ኣብዚ ጽቡቕ መዝሙር እዚ፡ ሓደ ምእመን ኣብ ማእከል ፈተናታት ኮይኑ፡ ኣብ እግዚአብሔር ሓገዙን ዘይውዳእ ምንጩን ዝረኸበሉ ተመክሮ ኣሎና። እቲ ናይ መጀመርታ ፍቕዲ ብሓቂ ሕቶ እዩ። ከምዚ ኪኸውን ይግባእ፡
“ኣዒንተይ ናብ ኣኽራናት ከልዕል እየ፡ ሓገዘይ ካበይ ኪመጽእ እዩ፧” (R.V.) እቲ ንኣምላኽ ዝፈርህ ሰብ ምስ ፈተናታትን ሽግራት ይገጥሞ፡ ግናኸ ንኹነታት ንምምካት ኣብ ባዕሉ ሓይሊ ከም ዘይብሉ ይርዳእ። “ሓገዝ” የድልዮ። ኣብ ቅድሚ ፈተና ዝዓበየ ምንጪ ድኻም፡ ብዙሕ ግዜ ብሓይልና ወይ ብጥበብና ንፈተና ክንገጥሞ ንኽእል ኢና ዝብል ናይ ገዛእ ርእስና እምነት እዩ። ከምቲ ናይ ጥንቲ ጴጥሮስ፡ ብመርር ተመክሮ፡ ኣብ ቅድሚ ፈተናን ፈተናን ኣብ ባዕልና ሓይሊ ከም ዘይብልና ክንመሃር ኣሎና። ኣብ ነፍሲ ወከፍ ስጉምቲ፡ ኣብ ፈተና ኪድግፈናን ብፈተና ኪሰግረናን ሓጋዚ የድልየና።
ሓገዝ ከም ዘድልዮ ምስ ተረድአ፡ እታ ሕቶ ወዲኡ ኣብ ነፍሲ እቲ መዝሙራዊ ትለዓል፡ “ሓገዘይ ካበይ ኪመጽእ እዩ፧” ብኣኽራናት ተኸቢቡ ኣሎ፡ እዚኣቶም ድማ ሓያላት፡ ግርማውያንን ዘይንቀሳቐሱን ይመስሉ፡ ከምኡ ድማ ኣብ ዓለም ብሓይሊ ጽኑዕ ዝመስሉን ብጸላኢ ዘይበጽሑን ኣለዉ። ግናኸ ኣብ ዝኾነ ሰብ ክንእመን ንኽእል ዲና፧ ነብዪ ኤርምያስ ከምዚ ይነግረና፡
“ብሓቂ ኻብ ኣኽራናት፡ ካብ ብዝሒ ኣኽራናት ድማ ምድሓን ብኸንቱ ተስፋ ይግበረሉ፡ ብሓቂ ኣብ እግዚአብሔር ኣምላኽና እዩ ምድሓን እስራኤል” (ኤርምያስ 3:23)። ሓገዝ ከም ዘድልዮን ሓገዝ ሰብ ከንቱ ምዃኑን ምስ ተረድአ፡ እቲ ንኣምላኽ ዝፈርህ ሰብ ካብ ፍጡር ናብ ፈጣሪ ይምለስ፡ ብብዙሕ በረኸት ድማ ከምዚ ይብል፡
“ሓገዘይ ካብ እግዚአብሔር፡ ሰማይን ምድርን ካብ ዝፈጠረ ይመጽእ።” ኣብቲ ኣብ እግዚአብሔር ሓገዝ ከም ዘሎ ዝገልጽ ሓፈሻዊ ሓቂ ኣይድገፍን፡ ግናኸ ብቐሊል ግላዊ እምነት፡ “ሓገዘይ ካብ እግዚአብሔር ይመጽእ” ይብል።
ኣብ ዝተረፉ ፍቕድታት እቲ መዝሙር፡ መንፈስ ኣምላኽ ነዚ ቐሊል እምነት እዚ፡ ነቲ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት ሰብ በረኸታት ብምግላጽ ይምልሰሉ። እቲ ኣብዚኣተን ፍቕድታት እዚኣተን ደጋጊሙ ዝመጽእ ሓሳብ፡ ቀጻሊ ሓልዮት እግዚአብሔር እዩ። እታ “ሓሉ” እትብል ቃል፡ እቲ ባህርያዊ ቃል ናይቲ መዝሙር እዩ። እታ “ሓሉ” እትብል ቃል፡ ኣብ ፍቕድታት 7ን 8ን “ሓሉ” ተባሂላ ኽትርጎም ከም ዘለዋ ኣብ ግምት ብምእታው፡ እዛ ኣተባባዒት ቃል እዚኣ ኣብ ዝሓለፋ ሽዱሽተ ፍቕድታት ሽዱሽተ ግዜ ከም ዝተጠቕሰት ክትዕዘብ ኢኻ።
እግርኻ ኺናወጽ ኣይፈቅድን እዩ።
መጀመርታ፡ እታ ነፍሲ፡ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዝ ክትጥምት ከላ፡ ኣብ ማእከል ኩሉ ሓደጋታት ከም እትሕሎ ትመሃር። ኣብቲ ብሃንደበት ሓደጋታት ክገጥመና ዝኽእል፡ ጥፍኣት ዘምጽእ ዘመን፡ በቲ ቃል ክንተባበዕ ክንደይ ጽቡቕ እዩ፡
“ካብ ሃንደበታዊ ፍርሃት ኣይትፍራህ፡ ካብ ጥፍኣት ረሲኣን ድማ ምስ መጸ ኣይትፍራህ። እግዚአብሔር እምነትካ ኪኸውን እዩ እግርኻ ድማ ካብ ምንዋጽ ኪሕሉ እዩ” (ምሳሌ 3:25, 26)። ኣዒንትና ኻብ እግዚአብሔር እንተ ኣርሓቕና፡ ብሓላፊ ብልጽግና ረሲኣን እንተ ተጸሚድና፡ ከምቲ ናይ መዝሙር 73 ሰብ፡ “ኣእጋረይ ቕሩብ ደኣ ኸይዶም ነበሩ፡ ስጉምትታተይ ድማ ቕሩብ ደኣ ተንሸራቲቶም ነበሩ” ክንብል ንኽእል ኢና። ናብ እግዚአብሔር ብምጥማት፡ ብእግዚአብሔር ድማ ብምሕጓስ፡ ከምቲ ናይ ጥንቲ ሃና፡ “ኣእጋር ቅዱሳኑ ኺሕሉ እዩ… ብሓይሊ ሓደ እኳ ኣይዕወት” (1 ሳሙኤል 2:1, 9) ክንብል ክንከኣል ኢና።
እቲ እንጓዓዘሉ መገዲ ሓድሓደ ግዜ ኸቢድ ክኸውን ይኽእል፡ ጸላኢ ብተንኮላቱን መፈንጠራታቱን ክቃወም ይኽእል፡ ፈተናታት ክበዝሕን ሽግራት ክለዓልን ይኽእል—እዚ ኩሉ ፈተናታት እግዚአብሔር ክፈቅዶ ይኽእል—ግናኸ ሓደ ነገር ኣይፈቅድን እዩ፡ ነቶም ኣብኡ ዝእመኑ ኣእጋር ካብቲ ናብ ክብሪ ዝመርሕ መገዲ ኺናወጹ ኣይፈቅድን እዩ። ከምኡ ድማ፡ ኣብቲ ዝቕጽል መዝሙር፡ ንቓል እግዚአብሔር “እግርኻ ኺናወጽ ኣይፈቅድን እዩ” ብምምላስ፡ እታ ንኣምላኽ እትፈርህ ነፍሲ ብዝለዓለ እምነት፡ “ኣእጋርና ኣብ ደጌታትኪ፡ ኦ የሩሳሌም፡ ኪቐውሙ እዮም” (መዝሙር 122:2) ክትብል ትኽእል እያ። እቲ ናይ እግዚአብሔር ንጴጥሮስ ዝሃቦ ናይ መወዳእታ ቓላት፡ “ስዓበኒ” ነበረ። ንክርስቲያን መገዲ ኣስሚሩሉ እዩ፡ ንሕና ድማ፡ ኣዒንትና ኣብ ክርስቶስ ከም ዘይውዳእ ሓገዝና ብምጥማት፡ እንተ ስዒብናዮ፡ ናብቲ ንሱ ዝኸደሉ ዕምቆት ክብሪ ኺመርሓና እዩ።
ንመገዲ እቲ መድሓኒና ዝኸደሉ ናብ ኣቦኡን ኣምላኹን መሪሑ እዩ። ናብቲ ሕጂ ኣብ ዝፋን ዘሎ ቦታ፡ ሓይሉ ድማ ኣብ መገዲ ናትና ኪኸውን እዩ። እቲ ዚሕልወካ ኣይድቅስን እዩ። እንሆ፡ እቲ ንእስራኤል ዚሕሉ ኣይድቅስን ኣይድቅስን እዩ።
ካልኣይ፡ እቲ ብቐሊል እምነት ናብ እግዚአብሔር ዝጥምት፡ ሓልዮቱ ዘይቋረጽ ምዃኑ ይመሃር። ሓደ ሃዋርያ ኣብ ከረን ኣብ ቅድሚ ንባህሪ ዝበዝሕ ብርሃን ዝኾነ ክብሪ ኺድቅስ ይኽእል፡ ከምኡ ድማ ኣብ ገነት ኣብ ቅድሚ ንትዕግስትና ዝበዝሕ ሓዘን ኪድቅስ ይኽእል፡ ግናኸ እቲ ሓላዊና ዝኾነ “ኣይድቅስን ኣይድቅስን እዩ።” ሓደ ዝተንሸራተተ ቅዱስ፡ ከምቲ ናይ ጥንቲ ዮናስ፡ “ድቃስ ወሲድዎ” ክኸውን ይኽእል፡ እግዚአብሔር እናሰርሐ፡ ንፋስ እናተንስአ፡ ባሕሪ እናተናወጸ፡ መርከብ እናሰጠመት፡ ሰባት ዓለም ድማ እናተንቀጥቀጡ እንከለዉ፡ ግናኸ ሓደ፡ ነቶም ኣብ ዓለም ዘለዉ ናቱ ዝፈተወ፡ ክሳዕ መወዳእታ ብዘይቋረጽ ፍቕሪ ንናቱ ኣብ ማእከል ኩሉ ማዕበላት ህይወት ዝሓሊ ኣሎ።
ኣይትድክምን ኢኻ፡ ኣዝዩ ርሕሩሕ እግዚአብሔር፡ ንሕና ድኻም ክንከውን ንኽእል እኳ እንተኾና፡ ብግዜኡ፡ እቲ ደጋፊ ቃል ንልብና ኽንፈልጥ ትህቦ። እግዚአብሔር ሓላዊኻ እዩ፡ እግዚአብሔር ኣብ የማናዊ ኢድካ ጽላልካ እዩ።
ሳልሳይ፡ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ብምጥማት፡ እታ ነፍሲ ሓገዝ እግዚአብሔር ኩሉ ግዜ ከም ዝርከብ ትርግጸሉ። ኣብ የማናዊ ኢድና ዘሎ ዓርኪ፡ ኣብ ጥቓና ዘሎ ዓርኪ እዩ፡ ኣብ ዝኾነ እዋን ክንጥምቶ ንኽእል ኢና። ከምኡ ድማ ዳዊት፡ “ንእግዚአብሔር ኩሉ ግዜ ኣብ ቅድመይ ኣንቢረዮ ኣሎኹ፡ ኣብ የማናዊ ኢደይ ስለ ዝኾነ፡ ኣይናወጽን እየ” ክብል ይኽእል እዩ። እቲ ረሲእ ሰብ፡ ኣብ ባዕሉ ዝእመን፡ “ኣብ ልቡ ኣይናወጽን እየ” በለ፡ ግናኸ ኣብ ትሕቲ ፍርዲ እግዚአብሔር ጥራይ መጸ (መዝሙር 10:6, 16)። እቲ ንኣምላኽ ዝፈርህ ሰብ፡ ኣብ እግዚአብሔር ኣብ የማናዊ ኢዱ ዝእመን፡ “ኣይናወጽን እየ” ክብል ይኽእል እዩ። ብተወሳኺ፡ ብዝለዓለ እምነት ክብሎ ይኽእል፡ እግዚአብሔር እንተ በለ፡
“ኣይሓድገካን ኣይሓድገካን እየ”፡ ብድፍረት ክንብል ንኽእል ኢና፡ እግዚአብሔር ሓጋዚይ እዩ፡ ሰብ እንታይ ከም ዝገብረኒ ኣይፈርህን እየ” (እብራውያን 13:5, 6)። ኣብ ጥቓይ ዓርኪ ከም ዘሎ ክንርዳእ ክንደይ ጽቡቕ እዩ—ሓደ ኣብ ኩሉ ሽግር ኪመርሕ ኩሉ ጥበብ ዘለዎ፡ ንኹሉ ተቓውሞ ኪሰግር ኩሉ ሓይሊ ዘለዎ፡ ኣብ ኩሉ ሓዘን ኩሉ ምትሕስሳብ ዘለዎ፡ ንኹሉ ድኻም ኩሉ ጸጋ ዘለዎ፡ ንኹሉ ድሌት ድማ ምሕረት ዘለዎ።
ማዕበል ኣብ ደገይ ክጓዝም ይኽእል፡ ልበይ ድማ ትሕት ክትብል ትኽእል፡ ግናኸ ኣምላኽ ኣብ ከባቢይ እዩ፡ ክፈርህ ድማ ይኽእል ዲየ፧ ጸሓይ ብመዓልቲ ኣይትወቕዓካን፡ ወርሒ ድማ ብለይቲ ኣይትወቕዓካን።
ራብዓይ፡ እቲ ምእመን ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት፡ ኣብ ኩሉ ግዜ ከም ዝሕሎ ይርግጸሉ። ኣብ ዓለም ናይ ዝዋግኡ ህዝብታት፡ ኩሉ ግዜ ዘለዉ ሓደጋታት፡ “ብመዓልቲ” ይኹን “ብለይቲ” ክንገጥም ኣሎና። እግዚአብሔር ንምእመን፡ “ነዚ ፍርሃታት እዚ ከም ካልኦት ክትገጥሞ ኣይብልካን” ኣይብሎን እዩ፡ ግናኸ ከምዚ ይብል፡
“ንዓይ ‘መዕቆቢኻ’ እንተ ገበርካኒ፡ ‘እምነትካ’ ድማ ኣብኡ እንተ ኣንበርካ፡ ‘ካብ ፍርሃት ለይቲ ኣይትፍራህ፡ ካብቲ ብመዓልቲ ዚነፍር ፍላጻ ድማ ኣይትፍራህ። ካብቲ ብጸልማት ዚመላለስ ሕማም ድማ ኣይትፍራህ፡ ካብቲ ብቐትሪ ዚጠፍእ ጥፍኣት ድማ ኣይትፍራህ።’” (መዝሙር 91:2, 5, 6)።
እግዚአብሔር ካብ ኩሉ ክፉእ ኪሕልወካ እዩ፡ ንነፍስኻ ኺሕልዋ እዩ።
ሓምሳይ፡ እቲ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት ምእመን ካብ ኩሉ ክፉእ ኪሕሎ እዩ። ኣብቲ ዓለም፡ ከምቲ ኣብ ዘመን ኖህ፡ ብብልሽውናን ዓመጽን እናበዝሐት ትኸይድ ዘላ እዋን፡ ክፉእ ብዙሕ መልክዕ ኪወስድ እዩ። ቅዱሳት ጽሑፋት ብዛዕባ ክፉእ ሓሳባት፡ ክፉእ ምናባዊ ነገራት፡ ክፉእ ቃላት፡ ክፉእ ተግባራት፡ ከምኡ ድማ ክፉኣት ገበርቲ ይዛረብ። እቲ ክርስትያን፡ ብኹሉ መንፈሳዊ በረኸታት ኣብ ሰማያዊ ቦታታት ስለ ዝተባረኸ፡ ብፍሉይ መገዲ ብ“መንፈሳዊ ክፋእ ኣብ ላዕለዋይ ቦታታት” ብድሕሪ መጋረጃ ዝሰርሕ ኪቃወም እዩ። ይኹን እምበር፡ ናብ እግዚአብሔር ብምጥማት፡ እቲ ምእመን፡ “ብሓይሊ ሓይሉ”፡ ንኹሉ መጥቃዕቲ ጸላኢ ኣብ “እቲ ክፉእ መዓልቲ” ኪቃወም፡ ከምኡ ድማ ካብ ክፉእ ኪሕሎ እዩ (ኤፌሶን 6:10-13)።
ብተወሳኺ፡ ኣብቲ ሓደ መዓልቲ እንታይ ከም ዘምጽእ ዘይንፈልጦ ዓለም፡ ብዛዕባ እቲ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት ሰብ፡ ከምዚ ኺበሃል ከም ዝኽእል ክንፈልጥ ክንደይ ጽቡቕ እዩ፡
“ካብ ክፉእ ወረ ኣይፈርህን እዩ፡ ልቡ ኣብ እግዚአብሔር ብምእማን ጽኑዕ እዩ” (መዝሙር 112:7)። ሃዋርያ ጳውሎስ፡ ኣብቲ “ክፉኣት ሰባትን ኣታላልን እናኸፍኡ ኪኸዱ እዮም፡ እናተታለሉን እናተታለሉን” (2 ጢሞቴዎስ 3:13) ዝብል ዘመን ከም እንነብር የጠንቅቐና። ኣብ ዘመኑ፡ ነቶም “ብዙሕ ክፉእ” ዝገበሩሉ ኪገጥሞም ነይርዎ፡ ግናኸ፡ ኣብ እግዚአብሔር ብምእማን፡ “እግዚአብሔር ካብ ኩሉ ክፉእ ግብሪ ኺድሕነኒ እዩ፡ ናብ ሰማያዊ መንግስቱ ድማ ኺሕልወኒ እዩ” (2 ጢሞቴዎስ 4:14, 18) ክብል ይኽእል ነበረ።
ሓደ እኳ ንቕኑዕ ምዕባለና ኺዓግቶ ኣይኽእልን፡ ካብ ዓወት ንላዕሊ ዓወትና ኽንከውን ኢና። ኣዒንትና፡ ዝኾነ ይኹን ሓደጋ እንተኾነ፡ ናብኻ ጥራይ እንተ ጠመታ፡ ካልእ የለን። እግዚአብሔር ምውጻእካን ምእታውካን ኪሕሉ እዩ።
ሻድሻይ፡ እታ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ እትጥምት ነፍሲ፡ ኣብ ኩሉ ኩነታት ኣብ ዘይውዳእ ሓልዮት እግዚአብሔር ክትምርኮ ትኽእል እያ። “ምውጻእን” “ምእታውን” ብዛዕባ እቲ ዘይምርግጋእ ዝመልኦ ዓለም ዝገልጽ ዝተፈላለየ ኩነታት ይዛረብ። ኣብ መዓልቲ ወንጌል፡ እግዚአብሔር ንደቀ መዛሙርቱ፡
“ንበይንኹም ናብ በረኻ ውጹ እሞ ቕሩብ ዕረፉ፡ ብዙሓት ዚመጹን ዚኸዱን ስለ ዝነበሩ፡ ክሳዕ ምብላዕ እኳ ግዜ ኣይነበሮምን” (ማርቆስ 6:31) ክብል ይኽእል ነበረ። ብርሕሩሕ ሓልዮቱ፡ እግዚአብሔር ካብቲ ስራሕ ዝበዝሖ ዓለም “ብበይንና” ግዜ ዕረፍቲ ኺህበና እዩ፡ ግናኸ ኣብዚ፡ “ቕሩብ ዕረፍቲ” ጥራይ ኪኸውን እዩ—እዚ ቓላት እዚ ድማ እንደገና ክንቀሳቐስ ከም ዘሎና የመልክት። ንዘለኣለማዊ ዕረፍቲ ናብ ቅድሚት ክንጥምት ኣሎና። “ንህዝቢ ኣምላኽ… ዕረፍቲ ተሪፉ ኣሎ።” ብዛዕባ እቲ ናብቲ ብሩኽ ዕረፍቲ ዝኣቱ፡ “ደጊም ኣይወጽእን እዩ” (እብራውያን 4:9፡ ራእይ 3:12) ንብል። ኣብዚ እዋን እዚ፡ ኣብ ኩሉ እቲ ስራሕ ዝበዝሖ ህይወት ኣብቲ ድሌት ዝመልኦ ዓለም፡ እቲ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት ሰብ፡ ኣብ ኩሉ ኩነታት እግዚአብሔር ከም ዝሕልዎ ክምርኮ ይኽእል እዩ።
ኣበይ ከም ዝመርሓኒ ይኹን፡ ሓደ እኳ ድሌት ኣይመልሰንን እዩ። ጓሳይ ኣብ ጥቓይ እዩ፡ ሓደ እኳ ኣይጎድለንን እዩ። ጥበቡ ኩሉ ግዜ ይነቅሕ፡ ርእየቱ ፈጺሙ ኣይድብዝዝን እዩ። እቲ ዝወስዶ መገዲ ይፈልጥ እዩ፡ ምስኡ ድማ ክመላለስ እየ። ካብ ሕጂ ንዘለኣለም
መወዳእታ፡ እቲ ናብ እግዚአብሔር ንሓገዙ ዝጥምት፡ ንዘለኣለም ብኹሉ ግዜ ከም ዝሕሎ ኺርግጸና ንመሃር። እቲ መዝሙራዊ፡ ብርግጽ፡ ንሽሕ ዓመት ግዝኣት ኣብ ኣእምሮኡ ነይርዎ፡ እቲ ክርስትያን ድማ፡ ናብ ሓጎስ ዝመልኦ ዘለኣለማዊ ህይወት፡ “ንዘለኣለም” ምስ ክርስቶስን ከም ክርስቶስን ኣብ ቤት ኣቦ፡ ኣብኡ ንሰማያዊ ህዝቡ ቦታ ኬዳልው ዝኸደሉ፡ ክጥምት ከሎ፡ ንቓላት ዝሰፍሐ ትርጉም ኪህቦ ይኽእል እዩ። እግዚአብሔር ብዛዕባ ኣባጊዑ፡
“ዘለኣለማዊ ህይወት እህቦም፡ ፈጺሞም ድማ ኣይጠፍኡን፡ ሓደ እኳ ኻብ ኢደይ ኪምንጥሎም ኣይክእልን እዩ።” ኣብቲ ጽቡቕ ስእሊ ናይ ሉቃስ 15፡ እግዚአብሔር ዝጠፍአት በጊዑ ይረክብ፡ “ኣብ ኣፍራስኡ የንብራ”፡ “ናብ ቤቱ ድማ ይመጽእ።” ንኣባጊዑ ኻብ ቤቱ ንታሕቲ ዝኾነ ነገር ኣይሰርሕን እዩ። ክንጥፍእ ንኽእል ኢና፡ ግናኸ ንኣባጊዑ ይረክብ፡ ኣብ ምሕላፎም ብሓይሉ ይሕልዎም፡ ኣብ መወዳእታ ድማ ንኹለን ዝጠፍኣ ኣባጊዑ ናብ ቤት ኬምጽአን እዩ፡ “ንዘለኣለም ምስ እግዚአብሔር” ኪኾና።
ስለዚ፡ ካብዚ ጽቡቕ መዝሙር እዚ፡ ኣብ እግዚአብሔር ብምእማንን ንሓገዝና ናብኡ ብምጥማትን፡ ከምዚ ኸም እንረክብ ንመሃር፡
ካብ ኩሉ ሓደጋ ኺሕልወና እዩ። ሓልዮቱ ዘይቋረጽ ኪኸውን እዩ። ሓገዙ ኩሉ ግዜ ይርከብ። ኣብ ኩሉ ግዜ ኺሕልወና እዩ። ካብ ኩሉ ክፉእ ኺሕልወና እዩ። ኣብ ኩሉ ኩነታት ኺሕልወና እዩ። ንዘለኣለም ብኹሉ ግዜ ኺሕልወና እዩ።
ኦ፡ ነፍሰይ ሓልዋ፡ ኢየሱስ፡ ምስኻ ኽነብር፡ እንተ ጠፍአ ድማ፡ ምሃረኒ፡ ቕልጡፍ ናብኻ ኽሃድም።
