ስፍሓት መጽሓፍ ቅዱሳዊ ንጽህና
እኳ ደኣ ቃል «ርኽሰት» ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ ካብ «ንጽህና» ሰለስተ ግዜ ዝበዝሕ እንተ ተጠቕሰ፣ እዚ ማለት ኣምላኽ ኩሉ ግዜና ብርኽሰት ክንሓስብ ከም ዝደልየና ኣይመስለንን። ከምኡ’ውን ብዙሓት ኣንበብቲ መጽሓፍ ቅዱሳዊ ምጥቃስ ንንጽህናን ርኽሰትን ብሓፈሻ ንጾታዊ ሓጢኣት ከም ዝምልከት እንተሓሰቡ’ውን፣ ብዛዕባ መጽሓፍ ቅዱሳዊ ንጽህና ገለ ካልኦት ሓሳባት ምሕሳብ ጽቡቕ እዩ ዝብል እምነት ኣለኒ።
ንኣብነት፣ መጽሓፍ ቅዱስ «ንጽህና» ከም ሓደ ካብቶም «ከም ኣገልገልቲ ኣምላኽ ንርእስና ንኻልኦት እነቕርበሉ» መንገዲ ይዝርዝር (2 ቈረንቶስ 6:4-6)። ንጽህና ከምኡ’ውን ንርእስና ከም ደቂ ኣምላኽ እነቕርበሉ ሓደ መንገዲ እዩ። ጳውሎስ እዚ ንጢሞቴዎስ ጸሓፈ፦ «ብመንእሰይነትካ ዝኾነ ሰብ ከይንእሰየካ ኣይትፍቀድ፣ ግናኸ ንምእመናን ብቓል፣ ብህይወት፣ ብፍቕሪ፣ ብእምነትን ብንጽህናን ኣብነት ኩን» (1 ጢሞቴዎስ 4:12)። ንጽህና ከምኡ’ውን ምስ ካልኦት ብዘይ ስግኣት ክንራኸብ ይሕግዘና፦ «ንመንእሰያት ከም ኣሕዋት፣ ንኣረገውቲ ኣንስቲ ከም ኣዴታት፣ ንመንእሰይ ኣንስቲ ድማ ከም ኣሓት፣ ብፍጹም ንጽህና ግበር» (1 ጢሞቴዎስ 5:1-2)።
ንጽህና ንክርስትያን ኣንስቲ ንዘይኣምኑ ሰብኡተን ናብ ኣምላኽ ንምምራሕ ከም መንገዲ ተጠቒሳ ኣላ፦ «ኣንስቲ ... ንሰብኡትክን ተገዝኣ፣ ምእንቲ ካባታቶም ዝኾነ ንቓል ዘይኣምን እንተሎ፣ ብዘይ ቃል ብባህርይ ኣንስቶም ክዕወቱ፣ ንንጽህናን ፍርሃትን ህይወትክን ክርእዩ ከለዉ» (1 ጴጥሮስ 3:1-2)። ንጽህና ከምኡ’ውን ንህዝቢ ኣምላኽ ካብ ዓለም ፍሉያት ከም ዝኾኑ ይለሊ። እዚ እዩ ድማ መጽሓፍ ቅዱስ «ንርኽሰት»ን ካልእ ንምድራዊ ባህርይና ዝምልከት፣ ከም ጾታዊ ርኽሰት፣ ስምዒትን ክፉእ ትምኒትን «ክንቐትል» ዝምዕደና (ቈሎሴ 3:5)።
