“መንግስትኻ ትምጻእ፣ ፍቓድካ ትኹን።” ኣብ ምድሪ፣ ኦ ኣምላኽ፣ ወድኻ ምስ ዝነግስ፡ ሽዑ ሰባት ካብ ትዕቢትን ባእስን ክዓርፉ እዮም፤ ክንስሑ፣ ንመራሒ ሰላም ክቕበሉ እዮም።
ፍርድታትካ ቅድም ነዛ ምድሪ ከተንጽሃ እያ፤ ጥሜት፣ ድርቂን ሞት ዘምጽእ ጥሜትን። ሽዑ ንስሓ ዝገበሩ ሰባትን ኩሎም ህዝብታትን፣ ኣብ ቅድሚ እግሪ የሱስ ክወድቁ እዮም።
ኦ፣ ምድሪ ከመይ ጌራ ትሕደስ፤ ሰላም፣ ተስፋን ሓጎስን ከም ጤዛ ክወርድ እዩ፤ ምድረ በዳ ከም ወርዲ ክዕምብብ እዩ – ሽዑ ኦም ህይወት ኣብ ምድሪ ይዓቢ።
ኣንበሳን ገንሸልን ብሰላም ክነብሩ እዮም፤ ኣፍላግን ምንጭታትን ገምገሞም የዕብዩ። ዕውራት ክርእዩ፣ ሓንካሳት ክዘሉ እዮም፣ ዓባሳት ድማ ክዝምሩ – ቃል ኣምላኽ ክሕሉ እዩ።
መሬት ብስርናይ፣ ወይንን ዘይትን ምሉእ፤ ናይ ኣምላኽ ቅኑዕ ፍረ ንኹሎም ሓለውቲ። ወይኒን ግራት በረኸቶም የፍስሱ፤ ኣርዘ ሊባኖስን ጥድ ኣብ ኣኽራናት የዕብዩ።
ፍጥረት ብሓደ ድምጺ ይሓብር፣ መዝሙሩ ናብ ክርስቶስ ጐይታ የልዕል። ጥሜት፣ ጽምእን ሕመምን ሓሊፉ፤ የሱስ፣ እቲ ጻድቕ ንጉስ፣ ይነግስ። — ቲ. ኤም. ክሌመንት፣ ጁኒየር።
