። መዝሙር 22 ንጐይታ የሱስ ከምቲ ንርእሱ ንኣምላኽ ብዘይ ነቐፌታ ዘቕረበ ቅዱስ መስዋእቲ፡ ኣብ መስቀል፡ ንቕድስና ኣምላኽ ንምምላእ ከምኡ’ውን ንኣባጊዑ ንምሕላው ይገልጾ። መዝሙር 23 ንጐይታ የሱስ ከምቲ ንኣባጊዑ ብበረኻ ዓለም ዝመርሕ ጓሳ ይገልጾ። መዝሙር 24 ንጐይታ የሱስ ከም ንጉስ—ጐይታ ሰራዊት—ንህዝቡ ናብ መንግስቲ ክብሪ ዘምጽእ ይገልጾ።
እቲ መዝሙር ብዓብዪ ቃል “ጐይታ ጓሳይየይ እዩ” ይጅምር። ኹሉ ኣማኒ “ጐይታ መድሓንየይ እዩ” ክብል ይኽእል እዩ። ግናኸ ኹላትና ንምርሓኡ ፍጹም ተገዚእናዶ ኢና፡ እሞ “ጐይታ ጓሳይየይ እዩ” ክብል ንኽእል፧ ንሱ “እቲ ጓሳ” ምዃኑ ነጊሩና እዩ። ግናኸ ኹላትና “ንስኻ ጓሳይየይ ኢኻ” ኢልናዶ ነጊርናዮ፧ ንሱ ንሓጢኣትና ንምድሓን ዝሞተ መድሓኒና ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብኹሉ ሽግራትና ናብ ቤትና ንኽመርሓና ጓሳና ኾይኑዶ ተቐቢልናዮ ኢና፧
ንሓንቲ ደቒቕ ብዘይ ጓሳ ዝተረፈት መጓሰ ኣባጊዕ ንሕሰብ። ንሳተን ድኻታት፡ ዓያሹ፡ ድኹማት፡ ፈራሓት ፍጥረታት እየን። ብበረኻ እንተ ተረፊዐን እንታይ ይኸውን፧ ጥሙያት ፍጥረታት ስለ ዝኾና፡ ቀልጢፈን ይሞታ። ዓያሹ ስለ ዝኾና፡ ይጥፍኣን መገደን ይስሕታን። ድኹማት ስለ ዝኾና፡ ይድኽማን ኣብ መገዲ ይወድቓን። ፈራሓት ስለ ዝኾና፡ ካብ ተኹላ ይሃድማን ይብተናን።
ብኣንጻሩ፡ እተን ኣባጊዕ ብምርሓ ጓሳ እንተ ተጓዒዘን እንታይ ይኸውን፧ ሕጂ፡ እተን ኣባጊዕ ጥሙያት እንተኾይነን፡ ጓሳ ናብ ለምለም መብቆዒ ንኽመርሐን ኣብኡ ኣሎ። ዓያሹ እንተኾይነን፡ ንዝጥፍኣ እግረን ንምሕላው ኣብኡ ኣሎ። ድኹማት እንተኾይነን፡ ጓሳ ንኣባጊዑ ብህድኣት ንምምራሕን ንዕያሉ ንምጽዋርን ኣብኡ ኣሎ። ፈራሓት እንተኾይነን፡ ብገደፍ ሸለኻታት ንምምራሕን ካብ ኹሉ ጸላኢ ንምክልኻልን ኣብ ቅድሚኤን ኣሎ።
ብንጹር፡ ኣብ ዘይጓሳ መጓሰ ኹሉ ነገር ኣብ ኣባጊዕ ይምርኮስ፡ እዚ ድማ ናብ ጥፍኣት ከምርሕ ኣለዎ። ብተመሳሳሊ፡ ጓሳ ቅድሚኡ እንተኸደ፡ ኣባጊዕ ድማ እንተሰዓባኦ፡ ንኣባጊዕ ድሕንነት ዘለዎ ጉዕዞን ብዙሕ በረኸትን ኣብ መገዲ ማለት እዩ።
እዚ ድማ፡ ብሓቂ፡ ነቲ ናይ ክርስትያናዊ መጓሰ ብዛዕባ እዛ ዓለም ዝገብሮ ጉዕዞ ዝውክል ስእሊ እዩ። ከመይሲ ጐይታ ባዕሉ፡ “ጓሳ ኣባጊዕ” ምዃኑ፡ “ንኣባጊዑ ብስመን ይጽውዐን”፡ “ቅድሚኤን ይኸይድ፡ ኣባጊዕ ድማ ይስዕባኦ፡ ከመይሲ ድምጹ ይፈልጣኦ” (ዮሃንስ 10:2–4) ኢሉዶ ኣይኮነን፧
እቲ መዝሙር 23፡ ነዚ ናይ ጓሳ ቅድሚኡ ምኻዱን ኣባጊዕ ምትላዕን ዘለዎ በረኸት የርእየና። ንሕና፡ ወዮ! ብርእስና ምትእምማንና፡ ሓድሓደ ግዜ ቅድሚ ጓሳ ንኸይድ ንኸውን። ወይ ድማ ብዘይግድስነት፡ ድሕሪኡ ኣዝዩ ንሰንፍ ንኸውን። ግናኸ እተን ክልተ ኩነታት—ጓሳ መገዲ ምምራሑን ንሕና ምትላዕናን—እንተ ተዋሂበና፡ ኣብ ኹሉ እቲ ክንገጥሞ ዘሎና ሽግር፡ ኣብ ደገፍ ጓሳ ክንውከል ንኽእል ኢና።
ሾውዓተ ኩነታት ክንገጥሞም እንኽእል
እቲ መዝሙር ሰብዓ ዝተፈላለዩ ኩነታት ንገጥሞም እንኽእል ይትንክፍ:
- መዓልታዊ ድሌታትና።
- መንፈሳዊ ድሌታትና።
- ውድቀትናን ድብዝዝነት ነፍስናን።
- ጽላሎት ሞት።
- ህላዌ ጸላእቲ።
- መዓልታዊ ንጥፈታት።
- ተስፋ ዘለኣለማዊ ህይወት።
ኹሉ እዚ ነገራት፡ ብዝተፈላለየ መገዲን ብዝተፈላለየ ግዜን፡ መገዲና ክሰግር ይኽእል እዩ፡ ብሓይልና ንምግጣም እንተ ተረፊእና ድማ፡ ብርግጽ ብፍርሃትን ጥፍኣትን ከምጽኣና እዩ። ይኹን እምበር፡ ጐይታ ጓሳና ኮይኑ፡ መገዲ ንኽመርሓና፡ ብርግጽ ነቲ ናብ ክብሪ ዝመርሕ ጉዕዞ፡ ኣብ መገዲ ዝርከቡ ሽግራት እኳ እንተሃለዉ፡ ብምትእምማን ክንገጥሞ ንኽእል ኢና።
ኹሉ በረኸት ኣብቲ መዝሙር ካብቲ ቐዳማይ ዓብዪ ቃል “ጐይታ ጓሳይየይ እዩ” ስለ ዝፍስስ፡ ነፍሲ ወከፍ ፍቕዲ በዚ ቓላት “ጐይታ ጓሳይየይ እዩ” ክንጅምሮ ንኽእል ኢና።
1. መዓልታዊ ድሌታትና (ፍ. 1)
ቐዳማይ (ፍ. 1)፡ መዓልታዊ ድሌታት ስጋ ኣሎ። ከመይ ገይሮም እዮም ዝምልኡ፧ እቲ መዝሙር፡ “ጽቡቕ ስራሕ ኣለኒ፡ ኣይድልየንን እዩ” ወይ “ሕያዎት ኣዕሩኽ ኣለዉኒ፡ ክከናኸኑኒ እዮም፡ ኣይድልየንን እዩ” ወይ “ብዙሕ ገንዘብ ኣለኒ፡ ኣይድልየንን እዩ” ወይ “መንእሰይ፡ ጥዕና፡ ክእለት ኣለኒ፡ ኣይድልየንን እዩ” ኣይብልን።
ብኹሉ እዚ መገዲታት፡ ከምኡ’ውን ብብዙሓት ካልኦት፡ ጐይታ ንድሌታትና ክምልእ ይኽእል እዩ፡ ግናኸ እቲ መዝሙር ብዛዕባ እዚ መገዲታት ኣይዛረብን። ንሱ ካብ ኹሉ ካልኣይ ምኽንያታትን መገዲ ምድላዋትን ንላዕሊ ይርኢ፡ ንጐይታ ድማ ይርኢ። ጐይታ ቅድሚኡ እናኸደ፡ ንሱ ድማ እናሰዓበ፡ “ጐይታ ጓሳይየይ እዩ፡ ኣይድልየንን እዩ” ክብል ይኽእል እዩ።
2. መንፈሳዊ ድሌታትና (ፍ. 2)
ካልኣይ (ፍ. 2)፡ ኣብ መገዲ በረኻ፡ ግዝያዊ ድሌታት ጥራይ ዘይኮነስ፡ መንፈሳዊ ድሌታት እውን ኣሎ። ንክርስትያን፡ እዛ ከባቢ ዓለም ባዶ በረኻ እያ። ኣብ ኹሉ እቲ ዝሓልፍ ከንቱነታ ንነፍሲ ዝምግብ ነገር የለን። መብቆዒኣ ደረቕን ምድረበዳን እዩ፡ ማያታ ድማ ማይ ባእሲ ጥራይ እዩ። “ጐይታ ጓሳይየይ እንተኾይኑ”፡ ናብ ለምለም መብቆዒኡን ኣብ ጥቓ ህዱእ ማያትን ክመርሓኒ እዩ።
እቲ ናይዛ ዓለም ባህታታት ክንደይ ቀልጢፉ እዩ ዝድብዝዝ፡ ኣብቶም ኣፍቀርታ እውን እንተኾነ። እቲ ብጓሳ ዝቐርብ መንፈሳዊ ምግቢ ኹሉ ግዜ ሓድሽ እዩ፡ ከመይሲ ናብ “ለምለም መብቆዒ” ይመርሕ። ብተወሳኺ፡ እቲ ጓሳ ኣይመግብን ጥራይ ዘይኮነስ፡ የዕግብ እውን እዩ፡ ከመይሲ ንኣባጊዑ “ኣብ ለምለም መብቆዒ የውድቐን”። ዝኾነት ጥሙይት በጊዕ ኣብ ማእከል ብዙሕ ምግቢ ኣይትድቅስን። ቅድም ትምግብ፡ ምስ ጸገበት ድማ ትድቅስ። ብተወሳኺ፡ እቲ ጓሳ ኣብ ጥቓ ህዱእ ማያት ይመርሕ። እቲ ብዙሕ ድምጺ ዝገብርን ዝርአን ማይ ሩባ፡ ኹሉ ግዜ ኣብቲ ብዙሕ ኣኻውሕ ዘለዎን ማይ ጸቢብ ዝኾነሉን ቦታ እዩ። እቲ ህዱእ ማያት ህዱእ እዩ ግናኸ ዓሚቕ እዩ። እቲ ጓሳ ንነፍስና ከህድኣን መንፈሳዊ ጽምኣትና ብዓሚቕ ነገራት ኣምላኽ ከዕግበናን ይኽእል እዩ፡ እዚ ድማ ካብቲ ንሰብ ዝሕዝን ንክርስትያን ድማ ደጋጊሙ ዘዘናግዕ ድምጻዊን ጸቢብን ባእሲ ኣዝዩ ዝረሓቐ እዩ።
3. ውድቀትናን ድብዝዝነት ነፍስናን (ፍ. 3)
ሳልሳይ (ፍ. 3)፡ ብዛዕባ እዛ በረኻ ዓለም እናሓለፍና፡ ንጓሳ ኣብ ምትላዕ ክንወድቕ ንኽእል ኢና። ካብቲ ናይ ሓቂ ውድቀት ወጻኢ ድማ፡ ኣብ መገዲ ክንድክምን ኣብ ፍቕርና ድብዝዝ ክንከውንን ንኽእል ኢና። ከምኡ እውን፡ “ጐይታ ጓሳይየይ እንተኾይኑ”፡ ንነፍሰይ “የሐድሳ” ወይ “የንቃቕሓ”። ግናኸ፡ “ንሱ” ባዕሉ እዩ “ዘሐድስ” ምዃኑ ንዘክር። ሓድሓደ ግዜ፡ ካብ ምጥፋእና ምስ ደኸምና፡ ብጥረታትናን ብግዜናን ንርእስና ከም እነሐድስ ንሓስብ ይመስለና። ከምኡ ኣይኮነን። ክንጥፋእ ንኽእል ኢና። ንሱ ጥራይ እዩ ከሐድስ ዝኽእል።
ናእሚ፡ ካብ ምጥፋኣ ኣብ ምድሪ ሞኣብ ምስ ተሐደሰት፡ “ወጻእኩ” ክብል ትኽእል እያ፡ ግናኸ፡ “ጐይታ ድማ ናብ ቤት ኣምጺኡኒ” ትውስኽ። ከም ዝበለት፡ “ኣነ እየ ዝወጻእኩ፡ ጐይታ ድማ እዩ ዘምጽኣኒ”። ስሙ ብሩኽ ይኹን፡ ከሐድስ ይኽእል እዩ፡ የሐድስ እውን እዩ። ከምኡ እንተ ዘይከውን፡ ህዝቢ ኣምላኽ ኣብ ምድሪ ካብ ዓብዪ ጉጅለ ተመላሊስቲ ዝተረፉ ኣይኮኑን። ብተወሳኺ፡ ኣይሐድስን ጥራይ ዘይኮነስ፡ ምስ ኣሐደሰ ድማ፡ “ምእንቲ ስሙ ናብ መገዲ ጽድቂ” ይመርሓና። ወዮ! ክንደይ ግዜ ብቕንዕናን ብቕንኣትን እኳ እንተኾነ፡ ናብ መገዲ ፍቓድ ርእስና ንሰግር፡ እዚ ድማ ምስ ስሙ ዘይሰማማዕ እዩ፡ እሞ ጐይታ ከም ጓሳና ኮይኑ ክመርሓና ክንደይ ሒደት ከም እንፈቕደሉ ንምርግጋጽ ጥራይ። እቲ ናይ ጽድቂ መገዲ፡ እቲ ዝመርሓና፡ “ጸቢብ መገዲ” እዩ፡ ኣብኡ ንርእስና ምትእምማን ስጋ ቦታ የብሉን፡ ጐይታ ከም ጓሳና ቅድሚና እንተሃለወና ጥራይ እዩ ክንከዶ እንኽእል። ከምኡ እውን ሓደ ሃዋርያ ረኺቡ፡ ብሓቂ ብቕንዕናን ብቕንኣትን፡ ግናኸ ብዓብዪ ርእስና ምትእምማን፡ “ጐይታ፡ ምስኻ ናብ ቤት ማእሰርትን ናብ ሞትን ክኸይድ ድሉው እየ” ምስ በለ።
4. ጽላሎት ሞት (ፍ. 4)
ራብዓይ (ፍ. 4)፡ “ሸለኻ ጽላሎት ሞት” ክንገጥም ኣሎና። ክሳዕ ምጽኣት ጐይታ እንተደኣ ህያዋን ኮይንና ተሪፍና፡ ብውልቂ ብሞት ክንሓልፍ እኳ እንተ ዘይብልና፡ ግናኸ፡ ደጋጊምና ነቲ ጸልማት ሸለኻ ክንገጥሞ ኣሎና፡ ከመይሲ፡ ሓደ ብሓደ ፍቑራትና ይውሰዱና። ድሕሪኡ፡ ብዝሰፍሐ ትርጉም፡ እቲ ብዛዕባ እዛ ዓለም እንገብሮ ጉዕዞ፡ ብሸለኻ ጽላሎት ሞት ምጉዓዝ እንተ ዘይኮይኑ እንታይ እዩ፧ ከመይሲ፡ ኣብ ልዕሊ ኹሉ፡ ድምጺ ናይቲ ዝሓልፍ ደወል ይሰማዕ።
ይኹን እምበር፡ ጐይታ ጓሳና እንተኾይኑ፡ ምስቲ መዝሙር ዝደረሰ ሰብ ክንብል ንኽእል ኢና፡
ክፉእ ኣይፈርህን፡ ከመይሲ ንስኻ ምሳይ ኢኻ።
ጐይታ ክብል ይኽእል እዩ፡
ሰብ ቃለይ እንተሓልዩ፡ ሞት ከቶ ኣይርእን እዩ (ዮሃንስ 8:51)።
ጐይታ ኣይሓልፎን እዩ ኣይብልን፡ ግናኸ ኣይርእን እዩ ይብል። እቶም ኣብ ጥቓ ዓራት ዝሞተ ቅዱስ ዝቖሙ ሰባት ሞት ክርእዩ ይኽእሉ እዮም፡ ግናኸ እቲ ናብቲ ጸልማት ሸለኻ ዝወርድ ዘሎ የሱስ ይርኢ። ከምኡ እውን፡ በቲ መገዲ ክንሓልፍ እንተደኣ ኣሎና፡ “ብ” ጥራይ እዩ። እቲ ብሸለኻ ምጉዓዝ ድማ ኣዝዩ ሓጺር እዩ። ከመይሲ፡ “ካብ ስጋ ምፍላይ…ምስ ጐይታ ምህላው” ተጻሒፉዶ ኣይኮነን፧ ኣብቲ ብሸለኻ ምጉዓዝ ድማ፡ ጐይታ ምሳና ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብበትሩን ብምርኩሱን እውን ኣሎ—እቲ በትር ንኹሉ ጸላኢ ንምጥፋእ፡ እቲ ምርኩስ ድማ ኣብ ኹሉ ድኻምና ንምድጋፍ።
5. ህላዌ ጸላእቲ (ፍ. 5)
ሓምሻይ (ፍ. 5)፡ ኣብዛ በረኻ ዓለም ብጸላእቲ ተኸቢብና ኣሎና፡ ንሳቶም ድማ ካብ በረኸትና ክሰርቑናን መንፈሳዊ ዕቤትና ከዕንቅፉናን ይደልዩ። ግናኸ ጐይታ ጓሳና እዩ፡ ኣብ ቅድሚ ጸላእትና ድማ ምግቢ የዳልወልና። ከምኡ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ንህዝቡ ንምግቢ የዳልዎም፡ ከመይሲ ርእሲ ብዘይቲ ይለኽይ፡ ኩባያ ድማ ኣይመልእን ጥራይ ዘይኮነስ፡ የፍስስ እውን እዩ። ንሱ ካብቲ ንሕና ኣብ ግዜ ስጋኡ ዝገበርናሉ ንላዕሊ ብዙሕ ይገብረልና እዩ። ከመይሲ፡ ሓደ ካብቶም ፈሪሳውያን ምስኡ ክበልዕ እኳ እንተደለዮ፡ ጐይታ ድማ ብግሩም ጸጋ ኣብ ቤት እቲ ፈሪሳዊ ንምብላዕ ተቐመጠ፡ ግናኸ፡ ክብል ኣለዎ፡
“ርእሰይ ብዘይቲ ኣይለኸኻን።”
6. መዓልታዊ ንጥፈታት (ፍ. 6)
ሻድሻይ (ፍ. 6)፡ “ኹሉ መዓልታት” ህይወትና ክንከዶ ዘሎና መዓልታዊ መገዲ ኣሎ። ነፍሲ ወከፍ መዓልቲ ህይወትና ዘይተቋርጽ ግዴታታት፡ ሽግራት፡ ኩነታት፡ ንኣሽቱን ዓበይትን የምጽእ። ግናኸ ንጓሳ እንተሰዓብናዮ፡ “ጽድቅን ምሕረትን” ከም ዝስዕበና ክንረክብ ኢና። ናብ ጐይታ ዝያዳ እንተቐረብና፡ ንጓሳ ብጽኑዕ እንተሰዓብናዮ፡ ኣብ ንኣሽቱ ነገራት ናይ መዓልታዊ ህይወት ኢዱ ብዝያዳ ንጹር ራእይ ኣይንርእንዶ፡ ኣብኡ ድማ ጽድቁን ምሕረቱን ኣይንረክብንዶ፧
7. ተስፋ ዘለኣለማዊ ህይወት (ፍ. 6)
ሳብዓይ፡ ከምኡ’ውን መወዳእታ፡ ካብ መዓልታት ህይወትና ንላዕሊ ናብቲ ዝሰፍሐ ዘለኣለማዊ ህይወት እናጠመትና፡ ጐይታ ጓሳና እንተኾይኑ፡ ብበረኻ ንምምራሕ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ኣብ መወዳእታ ድማ ናብ “ቤት ጐይታ ንዘለኣለም ንምቕማጥ” ናብ ቤትና ንምምጻእ እዩ። ንክርስትያን፡ እዚ ቤት ኣቦ እዩ። ኣብኡ ካብ ኹሉ ስጋዊ ድሌታት ወጻኢ ንምቕማጥ፡ ኹሉ መንፈሳዊ ድሌት ዝተመልአሉ፡ ውድቀት ዘይብሉ፡ ልቢ ዘይዝሕል፡ ጽላሎት ሞት ዘይመጽእ፡ ጸላኢ ዘይቀርብ፡ ግናኸ፡ ብሓቂ፡ ኩባያ ዝፈስሰሉ ቦታ እዩ። “መዓልታት ህይወተይ” “ኣብ ቤት ጐይታ ንዘለኣለም” ክውድኡ እዮም። ኣብቲ ዓብዪ ስድራቤት ምትእኽኻብ፡ ሓንቲ እኳ ካብ ኣባጊዑ ኣይትጠፍእን።
እቶም ዝሃብካኒ ሓልየዮም፡ ሓደ እኳ ካብኦም ኣይጠፍአን (ዮሃንስ 17:12)።
ነዊሕ ዓመታት ይገብር፡ እቲ ቅዱስ ሩዘርፎርድ ጽሒፉ፡ “ብዛዕባ ፍቕሩ እንታይ ትሓስቡ፧ ብዛዕባ እዘን ንኣባጊዕ ኣቦኡ ንምድላይ ብዓለም ዝኸዳ እግሪ፡ ብሚስማር ዝተወግኣስ እንታይ ትሓስቡ፧ እዘን ደጋጊመን ናብ ኣምላኽ ብጸሎት ዝተልዓላ ኣዒንቲ፡ ብንብዓት ዝደኸማ፧ ርእሱ ብሾኽ ዝተወግአት፧ እቲ ካብ ጸሓይ ዝያዳ ጽቡቕ ዝኾነ ገጽ፡ ኹሉ ዝተበላሸወ፡ ጸጉሪ ድማ ካብ ገጹ ዝተመንጨለ፧ ንሱ ነውሪ ወሲዱ ክብሪ ሃበኩም። ንሱ መርገም ወሲዱ በረኸት ሃበኩም፡ ንሱ ሞት ወሲዱ ህይወት ሃበኩም…ከምቲ ቀንዲ ጓሳ፡ ንኹሉ ዕያሉ ጸብጻብ ክገብር እዩ፡ ንኣቦኡ ድማ፡ እዘን ኹለን ኣባጊዐይ እየን ክብሎ እዩ። ብኣግራብን ማያትን ሾኽን እሾኽን ሓሊፈ፡ ንሳተን ንምእካብ፡ እግረይ ድማ ተወግአ፡ ኣእዳወይን ጎነይን ድማ ተወግአ፡ ቅድሚ ምሓዘን። ግናኸ ሕጂ ኣብዚ ኣለዋ።” ንኹሉ እቲ ኣብ ዝሓለፈ ዝገበረልና እናዘከርና፡ ከምቲ ጽቡቕ ጓሳ፡ ህይወቱ ንኣባጊዕ ምስ ሃበ። ንኹሉ እቲ ገና ክገብረልና ዘሎ፡ ከምቲ ቀንዲ ጓሳ ምስ መጸ፡ ኣብዚ ሕጂ ዘሎና ጉዕዞ በረኻ ናብ ገጹ እናጠመትና፡ ክንብል ንኽእል ኢና፡
“ጐይታ ጓሳይየይ እዩ።”
