ንጐይታ ንርአ ብህጻንነቱ – ብመንፈስ ብርቱዕ እናኾነ፣ ብጥበብን ብቘመትን እናዓበየ፣ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽን ሰብን ሞገስ እናረኸበ (ሉቃ. 2:40,52)። ክሳዕ ክንደይ ፍጹም ሰብ ምዃኑ፣ ብሓቂ ኣብ ውሽጢ ሰብኣዊ ገደባት – ግሩም ህጻን፣ ገና ህጻን ከም ዝበሃል ብንጹር ተገሊጹ። መን እዩ ነዚ መለኮታዊ ምስ ሰብኣዊ፣ ንኹሉ ምፍላጥ ምስ ዝዓቢ ፍልጠት ዘሰማምዖ? ክንፍትንዶ ኢና? ነዚ ተኣምር እዚ ክንርድኦ እንተኽኢልናስ፣ ልቢ ወይ ሕልና ኣብኡ ዝበለጸ ዕረፍቲ ወይ ዕግበት ይረክብዶ?
ግናኸ፣ ብርግጽ እዚ ወዲ ሰብ እዩ – ብኹሉ ሓቂ ሰብኣውነት ዝመልኦ ሰብ። መን እዩ ነቲ ናብ ኩነታት ህጻን ዝወረደ ጸጋ ምስታይ ባህታ ዝኸልኣኒ፣ ምእንቲ ህጻን ንምሕረቱ ክርድኦን ንፍቕሩ ከምልኾን? ኣምላኽ ይመስገን፣ ዝኸልኣኒ የልቦን። ንሓደ ከም ንኻልእ እዩ ክፉት፤ እታ ፍቕሪ ድማ ከምቲ ሰብ ዘይትምርመር እያ።
ድሕሪ ምግላጽ ብዛዕባ እስራኤል ኣብ ኢሳይያስ 50:1-3 ዘሎ ሓይልን ፍርድን፣ እቲ ድምጺ ብእግዳም ይቕየር። ናብ ዝለስለሰ ድምጺ ይወርድ፣ ብሰብኣዊ መገዲ ይምሕጸን፦ «ጐይታ እግዚኣብሄርሲ ንዝጽዕር ቃል ብጊዜኡ ኽዛረብ ምእንቲ ኽፈልጥ፡ ልሳን እቶም እተማህሩ ሃበኒ። ንሱ ንጽባሕ ንጽባሕ የንቅሓኒ፡ ከምቲ እተማህረ ኽሰምዕስ እዝነይ የንቅሓኒ» (ቊ.4 KJV)።
ኣብዚ ንጽጽር ኣሎና። እዚ እዩ ኹሉ ዝኽእል ዝመጸ ኣብ መልክዕ ባርያ። ብእግዳም ቦታ ምእዛዝ ይወስድ ኣሎ፣ ንግልጋሎት ጸጋ ንውልቃዊ ድሌት ድማ ልሳን እቶም እተማህሩ ይረክብ ኣሎ። በዚ ምኽንያት እዚ ንሱ ባዕሉ ተማሃራይ ይኸውን፣ ንጽባሕ ንጽባሕ ድማ ከምኡ «ክሰምዕ» ይንቃሕ። ገና፣ ንሱ ኣብተን እዋን እቲኣ ንባሕሪ ዘንቅጽን ንኣፍላግ በረኻ ዝገብርን እዩ (ቊ.2)!
መን እዩ ነዚ ነገራት እዚ፣ ኣምላኽን ሰብን፣ ብሓንሳብ ዘዋህዶ? ንኣእምሮ ዕግበት ክህብ ዝኽእል የልቦን። ኣእምሮ ንውልቃዊ ህላዌኡ እውን ክርድኦ ኣይኽእልን እዩ – «መንፈስን ነፍስን ስጋን» ሓደ ሰብ ከም ዝገብሩ ክፈልጥ (1 ተሰ. 5:23)። እሞኸ፣ ናይ ዘይተወሰነ ባህርያት ንዓና ብምሉኡ ዘደናግሩና፣ ወይ «ንወዲ ሓደ እኳ ኣይፈልጦን እዩ እምበር፡ ኣቦ ጥራይ እዩ ዚፈልጦ» ዝብል ዘገርም ድዩ? (ማቴ. 11:27)።
ብፍሬደሪክ ደብሊዩ. ግራንት (ካብ እቲ ዘውዲ ዝተሰርዖ ክርስቶስ)
