«ኣነ ድማ ነታ ምድሪ ምእንቲ ከየጥፍኣ፡ ኣብ መንጎኦምሲ መሓጥር ዝሰርዕን ኣብ ቅድመይ ኣብቲ ስንጥቕ ደው ዝብልን ሰብ ደለኹ፡ ግና ኣይረኸብኩን።» (ህዝቅኤል 22:30) ኣምላኽ ልቦም ኣብ ቅድሚኡ ኣማልድቲ ንምዃን እተዳለወ ሰባት ይደሊ። ኣማልድቲ ምስ ልቢ ኣምላኽ ዝሰማማዕ ልቢ ኣለዎም። ንሳቶም ንምድሮም እንታይ ከም ዘሎ ብንጹር ስለ ዝፈልጡ፡ መልሲ ኣምላኽ ክሳዕ ዝረኽቡ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ክጸንሑ እዮም። ስለዚ እዩ ንስኻ ኣማላዲ ንምዃን ዘይትውፈ። ኣምላኽ እዩ ዝምድበካ።
ንምንታይ ከምቲ ዝግባእ ዘይንማልድ? ምናልባት ንኣምላኽ ክንፍትን ንፈርህ ንኸውን። ኣምላኽ ንጸሎትና መልሲ ከይህበና ንጭነቕ። ግና ኣምላኽ እንተሓተትና ክንረክብ ምዃና ይምብጽዕ (ማቴዎስ 7:7)። ምናልባት ንዕለታዊ ህይወትና ዝምልከት ስራሕ ካብ ጸሎት ዝበለጸ እዩ ኢልና ስለ እንኣምን፡ ክንማልድ ንስሕት ንኸውን። የሱስ ካብኡ ወጻኢ ገለ እኳ ኽንገብር ከም ዘይንኽእል ኣጠንቀቐ (ዮሃንስ 15:5)። ምስ ኣምላኽን ፍቓዱን ብዕምቆት እንተዘይተፋሊጥና፡ ኩሉ ጻዕርና ከንቱ እዩ። ምናልባት ንልቢ ኣምላኽ ብጌጋ ስለ እንርድኦ፡ ክንማልድ ንስሕት ንኸውን። የሱስ ንከተማ የሩሳሌም እናማለደላ እንከሎ በኸየ (ማቴዎስ 23:37)። ብሓቂ ፍቕሪ ኣምላኽ ኣብ ውሽጥና እንተሃልዩና፡ ኣብ ቅድሚ እቲ ዝመጽእ ፍርዱ ንዘለዉ ሰባት ምእንቲ ክንልምን ንግደድ።
ምልማን በይናዊ ስራሕ እዩ። ንጻዕርኻ ውሑድ ፍረ ዝረኣየሉ ብዙሕ መዓልታት ወይ ዓመታት እውን ክህሉ ይኽእል። ግና ኣማልድቲ ኣብ መንጎ ስድራቤትን ፍርዲ ኣምላኽን፡ ወይ ኣብ መንጎ ውልቀሰብ ወይ ሃገርን ቍጥዓ ኣምላኽን ደው ዝብሉ በይኖም ክኾኑ ይኽእሉ።
