ዝሓሸ ደም፡ ተስፋ፡ ከምኡ እውን ተስፋታት ኣብ እብራውያን ምግንዛብ

ወርሒ ዝሓለፈት ብዛዕባ ዝሓሸ ኻህን፣ ዝሓሸ ኪዳን፣ ዝሓሸ መቕደስን ዝሓሸ መስዋእትን ርኢና። እዛ ወርሒ እዚኣ ድማ ብዛዕባ ዝሓሸ ደም፣ ዝሓሸ ተስፋን ዝሓሸ ተስፋታትን ክንርኢ ኢና።

ዝሓሸ ደም ዝሓሸ ነገራት ዝዛረብ

«ናብ የሱስ፣ መራሒ ሓድሽ ኪዳን፣ ከምኡ እውን ናብ ደም ምፍሳስ፣ ካብ ናይ ኣቤል ዝሓሸ ነገራት ዝዛረብ» (እብራውያን 12፡24) ንመጽእ። ሓጢኣትና ኣብ መስቀል እንተ ሰቐሎ እኳ፣ ደሙ ግና ከም ናይ ኣቤል ንበቐል ኣይጭድርን እዩ (ዘፍጥረት 4፡10-12)። ብሰንኪ እዚ ግብሪ እዚ ኣይንረገምን ኢና። ደሙ ንዕርቂ እዩ። ቃላቱ እዚ የረጋግጹ፣ ከም ዝበለ ድማ፡ «ኣቦ፣ ይቕረ በለሎም፣ እንታይ ከም ዝገብሩ ኣይፈልጡን እዮም» (ሉቃስ 23፡34)። ቃየል ንኣቤል ቀተሎ ምኽንያቱ ኣቤል ንኣምላኽ ብምቕራብ ቅኑዕ መስዋእቲ ስለ ዝተኣዘዘ። ብምላሹ ደሙ ንበቐል ጮኸ እሞ ርግማን ኣብ ቃየል ተነብረ።

ክርስቶስ ብቕንኣት ናብ ጲላጦስ ምስ ተዋህበ (ማርቆስ 15፡10)፣ «ርእሱ ኣትሐተ፣ ክሳዕ ሞት እውን ታኣዘዘ፣ ክሳዕ ሞት መስቀል እውን» (ፊልጲ 2፡8)። ግናኸ ናቱ ንዕርቂ ዓለም ነበረ። ኣብ ክንዲ መዓልቲ በቐል፣ እቲ ቅቡል ዓመት እግዚኣብሔር ኾነ፤ ኣብ ክንዲ ርግማን፣ ባዕሉ ብምስቓል ኣብ ኦም ርግማን ኾነ፣ በረኸት ኣብርሃም ናብ ኣህዛብ ምእንቲ ክመጽእ (ገላትያ 3፡13-14)። ደሙ ካብ ናይ ኣቤል ዝሓሸ እዩ፣ ስለዚ ድማ ንዓና ንዝኣምኑሉ ዝሓሸ ነገራት ይዛረብ። ጐይታና የሱስ ዝሓሸ ኻህን እዩ፣ ዝሓሸ ኪዳን ብዝሓሸ መቕደስ፣ ብመሰረት ዝሓሸ መስዋእቲ፣ ብሰንኪ ዝሓሸ ደም ዝሓሸ ነገራት ዝዛረብ። ሕጂ ኣብ ዝሓሸ ተስፋታት ዝተመስረተ ዝሓሸ ተስፋ ኣሎና እሞ እዚ ዝሓሸ ነገር እዩ። እቲ ተስፋ ናይ ዝሓሸ ሃገር እዩ፣ ምኽንያቱ ዝሓሸ ትንሳኤ ንረክብ ኢና።

ዝሓሸ ተስፋ

«ሕጊ ሓንቲ እኳ ፍጹም ኣይገበረን፣ ግናኸ ምምጻእ ዝሓሸ ተስፋ ገበረ፤ ብእኡ ድማ ናብ ኣምላኽ ንቐርብ ኢና» (እብራውያን 7፡19)። ተስፋ ጥራይ ምምኒ ምዃን ኣይኮነን። ብርግጽ ክፍጸም እዩ ዝብል እምነት ዘለዎ ትጽቢት እዩ። እቲ ትጽቢት ቀልጢፍና ክንደልዮ እምበር ድሕሪ ግዜ ዘይኮነስ ከምኡ እዩ። ኣብዚ ዝሓሸ ተስፋ እዚ ብዙሓት ነገራት ተኻቲቶም ኣለዉ፡ «ተስፋ ወንጌል» (ቈሎሴ 1፡23)፣ «ተስፋ ድሕነት» (1 ተሰሎንቄ 5፡8)፣ «ተስፋ ዘለኣለማዊ ህይወት» (ቲቶስ 3፡7)፣ «ተስፋ ክብሪ» (ቈሎሴ 1፡27)፣ ከምኡ እውን «ተስፋ ተስፋ» (ግብሪ ሃዋርያት 26፡6)፣ ንትንሳኤ ምዉታት ዝምልከት።

ሕጊ ጥራይ ክኹንነና ይኽእል ነበረ፣ ምኽንያቱ ንዓና ተጻራሪ ነበረ፤ ብሕጊ ወይ ብምሕላው ሕጊ ንድሕነት ተስፋ የልቦን። ብሕጊ ሞት መጸ፡ «መውጋእቲ ሞት ሓጢኣት እዩ፤ ሓይሊ ሓጢኣት ድማ ሕጊ እዩ» (1 ቈረንቶስ 15፡56)። ሕጊ ንዓብዪ ሓጢኣትና ኣውጸኦ፤ ክንሕበነሉ እንኽእል ሓንቲ እኳ የብልናን። ኣብ ሕጊ ወይ ኣብ ምሕላው ሕጊ ንኽብሪ ተስፋ የልቦን። ሕግን ተስፋን ይጋጮ፡ «ጽሑፍ እዩ እሞ፣ ኣብርሃም ክልተ ደቅታት ነበሩዎ፣ ሓደ ኻብ ባርያ፣ እቲ ሓደ ድማ ኻብ ሓራ ሰበይቲ። ግናኸ እቲ ኻብ ባርያ ዝነበረ ብስጋ ተወልደ፤ እቲ ኻብ ሓራ ሰበይቲ ዝነበረ ግና ብተስፋ ነበረ» (ገላትያ 4፡22-23)። እታ ባርያ ብዛዕባ ደብረ ሲና ትዛረብ፣ ኣብኡ ሕጊ ተዋህበ። ከምቲ ወዲ እታ ባርያ ብዘይ ምቕባል እቲ ብኣምላኽ ዝተስፈወ ውርሻ ዝተደርበየ፣ ከምኡ እውን ብሕጊ ወይ ብምሕላው ሕጊ ተስፋ ተስፋ የልቦን።

ዝሓሸ ተስፋታት

ካብ ተስፋ እንደገና ምትንሳእ ወጻኢ፣ ኣብ ትሕቲ እዚ ዝሓሸ ኪዳን ካልኦት «ኣዝዮም ዓበይትን ክቡራትን ተስፋታት» (2 ጴጥሮስ 1፡4) ኣለዉ። ንሳቶም ድማ ተስፋታት ናይ፡ ዘለኣለማዊ ህይወት (1 ዮሃንስ 2፡25)፣ መንፈስ ቅዱስ (ሉቃስ 24፡49)፣ ወረስቲ ምዃን (ሮሜ 4፡13)፣ ዘለኣለማዊ ውርሻ (እብራውያን 9፡15)፣ ሓድሽ ሰማያትን ሓድሽ ምድርን (2 ጴጥሮስ 3፡13)፣ ዕረፍቲ (እብራውያን 4፡1)፣ ከምኡ እውን ምምጻኡ (2 ጴጥሮስ 3፡4) እዮም።

ተስፋታት እቲ ብሉይ ኪዳን ብዛዕባ ምድሪ፣ ፍሬኣ፣ ከተማኣ (ኢየሩሳሌም) ከምኡ እውን ህዝባ (እስራኤላውያን) ነበሩ። ተስፋታትና ብዛዕባ መንፈሳዊን ዘለኣለማዊን ነገራት እዮም፣ «ተኻፈልቲ መለኮታዊ ባህሪ ምእንቲ ክንከውን» (2 ጴጥሮስ 1፡4)። እቲ ንዓና ዝተፈጸመ ናይ መጀመርታ ተስፋ ተስፋ ዘለኣለማዊ ህይወት እዩ፡ «እዚ ድማ እቲ ንሱ ዝተስፈወልና ተስፋ እዩ፣ ማለት ዘለኣለማዊ ህይወት» (1 ዮሃንስ 2፡25)። እዛ ህይወት እዚኣ ኣብ ወዱ እያ፣ ምኽንያቱ «ኣብ ወዲ ዝኣምን ዘለኣለማዊ ህይወት ኣለዎ» (ዮሃንስ 3፡36)። ኣምላኽ ይውዕላ፤ ንሕና ንኣምኖ፤ ሕጂ ድማ ኣሎና፣ ስለዚ ኣብቲ እንኣምነሉ ጊዜ ንዘለኣለም ድሑናት ኢና፣ ናብታ ስድራ ቤት ኣምላኽ ዝተወለድና። ከምቲ ኻብ ምድራዊ ስድራ ቤትና ዘይተወለድና ክንከውን ዘይከኣል፣ ከምኡ እውን ካብ ሰማያዊ ስድራ ቤትና።

እዛ ህይወት እዚኣ ግዝያዊ ህይወት ኣይተባህለን፣ ግናኸ ዘለኣለማዊ ህይወት — ግናኸ ንኣካላዊ ምግላጽኣ ንጽበ ኢና። እቲ ኣማኒ ኣብ ምድሪ ዘለዎ ብዙሕ ህይወት ክንገብር ንኽእል ኢና ብሰንኪ እቲ ኣምላኽ ዝህቦ ዘለኣለማዊ ህይወት። «እዚ ድማ ዘለኣለማዊ ህይወት እዩ፣ ንዓኻ ንሓደ ሓቂ ኣምላኽን ንየሱስ ክርስቶስን፣ ንስኻ ዝሰደድካዮን ምፍላጥ» (ዮሃንስ 17፡3)። ንኣምላኽ ምፍላጥ መሰረት ዘለኣለማዊ ህይወት እዩ፣ ከም ውጽኢት ድማ ኣብዛ ምድሪ እዚኣ እንታይ ቅኑዕን ጽቡቕን ከም ዝኾነ ንህይወትና ክንፈልጥ ንኽእል ኢና እንተ ተሰቀና እኳ። እቲ ዝቕጽል ተስፋ እዩ ናብቲ ቅኑዕን ጽቡቕን ዘእትወና።

ተስፋ መንፈስ ቅዱስ ንዘለኣለማዊ ህይወትና ማሕተምና እዩ (ኤፌሶን 1፡13)፡ «እንሆ፣ ተስፋ ኣቦይ ናባኹም እሰድድ ኣሎኹ» (ሉቃስ 24፡49)። እቲ ተስፋ መንፈስ ኣምላኽ ነበረ፡ «እዚ ግና ብዛዕባ መንፈስ ተዛረበ፣ እቶም ዝኣምኑሉ ዝቕበልዎ» (ዮሃንስ 7፡39)። እዚ መጸናንዒ ነበረ፡ «መንፈስ ሓቂ እዩ፤ ዓለም ክትቕበሎ ኣይትኽእልን እያ፣ ምኽንያቱ ኣይትርእዮን እያ፣ ከምኡ እውን ኣይትፈልጦን እያ፡ ንስኻትኩም ግና ትፈልጥዎ ኢኹም፤ ምኽንያቱ ምስኹም ይነብር እሞ ኣብ ውሽጥኹም ክኸውን እዩ» (ዮሃንስ 14፡17)። ዕላማኡ ንክርስትያን «ናብ ኩሉ ሓቂ ክመርሓኩም እዩ፡ ምኽንያቱ ብዛዕባ ባዕሉ ኣይዛረብን እዩ፤ ዝሰምዖ ዘበለ ግና ክዛረብ እዩ፡ ዝመጽእ ዘበለ ድማ ከርእየኩም እዩ። ንሱ ክብረይ ክገልጽ እዩ» (ዮሃንስ 16፡13-14)። መንፈስ ኣምላኽ እዩ እምነትና፣ መምህር ሓቂና ንቅኑዕ እንታይ ምዃኑ ንምምሃር።

ብመንፈስ ምስ ንመላለስ (ገላትያ 5፡16)፣ ሽዑ ኣብ ስጋና እኳ እንተ ሃለና ዘለኣለማዊ ህይወትና ብብዝሒ ክንነብር ንኽእል ኢና። ብመንፈስ እንተ ዘይንመላለስ ሽዑ ንዕኡ «ከነጥፍኦ» (1 ተሰሎንቄ 5፡19) ወይ «ከነሕዝኖ» (ኤፌሶን 4፡30) ኢና። ንመንፈስ ምጥፋእ ማለት እቲ ዝመርሓና ዘሎ ነገራት ዘይምግባር ማለት እዩ። ንዕኡ ምሕዛን ማለት እቲ ዝኸልኣና ዘሎ ነገራት ምግባር ማለት እዩ። «ብመንፈስ እንተ ንነብር፣ ብመንፈስ እውን ንመላለስ» (ገላትያ 5፡25)።

መንፈስ እውን «መብጽዓ» (ወይ ቅድሚት ክፍሊት) ናይ ውርሻና እዩ” (ኤፌሶን 1፡14)። ነቲ ውርሻ ብሓቂ ክሳዕ እንረኽቦ እኳ እንተ ጸበናዮ፣ ብጽቡቕ ክንነብር ንኽእል ኢና፣ ከምቲ ኣብርሃም እታ ምድሪ ዝተስፈወቶ፣ ኣብኣ ዝነበረን ዝሓጎሰን፣ ግናኸ ከቶ ዘይረኸባን ዘይገዝኣን።

ተስፋ ወረስቲ ምዃን ምስ እግዚኣብሔር ኣብዛ ዓለም ምግዛእ ዝምልከት እዩ። ተስፋ ዘለኣለማዊ ውርሻ ምስ ሰማያዊ መቕደስ ኣብ ሓዳስ ኢየሩሳሌም ዝምልከት እዩ፣ ማእከሉ ድማ «እግዚኣብሔር ኣምላኽ ኩሉ ዝኽእልን እቲ ገንሸልን ... ቤተ መቕደሱ» (ራእይ 21፡22) እዩ።

ምኽንያቱ እቲ ናይ ዓለም ወራሲ ክኸውን ዝብል ተስፋ ንኣብርሃም ወይ ንዘርኡ ብሕጊ ዘይኮነስ፣ ብጽድቂ እምነት እዩ (ሮሜ 4፡13)። ስለዚ ተስፋ ወረስቲ ዓለም ምዃን ኣብ ኩሎም እቶም ከም ኣብርሃም ክቡር እምነት ዘለዎም ምዃኑ ንርኢ። የሱስ ነቶም 12 ደቀ መዛሙርቲኡ እንደገና ኩሉ ነገራት ምስ ዝሓድስ፣ ኣብ 12 ዝፋናት ተቐሚጦም ን12 ነገዳት እስራኤል ከም ዝፈርዱ ነገሮም (ማቴዎስ 19፡28)። ዓስብና ንምስዓቡ ከምቲ ንሱ ኻብ ዝፋን ፍርዱ ዝውስኖ እዩ (2 ቈረንቶስ 5፡10)። ከምቲ ምሳሌ ሉቃስ 19፡11-21 ዘርእዮ፣ እቲ ዓስቢ፣ ብእምነትና ዝተመስረተ፣ ንሱ ናብዛ ዓለም ምስ ዝምለስ ምስኡ ስልጣን ክህልወና እዩ። ከምቲ ሃዋርያ ጳውሎስ ኣብ 1 ቈረንቶስ 4፡6-8 ዝጠቕሶ፣ ሕጂ ክንገዝእ የብልናን ምኽንያቱ ሓድሕድና ክንዕበይ ኢና። ኣካላትና ምስ ተንስኡን ከም ክብራዊ ጐይታና ምስ ኾኑን፣ ምስኡ ሽሕ ዓመት ክንገዝእ ኢና (ራእይ 20፡6)።

ድሕሪኡ፣ «ሽዑ መወዳእታ ይመጽእ፣ ንሱ ንመንግስቲ ናብ ኣምላኽ፣ ማለት ናብ ኣቦ፣ ምስ ኣረከበ» (1 ቈረንቶስ 15፡24)። እዚ መወዳእታ ናይ ዓለምን ዓለምን ከምቲ ንፈልጦ እዩ። ግናኸ ሓድሽ ሰማይን ሓድሽ ምድርን ይውዕል፡ «ግናኸ ንሕና፣ ብመሰረት ተስፋኡ፣ ሓድሽ ሰማያትን ሓድሽ ምድርን ንጽበ ኢና፣ ኣብኡ ጽድቂ ይነብር» (2 ጴጥሮስ 3፡13)። እዚ ኣብ ብሉይ ኪዳን ተስፋ ተዋሂቡ ነበረ፡ «እንሆ፣ ሓድሽ ሰማያትን ሓድሽ ምድርን እፈጥር ኣሎኹ፡ እቲ ዝሓለፈ ድማ ኣይዝከርን እዩ፣ ወይ ናብ ኣእምሮ ኣይመጽእን እዩ» (ኢሳይያስ 65፡17)። ከምኡ እውን፣ «ሰማያት ከም ትኪ ክጠፍኡ እዮም፣ ምድሪ ድማ ከም ክዳን ክትዕብጥ እያ» (ኢሳይያስ 51፡6)። «ከም ክዳን ድማ ክትጠቕሎም ኢኻ፣ ክቕየሩ ድማ እዮም» (እብራውያን 1፡12)። ንዓለም ምስ ሓደ ኣብ ዝተሳሕለ ጫፍ ዝተመጣጠነ እርሳስ ክንመስላ ንኽእል ኢና። እቲ ሚዛን ናብ ዝኾነ ይኹን ኣንፈት እንተ ዘንበለ፣ ኩላ ዓለም ክትፈርስ እያ። ከም ክርስትያናት፣ ኩሉ ነገራት ዝሕዝን ብመን ኩሉ ነገራት ዝቖመ ምዃኑ ንፈልጥ ኢና። እቲ ግዜ ምስ በጽሐ፣ ክጠቕልሎ እሞ ሓድሽ ክጅምር እዩ። እዚ እዩ ተስፋኡ!

ምስቲ ተስፋ ተስፋ ዕረፍቲ ኣሎ። እዚ ዕረፍቲ እዚ ሕጂ ብእምነት ኣብ ዕዮኡ ክንኣትዎ ንኽእል ኢና። እዚ ዕረፍቲ እዚ ብዘይ ምቁራጽ ብኣመንቲ ኣብ ሕብረቶም ምስ ኣቦን ወድን ዝግበር ሰንበት ዕረፍቲ ክኸውን እዩ። ብኣንጻር እቲ ኣብ ትሕቲ ሕጊ ዝነበረ ሰሙናዊ ሰንበት፣ እዚ ሰንበት እዚ ዕረፍቲ ኣምላኽ ባዕሉ እዩ። «ስለዚ ንፍራህ፣ ተስፋ ናብ ዕረፍቱ ምእታው እንተ ተረፈና፣ ሓደ ኻባኻትኩም ከም ዝጎደለ ክመስል የብሉን» (እብራውያን 4፡1)። ኩሎም እቶም ኣብ እብራውያን 4 ዘለዉ «ዕረፍቲ» ሓደ ኻብኦም ወጻኢ፣ «ምቁራጽ» ማለት እዮም።

እቲ ኣብ እብራውያን 4፡9 ዘሎ ዕረፍቲ «ሰንበት» ዕረፍቲ እዩ። የሱስ «ተፈጺሙ» ምስ በለ፣ ከምኡ ምዃኑ ብምግንዛብ ናብ ዕረፍቲ ክንኣቱ ንኽእል ኢና! ንድሕነትና ዘድሊ ኩሉ ተገብረ፣ ተፈጸመ፣ ተወድአ። ካብቲ ዕዮ ዓረፈ። ንሕና ናብኡ ንምእታው፣ ናብኡ ዝውስኽ ወይ ዝንክይ ዝኾነ ይኹን ዕዮ ክንቋርጽ ኣሎና። ዕዮና ሕጂ ንኣገልግሎት እዩ፣ ንድሕነት ዘይኮነስ፣ ካብኡ ድማ ዕረፍቲ ክህሉ እዩ፣ ሰንበት ዕረፍቲ ተባሂሉ ዝጽዋዕ።

እቲ ናይዚ ዝሓሸ ተስፋታት ናይ መወዳእታ፣ ብዘመን ቅደም ተኸተል ዘይኮነስ፣ ብትዕግስትና ንዕኡ፣ ምምጻኡ እዩ። «ተስፋ ምምጻኡ ኣበይ ኣሎ? ምኽንያቱ ኣቦታት ካብ ዝድቀሱ ጀሚሮም፣ ኩሉ ነገራት ከምቲ ኻብ መጀመርታ ፍጥረት ዝነበረ ይቕጽል ኣሎ» (2 ጴጥሮስ 3፡4)። የሱስ ምሳሌ ሃበ፣ «ምኽንያቱ መንግስቲ ብቕልጡፍ ክትግለጽ እያ ኢሎም ስለ ዝሓሰቡ። ስለዚ ከምዚ በለ፡ ‘ሓደ ክቡር ሰብኣይ ንባዕሉ መንግስቲ ንምቕባል ናብ ርሑቕ ሃገር ከደ፣ እሞ ክምለስ’» (ሉቃስ 19፡11-12)። ደቀ መዛሙርቱ ድማ «‘ጐይታ፣ ሕጂዶ ንእስራኤል መንግስቲ እንደገና ትመልስ?’ በልዎ። ንሱ ድማ ‘ንኣኻትኩም እቲ ኣቦ ብባዕሉ ስልጣን ዝገበሮ ግዜያትን እዋናትን ምፍላጥ ኣይኮነን’» (ግብሪ ሃዋርያት 1፡6-7) በለ። ምስ መንግስቱ ትዕግስቲ ይመጽእ፡ “ኣነ ዮሃንስ፣ እቲ እውን ሓውኹም፣ ከምኡ እውን ብመከራ፣ ብመንግስትን ትዕግስቲ ናይ የሱስ ክርስቶስ” (ራእይ 1፡9)። እዚ ትዕግስቲ የሱስ ክርስቶስ እዩ፣ ምኽንያቱ ንሱ እውን ንመርዓቱ ናብ ባዕሉ ንምውሳድ ይናፍቕ ኣሎ። ንሕና ንጽበ፣ ንሱ እውን ከምኡ። እዚ ምጽባይ እዚ ንኣስታት 2000 ዓመታት ይቕጽል ኣሎ፣ ግናኸ ኣብ መወዳእታ፣ እቲ ግዜ ቅኑዕ ምስ ዝኸውን፣ ክመጽእ እዩ። ክንደይ ዘደንቕ ተስፋ!