ሓደ መብራህቲ ክሳብ መወዳእታ ፈትሊኡ ምስ ነደደ፡ ብዘይ ብርሃን ጥራይ ይነድድን ይትክኽን ነበረ። ከምዚ ዝኣመሰለ ዝነድድ ፈትሊ ስለ ዘይጠቅም፡ ይጠፍእን ይድርበን ነበረ። እቲ ዝትክኽ ኣልባስ ህይወቶም ዝደኸሙ ሰባት ይውክል፡ ካብኦም ዝመጽእ ብርሃን ካብ ትኪ ንላዕሊ እዩ። ምስክርነቶም ዘይሰርሕ ኮይኑ። ምናልባት ንስኻ ከም ዝትክኽ ኣልባስ ትስምዓካ ትኸውን። ብርሃንካ ደሚቑ ክሳብ ዝትክኽ፡ ክሳብ ዝጠፍእ ቀሪቡዶ፧ ብርሃንካ ብብሩህ ስለ ዘይበርህ ተስፋ ቘሪጽካዶ፧
ውድቀትና ፈጺሙ ናይ መወዳእታ ክኸውን ኣይግባእን! ዮሃንስ ማርቆስ ኣብ ሓደ እዋን ብብሩህ ይነድድ ነበረ፡ ግን ክትክኽ ጀመረ። ንጳውሎስን በርናባስን ኣብ ቀዳማይ ሚስዮናዊ ጉዕዞኦም ከለዉ ሓዲግዎም ናብ ቤቱ ተመልሰ (ግብሪ ሃዋርያት 13:13)። ግን ድሕሪኡ ጳውሎስ ማርቆስ ንኣገልግሎት ከም ዝጠቕሞ ጸሓፈ (2 ጢሞ. 4:11)። ኣብ መንገዲ ዮሃንስ ማርቆስ መብራህቱ ተሰርዐ፡ ምናልባት ብበርናባስ። ጐይታ ንሓደ «ዝትክኽ ኣልባስ» ዝተባህለ ጴጥሮስ ምሕረት ገበረሉ (ማቴ. 26:69–75)። ጐይታ ንሓደ «ዝትክኽ ኣልባስ» ዝተባህለ ዮናስ ምሕረት ገበረሉ፡ ንዓብዪ ከተማ ድማ ንምምላስ ተጠቐመሉ (ዮናስ 1–4)። ብርሃንና ክንደይ ግዜ ቐሪቡ ከም ዝጠፍእ ርኢና፧ ብእምነትናን ምስክርነትናን ኣብ መገዲ ህይወትና ደሚቑ፡ ክንደይ ግዜ ኩሉ ትኪን ብርሃን ዘይብሉ ኮይና፧ ጐይታ ንድኻም ነበልባልና ከጥፍእን ብቐሊሉ ከጥፍኣናን ቀሊል ምኾነሉ ነይሩ፡ ግን ንሱ ኩሉ ግዜ ንምሕረትና፡ ንምምላስና፡ ንምብራህና ድማ ድሉው እዩ፡ ሓጢኣትና እናተናዘዝና ንዕኡ ክንጽውዕ ከለና (1 ዮሃ. 1:9)።
ንሱ ዝትክኽ ኣልባስ ፈጺሙ ኣየጥፍእን፡ ግን ናብ ነበልባል የንቅሖ። እቲ ቃል «ምጥፋእ» ማለት «ምጥፋእ ወይ ምጥፋእ» ማለት እዩ። ጐይታ ነቲ ዝነድድ ፈትሊ ኣየጥፍኦን። ብዘይ ምጥንቃቕ ኣየወድኦን። ኣብ ክንዲኡ፡ ንድኻም ነበልባሉ ንምስራዕን ንምብራህን ይመጽእ። ንሱ እንደገና ጠቓሚ ክገብረና ይመጽእ። ጐይታ ንጭራ እምነትካ ንኽብሩ ናብ ነበልባል ከንቅሖ ይኽእል እዩ!
